δεσποιναριον

Ενα τελος και μια καινουργια αρχη.

2008-04-20T19:54:00.007-04:00

Αγαπημενοι φιλοι. Αυτο ειναι το τελευταιο ποστ στο "δεσποιναριον" του blogger.com.
Mαζι με το δεσποιναριον κλεινει και η tavola bianca και η καμερα μας.

Με κερδισε το wordpress. Οσοι διαβαζετε τα ποστς εδω απο παλια θα θυμαστε οτι καποτε αναρωτιομουνα γιατι μερικοι το προτιμουν και ποιες ειναι οι διαφορες. Το μελετησα λοιπον το θεμα και πηρα την αποφαση να μαζεψω ολα μου τα θεματα σε ενα καινουργιο σαιτ. Μ' αρεσει το wordpress και οι δυνατοτητες που προσφερει απο τεχνικη αποψη, μου αρεσει αισθητικα περισσοτερο, και δεν αργησα να ανακαλυψω πως να το διαχειριζομαι. Απο την αλλη με εχει κουρασει η εξαφανιση φωτογραφιων απο τον blogger. Δεκαδες φορες αναγκαστηκα να ξαναφορτωσω τις ιδιες φωτογραφιες.

Το καινουργιο σαιτ λοιπον βρισκεται στη διευθυνση
http://despinarion.wordpress.com

Ειναι ενα παιχνιδι σε μαυρο και ασπρο. Ολα τα θεματα θα παρουσιαζονται στο ασπρο, ενω το μαυρο ειναι για μερικα αγαπημενα μου ποστς που φυσικα θα ειναι ο καθενας καλοδεχουμενος να διαβαζει. Συνδεσμοι σε ολα τα παλια μπλογκς ηδη υπαρχουν.

Επισης μετεφερα (με ενα κλικ) αρκετα ποστς απο την παλια ταβολα, για να υπαρξει μια συνεχεια.

Φυσικα δε θα παψω να γραφω στα ερειπια και χαλασματα οταν εχω την ευκαιρια.

Ευελπιστω σε καλυτερο μανατζμεντ χρονου, πιο αποτελεσματικη οργανωση, και μεγαλυτερη αισθητικη (αν και αυτα ειναι υποκειμενικα θεματα)

Σας προσκαλω λοπον στο καινουργιο μου σπιτι για τα εγκαινεια.
Σας ευχαριστω που αγαπησατε το δεσποιναριον (εσεις που το αγαπησατε τελος παντων) και θα φροντισω να περνατε ευχαριστα στο καινουργιο μου ιντερνετικο διαμερισμα!

Πολλα γλυκα φιλια!

Υ.Γ. Η φωτογραφια καμμια σχεση με ολα αυτα, η μαλλον, σαλπαρουμε γι αλλου! Ηθελα να κλεισω εδω με μια αγαπημενη φωτογραφια. Σας περιμενω! ΑΥΛΑΙΑ!

Το ανακοινωθεν της αυλης.

2008-04-19T18:21:00.004-04:00

Ο αυτοκρατωρ Φραντς Γιοζεφ και η αυτοκρατειρα Σισσυ επεστρεψαν στο ανακτορο τους εδω στο Σονπρουν. Η αυτοκατειρα τα επαιξε στο αεροπλανο απο τον φοβερο αυτοκρατορικο πονοκεφαλο του κρυωματος που αρπαξε τρεχοντας χαρωπη πανω κατω στην Γκλοριετα. Ψαχνει λοιπον για μια αυτοκρατορικη ασπιρινη να ξελαμπικαρει λιγουλακι. Ερχεται και μεγαλη βδομαδα κι εχει να βαψει και τα Φαμπερζε μας κοκκινα.
Πολυ συντομα θα ειναι κοντα σας με ιστοριες και εικονες απο τη Βιεννη σε ενα εντελως καινουργιο χωρο. Δε μου ειπε τιποτε αλλο γιατι παρακουραστηκε σημερα και μου παραγειλλε ενα καυτο χαμομηλι.
Α και μου ειπε να σας πω οτι της λειψατε και σας στελνει πολλα φιλια.
Μεταξυ μας μη τα παρετε γιατι εχει ενα πολυ αυτοκρατορικο μπουκωμα.

Καλη ανταμωση αγαπημενοι φιλοι.

2008-04-06T16:39:00.007-04:00

9... 8... 7... 6... 5... 4.....................

2008-04-05T21:42:00.003-04:00

Τα ωραια βιεννεζικα σοκολατακια, πανω σε ενα γαλαζιο λινο τραπεζομαντηλο που κεντησε η μαμα μου με μαργαριτες.

Την Παρασκευη το πρωι εβρεχε ακομα και δεν ειδα τον ηλιο πηγαινοντας στη δουλεια.
Συνηθως σκαει μυτη στη στροφη πανω απο το κτιριο και με στραβωνει,
κατ' ευθειαν στο δοξα πατρι.
Ακουω τα τοπικα νεα στο ραδιοφωνο.
Οι Αμερικανοι θεωρουν μεγαλη νικη του προεδρου τους που μπηκαν δυο κρατη στο ΝΑΤΟ.
Μια κατασκευασμενη νικη.
Μπας και φυγει απο την προεδρια οταν ερθει η ωρα του (αμην και ποτε) χωρις κανενα ευσημο.
Οι Αμερικανοι λενε οι τελευταιες δημοσκοπησεις, δεν ειναι ευχαριστημενοι απο την πορεια της Αμερικης. Οχτω στους δεκα, ειναι δυσαρεστημενοι. Ο κυριωτερος λογος -λεει- ειναι τα χαλια της οικονομιας, τσιμουδια ομως για το πως φτασανε ως εκει.

Πηγαινω για μεσημεριανο με τον συνεργατη μου τον Τσανγκζου τον Κινεζουλη.
Θα τον αφησω στο ποδι μου που λενε οσο θα λειπω.
Ειναι πολυ ξυπνιο παιδι με σπουδαια πτυχια και θα παει μπροστα.

Το απομεσημερο παιρνω μια προσκληση με το e-mail μια απο τις κλασσικες του Ερρικου.
Μου στελνει απο το γραφειο του προσκλησεις οταν θελει να παμε για φαγητο το βραδυ.
Μ' αρεσει ετσι.
Ειναι σα να συνομωτουμε!

Γραφει:

Hello Despina
Erricos X. XXXXXX has sent you an invitation!
Αποψε εσυ κι εγω στο Μπἰτσεε

Restaurant:
Bice - Bethesda
7501 Wisconsin Avenue
Bethesda, MD 20814

Παμε λοιπον το βραδυ στο BICE

Σημερα περιμενα βροχη ολη μερα, αλλα την πατησανε οι μετεωρολογοι προς μεγαλη μας χαρα.
Ο ηλιος ελαμπε ολη μερα.
Περναω απο το βιβλιοπωλειο και παιρνω ενα οδηγο για τη Βιεννη.
Ψωνιζω μερικα Πασχαλινα δωρακια και θα τα κανω πακεττα να φυγουν για Ελλαδα Δευτερα πρωι πρωι.
Κανω γενικο καλλωπισμο -το κατα δυναμιν-

Ερχομαι κι εδω καθε πεντε και δεκα και κοβω κινηση.
Σκεφτομαι να ανοιξω τα σχολια, αλλα τωρα τελευταια μας εχουν προκυψει πολλοι απο αυτους τους SEE HERE. Αυριο θα αποφασισω.
Ο καιρος στη Βιεννη αυτες τις μερες ειναι παρομοιος με τον δικο μας.
Να μη ξεχασω το ομπρελλακι μου.
Και το κασκολ οπωσδηποτε.
Πω πω νυστα!!!!

Αυριο το πρωι θα κανω μια τεραστια βολτα στους δρομους της γειτονιας να χαζεψω τους κηπους. Ειναι κι αυτο μερος του winding down.

Για αποψε καληνυχτα και ονειρα γλυκα.

Το παιχνιδι των ερωτησεων.

2008-04-05T05:03:00.004-04:00

Ερωτησεις που περιμένουν απαντήσεις… παιχνιδακι που με προσκαλεσε να παιξω η μικρη γιατρινα.

1. Όνομα: Δεσποινα Π.
2. Γενέθλια: 2/6
3. Ζώδιο: Δίδυμοι
4. Χρώμα μαλλιών: Καστανά
5. Χρώμα ματιών: Καστανά
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ? Ναι. Ναι. Ναι. Ναι. Ναι. Ναι. Ναι.
7. Είδος μουσικής που ακούς: Το ειδος που ταιριαζει με τη διαθεση της στιγμης. Με μια ελαφρα κλιση προς την Τζαζ.
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Μπαγκς Μπαννυ
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? Σοφία (Καμπερα)
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Καφε και οτι προκυψει.
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Μια μικρη φωτογραφια του μπαμπα.
12. Τί έχεις στον τοίχο σου? Ενα καθρεφτη
13. Τί έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου? Ενα καλαθακι με ξεραμενα τριανταφυλλα.
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? Θα ετρεχα να δω ποιο απ' ολα εσπασε, και θα λυπομουνα αν ητανε εκεινο το πολωνεζικο που μου ειχα χαρισει η συχωρεμενη η κυρια Αδριανη.
15. Αγαπημένος αριθμός: 4
16. Αγαπημένο όνομα: Ρεα / Πετρος
17. Τα χόμπι σου: Τελευταια το μπλογκ, διαβασμα, συλλογες
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? Παρισι
19. Μια ευχή για το μέλλον: Υγεία και ψυχικη γαληνη.
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες? 1920.
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Το κινητο, για να ειδοποιησω τους αγαπημενους μου οτι ειμαι καλα.
22. Αγαπημένο λουλούδι: Μαργαριτα
23. Αγαπημένη σειρά: Μπουκια και συχωριο (οσο την εβλεπα)
24. Αγαπημένη ταινία: Babette's feast
25. Αγαπημένο τραγούδι: Sweet Dreams. Eurithmics
26. Aγαπημένο βιβλίο: Τα ψαθινα καπελλα Μ. Λυμπερακη
27. Αγαπημένο ζώο: σκυλος
28. Αγαπημένο ρούχο: ενα μεταξωτο μαυρο πανωφορι που το σερνω παντου.
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Σων Κοννερυ / Μαρια Καλλας
30. Αγαπημένο χρώμα: ασπρο
31. Αγαπημένο φαγητό: μπιφτεκακια (της μαμας μου ) με πατατες τηγανητες (της μαμας μου) και μια μεριδα χορτα του βουνου με φετα μαλακια στο πλαι.
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι? Λουση του Τσαρλι Μπραουν
33. Κακή συνήθεια: Λαιμαργια
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Ηρεμια
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Δεν μπορώ να πω ψεμματα χωρις να αλλαξω 10 χρωματα.
36. Συνηθισμένη ατάκα: Ενταξει.
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Να χτιζω ομορφα κτιρια κατα μηκος της Κηφισσιας που να γραφουν απανω ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΑΥΛ...
38. Μεγαλύτερος φόβος: Μη παθει κατι η μαμα μου.
39. Η καλύτερη pizza: μαργκεριτα
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: μια χαρα στα σπιτια των αλλων.

Τωρα να καλεσω κι εγω? Αντε να στειλω προσκλησεις στην μελισσουλα και στην δενδρογαλη που ειναι καινουργιες και δεν εχουν παιξει παιχνιδακια. Φυσικα αν θελουν κι εκεινες.

Friday

2008-04-04T03:59:00.005-04:00

Η ανοιξη μερικες φορες κανει διαλειμμα.
Πιανει και σκοτεινιαζει και βρεχει για μερες,
και δε λυπαται τα ομορφα δεντρα που ειναι απανω στον ανθο τους.
Χτες εβρεχε ολη μερα.
Σημερα λενε τα ιδια μεχρι και αργα το Σαββατο.
Μετα απο αυτη τη βροχη θα εχει βγει το καινουργιο πρασινο.
Καθε χρονο καπως ετσι γινεται.
Μετα απο μια ανοιξιατικη βροχη, το χρωμα του γρασιδιου αλλαζει,
και παιρνει ενα εντονο, σχεδον σμαραγδι χρωμα.

Καταρτιζω καταλογους μονο μεσα στο μυαλο μου.
Δεν τολμω ακομα να παρω μολυβι και χαρτι.
Γιατι η βδομαδα δεν τελειωσε ακομα
και ακομα εχω μπροστα μου της Παρασκευης τις δουλειες.

Κοιταζω το μικρο μπεζ βαλιτσακι.
Πως να χωρεσει ο κοσμος μιας γυναικας σε ενα μικρο carry on.

Φευγω για ενα ταξιδι στην Βιεννη.
Θα λειψω δυο βδομαδες απο το στεκι μου.
Θα μου λειψετε κι εσεις, αλλα γυριζοντας ελπιζω να εχω πολλα να σας πω.
Η απομακρυνση απο τα καθημερινα παντα με ανανεωνει,
σε ολους τους τομεις.
Ας μη βιαζομαι ομως, το Σαββατοκυριακο θα ειμαι κοντα σας,
ισως πιο κοντα σας.

Καλο Σαββατοκυριακο.
Με αγαπη και πολλα φιλια.

Φαγητο παντως εχουμε ετοιμο !

Να χτυπούν τα τακουνάκια, στο τσιμέντο, στα πλακάκια

2008-04-02T20:27:00.003-04:00

Παιρνω προσκληση απο τον γιατρο να φερω μια φωτογραφια με τα αγαπημενα μου παπουτσια.
Η αληθεια ειναι οτι τα αγαπημενα μας, ειναι εκεινα που χωρις δευτερη σκεψη, τα φοραμε για ανεση.
Ομως επειδη δε θαθελα να φερω εδω τις παλιοσαγιοναρες μου,
προτιμησα ενα καλοκαιρινο πεδιλο που θαλεγα οτι ειναι το πιο αγαπημενο μου σε χρωματακι, στυλακι και τσαχπινια.
Voila λοιπον.
Σ' ευχαριστω γιατρουλη μου.

Ποια Πρωταπριλια;

2008-04-01T20:18:00.004-04:00

Παιρνω σημερα κι ενα μυνηματακι στα σχολια απο τον αντρα που παντα ονειρευομουν.
Και μη βιαζεστε να μου πειτε οτι ειναι πρωταπριλιατικο αστειο.
Γιατι εγω ηδη παρηγγειλα το σεμνο μου ταγιερακι, κλειστο στο λαιμο, και γκριζωπουλι στην αποχρωση.
Εκεινο που δε καταλαβα ειναι πως ο αγαπημενος μου Νικολα, προεξοφλει οτι δεν θα τον περναω ενα κεφαλι;
Του το προλαβε καποιος οτι ειμαι μια κοντοστουπα και μιση του ενος κι εξηντα;
Τελος παντων δεν πτοουμαι
Μου τοπαν και τα αστρα σημερα
Και αυτα δεν ξερουν απο πρωταπριλιατικα αστεια.
Πφ!

Γραφει το μωρο:

Ma Cherie Despina
Salut il y a longtemps je cherche une femme chaude et belle d'origine grecque et enfin je trouve toi, ma petite lapin! I think it is better to continue en Anglais. You know I have problems lately with Carla she is very tall and I have to wear high heels all the time and I feel so tired plus it is dangerous!glou glou... Your height suits me perfectly and we will be a nice couple an Amerique when I will come to visit the Bush family ! I would like also to ask you a favour! if it is possible to keep an eye in Cecilia, she is going to get married soon this ‘bastard’ PR guru in New York .... glou glou... C’est la vie ma cherie..oh mon dieu.. glou glou...
I ‘m looking forward to hear from you as soon as possible ma petite lapin
Au revoir ma Cherie!
Yours
Nicolasxxxx

Διαβαζω και το ωροσκοπιο της αρχικης σελιδας μου στο my.msn.com
Gemini
May 21 - June 20
If you feel suffocated by your romantic relationships, if you feel they lack some spice or are too traditional, then why not liberate yourself? There is a feeling in the air that life is turning in a positive direction, and this will help you to set things up to turn even your craziest ideas into reality. Starting today, dear Gemini, you are going to be asked to be more concrete.

Να τα λοιπον και μην ακουσω τσιμουδια.
Αφου το λεει καθαρα, λαπεν! γλου γλου!

Προφανως ο ανθρωπος με ειδε στο εξωφυλλο της Βογκ και του Λαιφ και ξεραθηκε!

Αντε και του χρονου να ειμαστε καλα Πηνελοπη μου!

Παιρνω και το ακολουθο μυνημα σημερα στο γραφειο.

Starting in 2014, Virgin founder Richard Branson and Google co-founders Larry Page and Sergey Brin will be leading hundreds of users on one of the grandest adventures in human history: Project Virgle, the first permanent human colony on Mars.
Αν λοιπον ενδιαφερεστε να πατε να κατοικησετε στον Αρη, ιδου η ευκαιρια. Καντε κλικ εδω.
Αστειακια και ο γκουγκλης ο μπαγασας.

magnolia

2008-03-31T20:47:00.005-04:00

Ε! ναι το ξερω.
Το παρακανα λιγο με τα λουλουδια μου που ανθιζουν.
Αλλα αυτο το γρηγορο ξεπεταγμα της μανολιας (thibetan magnolia), ειναι για μενα το γεγονος της ανοιξης στον κηπο, και θελω να το μοιραστω μαζι σας.
Ολα γινονται παρα πολυ γρηγορα.
Οι εικονες που θα δειτε εχουν χρονικη διαρκεια δυο μονο εβδομαδες.
Αρχιζουν απο σφιχτο μπουμπουκακι και καταληγουν σε υπεροχα ολανοιχτα λουλουδια,
στις πιο ομορφες αποχρωσεις του ροζ.
Δυστυχως αυτη η ροζ ομορφια δεν κρατα για πολυ.
Σημερα βρεχει και τα πεταλακια θα βαρυνουν πιο γρηγορα.
Θα πεσουν ολα σε λιγες μερες σ' ενα ροζ χαλι κατω απο τα δενδρα.
Μικρα πρασινα φυλλαρακια θα φανουν στα κλαδια.
Σε δυο βδομαδες απο σημερα, τα δεντρα θα ειναι καταπρασινα.
Καθε χρονο τα φωτογραφιζω, σα να μη τα εχω ξαναδει.
Τωρα πια δε θα ξαναφερω λουλουδια.
(μεχρι να ανθισουν οι αζαλεες δηλαδη)

Αυτα για σημερα, με πολλα ανοιξιατικα φιλια.

Mυκονος galore (*)

2008-03-30T21:06:00.004-04:00

Ε οχι!
Δεν μπορει να λειψη ο Μαρτης απ' τη Σαρακοστη!
Τουλαχιστο πεντε μπλογκς απο τα αγαπημενα μου στο πλαι κανουν αναρτησεις για το πιο φημισμενο αιγαιοπελαγιτικο νησακι.
Δεν μπορω να μεινω απ' εξω!
Θα φερω οτι εχω, θα πω οτι θυμαμαι.

Φερνω το αγαπημενο μου μεταξωτο μαντηλι. Σε χρυσοκιτρινο, με ecaille σχεδια.
Δεν ειναι ενα απλο μαντηλι.
Ειναι η Μυκονος ολοκληρη.
Οπως την ειδε ο σχεδιαστης.
Οπως την τυλιγω γυρω απο το λαιμο μου, μεσα απο την ασπρη μου καμπαρντινα.

Φοιτητρια ακομα στο δευτερο ετος, αποφασιστηκε να γινει μια εκδρομη στη Μυκονο.
Μαζευτηκαμε εννεα.
Μεσα στους εννεα ηταν και το αγορι μου, αλλα και ο Ερρικος (που τον πρωτογνωρισα στο καταστρωμα εκεινη τη μερα, μεχρι τοτε στα μεγαλα αμφιθεατρα δεν τον ειχα συναντησει)
Ξεκινησαμε με λιγη θαλασσα, αλλα στη συνεχεια εγινε φουρτουνα. Ο κοσμος κρεμοταν στις κουπαστες, ενα χαλι μαυρο.
Μονο ο Ερρικος κι εγω ακαθεκτοι και ανεπηρρεαστοι απο τον καιρο, αρχισαμε να μιλαμε περι ανεμων και υδατων θαλασσινων.
Η συμπαθεια ηταν αμοιβαια.
Στο νησι μειναμε σε πανσιον, και σαν παιδια τα βραδυα γυριζαμε απο κλαμπ σε κλαμπ.
Λιγο ποτο, λιγος χορος, και για μια στιγμη ακουω τον Ερρικο να λεει στον "αλλο" που χαζευε κατι τουριστριες.
"Ε! Προσεχε την λιγο, γιατι θα την χασεις"
Με εχασε την ιδια στιγμη εκεινη τη νυχτα στη Μυκονο.
Αυτη ηταν η αρχη της γνωριμιας μας πανω σ' ενα καραβακι και στο πιο ξακουστο νησακι του κοσμου.

Πολλα ρομαντικα φιλια

(*)Στην Ευη, στο Δημητρη, στην Γεωργια και στους εραστες του νησιου.

Το Νεστορακι

2008-03-29T23:00:00.004-04:00

Το Νεστορακι κι εγω καποιες αποκριες παλια.

Ηταν ξανθο με γαλανα ματια κι ενα χαμογελο αφοπλιστικο.
Και παρ' ολο που ηταν μεγαλυτερος μου τρια χρονια, ειχε εκεινη τη γλυκα, που σε κανει να βαζεις ενα -ακι στο ονομα του και να το κανεις πιο δικο σου.
Το Νεστορακι ηταν δευτερος μου ξαδερφος.
Ο μπαμπας, και η ομορφη θεια μου, πρωτα ξαδερφια.
Τρελλαινομουνα να πηγαινουμε επισκεψη στο σπιτι τους.
Σε ενα ομορφο σπιτι με αυλη στα νοτια προαστεια της Αθηνας.
Παιρναμε τον ηλεκτρικο και πηγαιναμε.
Ειχαν ολοι μια καλωσυνη στην οικογενεια που ξεχειλιζε.
Ο μπαμπας (απο κει τα γαλανα ματια και το ξανθο μαλλακι) επιτυχημενος.
Η μαμα νοικοκυρα και ομορφη. Ψηλη, λυγερη, με καταμαυρα μαλλια και λευκη επιδερμιδα.
Ομορφοσογο, με καταγωγη απο τη νοτια Πελοποννησο, και δωρικη αλλα συναμα γλυκεια αυστηροτητα.
Μ' αρεσε πολυ να κοιμαμαι στο σπιτι τους τα βραδια γιατι τα παιδια δε σταματαγαν να μιλανε και μαθαινα τοσα πραγματα, εγω τοτε μικρουλα με αδειο κεφαλακι αλλα περιεργο.
Τα βραδυα του χειμωνα τοτε ηταν δυσκολο να ζεσταθουν καλα ολα τα δωματια,
και θυμαμαι τα σεντονια που ειχαν μια αφιλοξενη παγωνια σχεδον υγρη.
Το Νεστορακι εφερνε το σιδερο και μου σιδερωνε τα σεντονια για να μου τα ζεστανει.
Και μου ελεγε να μη το πω στη μαμα του γιατι φοβαται μη βαλει καμια φωτια, αλλα αυτος προσεχει.
Καλο μου γλυκο Νεστορακι.
Μεγαλωσαμε.
Τα παιδια ηταν στη Νομικη κι εγω στο Πολυτεχνειο. Ξανασμιξαμε τοτε γιατι ειχαν μετακομισει στο κεντρο και μου ηταν ευκολο τα μεσημερια να πεταγομαι στο σπιτι τους να τους δω.
Η θεια τρελλαινοταν απο χαρα να εχει παιδια στο σπιτι,
μας εφιαχνε φαγητο κι εμενα μου αρεσε πολυ.
Εβρισκα φιλους των παιδιων απο τη σχολη τους να κανουν ατελειωτες σηζητησεις και να προσπαθουν να τις τεκμηριωσουν νομικα, κι εγω η μικρη με το κεφαλι γεματο αριθμους τους θαυμαζα γιατι χειριζονταν τον λογο αψογα, κι εγω μονο ηξερα να βγαζω παραγωγους και να λυνω διαφορικες.
Το Νεστορακι μεγαλωσε, παντρευτηκε εκανε δυο παιδακια και ανελαβε το γραφειο του θειου.
Καποια στιγμη ομως αρρωστησε.
Ασχημα.
Ασχημα και αποτομα.
Θυμαμαι οτι η θεια με παρακαλεσε να κοιταξω στο NIH και στο Johns Hopkins μηπως και κανονισουμε κατι.
Πριν ακομα προλαβω να απαντησω ομως, το Νεστορακι εφυγε.
Η θεια οπως ηταν φυσικο μαραζωσε.
Ομως δεν περναει γεννεθλιο, ονομαστικη γιορτη στην οικογενεια, Χριστουγεννα και λοιπα που να μη με παρει τηλεφωνο. Ειναι παντα ορμητικη -οπως ητανε παντα- χειμμαρος στην κουβεντα.
Μιλαει μονο εκεινη.
Αγαπη μου, χαρα μου, χαμογελο μου, γλυκεια μου, δε σε ξεχνω ποτε.. κι εγω δεν μπορω να μιλησω.
Οχι μονο δε με αφηνει, αλλα βουρκωνω και δε ξερω τι να πω.

Πως τα θυμηθηκα τωρα ολα αυτα.
Θελεις τα ψυχοσαββατα που περνανε, θελεις η προσωπικη ιστορια μιας μπλογκοφιλης που περνα στεναχωριες με μια παρομοια ιστορια, θελεις η μαμα που πηγε και επισκεφτηκε την θεια προχτες.

Καθεται, μου λεει, σε ενα καναπε και δε σηκωνεται.
Απεναντι ο τοιχος ειναι γεματος φωτογραφιες, σε καδρα , καρφιτσωμενες στον τοιχο, μαυσωλειο το εχει κανει.

Και της λεω, συνεχιζει η μαμα, να βγει εξω να παει να δει τα εγγονια της.

Ηθελε να φυγει εκεινη πριν απο το Νεστορακι.
Δε μπορεσε και δε το ξεπερασε ποτε.

UPDATE: Δε θα απαντησω στα σχολια αυτη τη φορα, ηταν απλα μια γλυκεια και πικρη ιστορια που μου ηρθε στο μυαλο. Ολοι μας εχουμε παρομοιες, αλλος περισσοτερο κι αλλος λιγωτερο καθοριστικες για μας. Τα διαβαζω ομως και σας ακουω, οπως ακουσατε κι εσεις τη δικη μου. Και υποσχομαι ενα αισιοδοξο ποστ για την αρχη της βδομαδας.

οι ναρκισσοι της παρασκευης

2008-03-27T22:55:00.003-04:00

Κοβω μερικους και φιαχνω ενα μπουκετακι.
Αυριο θα το παρω μαζι μου στο γραφειο.
Ετσι θα ειναι η Παρασκευη μου χρωματιστη.

Πριν τα παρω μαζι μου, τα φερνω να στολισουν την οθονη σας.

Πολλα γλυκα φιλια

φωτογραφιες και προσωπα

2008-03-26T22:14:00.014-04:00

Αφορμη για το ποστ αυτο εγινε μια φωτογραφια που εβαλα προχτες στην καμερα.
Oι φωτογραφιες μου οπως και η καμερα μου ειναι τελειως ερασιτεχνικες.
Κι εδω στα μπλογκς που τριγυρναω, κοιταω τις δικιες σας και τις μελεταω προσπαθωντας να μαθω να "βλεπω" οπως κι εσεις, οπως ας πουμε ο φιλος μου ο φωτογραφος.

Καθομαι και χαζευω λοιπον, την πρωτη φωτογραφια, που την "εκλεψα" απο τον Ερρικο.
Αυτη μ' αρεσει.
Μου φαινεται πολυ δυναμικη.
Ο πλανοδιος μουσικος παιζει κιθαρα ,
το καθιστο ζευγαρακι ζαχαρωνει με την μελωδια - τι να παιζει αραγε; o sole mio? -
τα περιστερια πετανε,
αλλα ζευγαρακια περπατανε αμεριμνα,
ενα αγορακι φαινεται κατενθουσιασμενο,
κι ενα κοριτσακι στο βαθος, σχεδον πεταει μαζι με τα περιστερια.
Ολοι αυτοι τελειως ανυποπτοι οτι καποιος παιρνει φωτογραφια.
Ολοι, εκτος απο τα περιστερια ισως, που γι αυτα ειναι καθημερινη ρουτινα, και απορω πως δεν ποζαρουν κιολας!

Ομολογω οτι μου αρεσει πολυ να φωτογραφιζω προσωπα.
Πιο πολυ απο κτιρια.
Θαυμαζω τα πορτρετα του Μανου Αντωναρου και αναρωτιεμαι αν τα μοντελα του ειναι ανυποπτα, και σε περιπτωση που δεν ειναι, εαν δημιουργηθηκε ποτε καποιο προβλημα.
Προσωπικα, κι ενω εχω παρα πολλες φωτογραφιες γνωστων μου προσωπων, δεν φερνω ποτε φωτογραφιες τους εδω. Ειναι μερικες απο παιδακια γνωστων που ειναι πραγματικα απροσμενα ομορφες, με κατι φατσουλες σε ολες τις πιθανες και απιθανες εκφρασεις.
Ομως ο καθενας δε θελει να εκτιθεται στο ιντερνετ, και καλα κανει.

Πολλες φορες θελω να φωτογραφισω προσωπα αλλα δε το κανω, ουτε ρωταω.
Οτι δε θελω να κανουν σε μενα, δε το κανω.
Ποτε δε ξερεις ποσο θα πειραξει καποιον.
Το καλοκαιρι στην Ασιζη, εγινε ολοκληρος καυγας με ενα τουριστα που φωτογραφισε εναν Ιρλανδο που επαιζε γκαιντα. Εξαγριωθηκε ο Ιρλανδος, ε θα ειχε πιει και μερικα ουισκακια.
Στα κλεφτα λοιπον εχω δυο τρεις που τις θεωρω "αθωες" μιας και συνελαβα τα "μοντελα" με γυρισμενη την πλατη.

Οπως αυτον τον ψαρα που παρκαρε το μηχανακι του και ερριξε πετονια.

Οπως αυτο το κοριτσακι που λεει στο αλογο που να παει.

Οπως αυτη την ανυποπτη τουριστρια με τα δυο κοριτσακια - που χρησιμοποιησα και παλιοτερα σε πειραγμενη μορφη -

Και τελος, οπως αυτο το ζευγαρι σε μια παραλια στη Νικαια της Κυανης Ακτης, που παρ' ολη τη βροχουλα του Νοεμβρη, απολαμβανει τη γκριζα θαλασσα.

Σας φιλω γλυκα.

Bertinoro

2008-03-24T20:47:00.005-04:00

Bertinoro

Με παιρνει πρωι πρωι το Ερρικακι απο το Bertinoro.
Ναι εκει ειναι, αναμεσα στην Φλωρεντια και στην Μπολωνια.
Σ' αυτο το μικρο χωριουδακι που το καστρο του χρονολογειται απο τον ενδεκατο αιωνα.
Ειναι μοδα τωρα τελευταια τα συνεδρια να τα κανουν σε κεντρα - αποκεντρα για να συγκεντρωνεται ο κοσμος μακρυα απο τον θορυβο των πολεων.
Αυριο λεει θα πεταχτει μεχρι τη Ραβεννα.
Μου περιγραφει το ταξιδι.
Κανει κρυο εκει.
Ξεχασα να του πω για το Iris Nobile.
Βρηκα και απο που προερχεται το ονομα Bertinoro.

"According to a folk tale, Galla Placidia, Emperor Valentiniano III’s mother, magnifying the quality of local wines served in rough jugs, once stated: “Non di così rozzo calice sei degno, o vino, ma di BERTI IN ORO”, which means: you do not deserve to be drunk from such a rough jug, but from a gold one (BERTI meaning being drunk and ORO meaning gold)."

Ακουω κατι παλια Ιταλικα τραγουδια και σας φερνω ενα.

Mille bacci a tutti

ΥΓ. Απο καποια αλλη εξορμηση στη Βενετια εφερα μερικες φωτογραφιες στην καμερα

Αποψη

2008-03-23T17:45:00.005-04:00

Σημερα απο το πρωι εχω μια απολυτη τεμπελομπλογκιτιδα.
(Κι εχτες ειχα)
Ερχομαι, χαζολογαω στα δικα σας, αλλα προτιμω να κανω επισκεψεις.
Μου κανει καλο που δε σκεφτομαι τι να γραψω σημερα.
Μου κανει καλο να διαβαζω εσας.
Ετσι λοιπον σημερα εγω,

δεν έχω άποψη

έχω μονάχα κάτοψη

το ξέρω πια πως πίσω απ' τις ιδέες
υπάρχουνε τα ένστικτα
που ψάχνουν καποιο στήριγμα
και έτσι δραπετεύω απ' τις παρέες

Λέω να την κάνω σιγά - σιγά
Λέω να την κάνω
Λέω να την κάνω σιγά - σιγά
Λέω να την κάνω (*)

Φιαχνω ενα απεριτιφ κι ετοιμαζομαι να βγω για φαγητο.
Ευχομαι σε ολους καλη βδομαδα.

(*) Αποσπασμα απο στίχους του Ισαάκ Σούση, που μελοποίησε και ερμήνευσε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.

Your Captain speaking.

2008-03-21T22:46:00.006-04:00

Οδηγω με κατευθυνση προς το σπιτι.
Μολις αφησα τον καλο μου στο αεροδρομιο Dulles.
Την εχω μαθει αυτη τη διαδρομη απ' εξω κι ανακατωτα.
Το Dulles ειναι στην πολιτεια της Βιρτζινια, περιπου μια ωρα απο το σπιτι αλλα ειναι το μονο στην περιοχη που εχει απ' ευθειας πτησεις στις περισσοτερες πολεις της Ευρωπης.
Η κινηση της επιστροφης ειναι απελπιστικα αργη.
Καθομαι, εχω σχεδον παρκαρει στο δακτυλιο.
Κι ομως ειχα διαθεση για φευγιο σημερα.
Βρισκομαι νοερα μεσα σε μια καμπινα διπλα στο φινιστρινι να κοιταω προς τα κατω.

Μ' αρεσει η θεση διπλα στο παραθυρο, αν και σου προσφερει θεαμα κυριως στην προσγειωση και στην απογειωση.
Οταν ομως πετας χαμηλα και ο καιρος ειναι καθαρος, μπορεις να δεις ομορφα χιονισμενα βουνα σαν κι αυτα της φωτογραφιας που τραβηξα το Δεκεμβρη πηγαινοντας προς Καλιφορνια.
Ακομα και το καλοκαιρι.
Οταν πεταω ημερα δε θελω να κλεινω το παραθυρο.
Δε μ' αρεσει να βλεπω σινεμα,
προτιμω τα συννεφακια.

Αλλα πιο πολυ με μαγευει οταν μπορω να δω κατω.
Σαν τοτε που περμεναμε σειρα να προσγειωθουμε στο Ελευθεριος Βενιζελος και καναμε βολτες πανω απο τον Ευβοικο. Ηταν ενα κατακαθαρο πρωινο και τα νερα ηταν στ'αληθεια χρυσα.
Κι ελεγα μεσα μου,
Αχ μια βολτα ακομα, μια βολτα ακομα!
Και αλλου βλεπω φαρμες, μικρα τετραγωνακια, λες και τις εχουνε σχεδιασει με χαρακα. Και δρομακια ισια, και δαση, και χαραδρες και ποταμια, και σκεφτομαι τι ομορφη που ειναι η γη μας.

Μια πτηση απο πεντε ωρες κι απανω, σαν αυτες που ταξιδευω συνηθως δε περναει γρηγορα. Και παντα εχω μαζι μου ενα βιβλιο αλλα ποτε δε διαβαζω συνεχεια. Το μυαλο δε συγγεντρωνεται.
Παρατηρω τι κανουν οι αλλοι συνταξιδιωτες.
Πολλοι διαβαζουν, αλλοι βολευονται και κοιμουνται, αλλοι βγαζουν το λαπ τοπ και παιζουν παιχνιδια η γραφουν.
Τωρα τελευταια πολλοι καταγινονται με το Σουντουκου. Το ξερετε το παλιοπαιχνιδο με τους αριθμους; Στο τελευταιο μου ταξιδι βρηκα μερικα στο περιοδικο του αεροπλανου και σκεφτηκα να ασχοληθω. Ηταν η τελευταια φορα. Μου εκαναν τα νευρα σπαγγακια να συγκρινω να υπολογιζω και να τα κανω λιμπα. Αλλα με πιανει και το κακο πεισμα με κατι τετοια.
Μετα εχουμε και αυτους που πιανονται απο το πολυ καθησιο και σηκωνονται και αρχιζουν τις ασκησεις στο διαδρομο, οποτε εχουμε και θεαμα. Δε ξερω γιατι ενω ολοι λενε οτι ειναι απαραιτητο, το βρισκω τελειως γελοιο να κανω το Μελισσανιδη στο διαδρομο του αεροπλανου.

Και μετα ερχεται το απολυτα γκουρμε καρροτσακι. Απο τοτε που καταργηθηκαν τα φυστικακια, φροντιζω να παιρνω μαζι μου αλμυρα αμυγδαλα. Και τα συνοδευω παντα με bloody mary. Μερικες εταιρειες εχουν καλυτερο φαγητο απο αλλες αλλα σε γενικες γραμμες το φαγητο δεν τρωγεται. Το κρεας συνηθως δεν κοβεται και ιδιως οταν προσπαθεις με το πλαστικο μαχαιρακι. Την επιλογη "παστα" την εχω απορριψει απο καιρο γιατι ειναι σκετο καταπλασμα. Ακομα και στην μπιζνες κλας δεν ειναι καλυτερο, απλα περισσοτερο. Στις εσωτερικες Ευρωπαικες πτησεις το φαγητο ειναι απειρως καλυτερο απο τις ιντερνασιοναλ και σε κεινες οταν πετας με ευρωπαικη εταιρεια παλι εχει διαφορα. Στις πτησεις εσωτερικου στην Αμερικη εχουν καταργηθει τα παντα. Δινουν μονο μη αλκοολουχα ποτα και μπορεις να αγορασεις ετοιμα κουτια με εκδρομικου τυπου φαγητο.
Καποτε ειδα το εξης υπεροχο. Καποιος ειχε φερει μαζι του κατι ντηζαινερ σαντουιτς, κατι γκουρμε μπισκοτα και φρουτα και παρηγειλλε μονο το κρασι της πτησης. Ειχε και πετσετουλα και απ' ολα, οργανωμενος ο φιλος. Με μαγεψε αυτο το πικ-νικ στην καμπινα, και σκεφτομαι σοβαρα να κανω κι εγω το ιδιο σε επομενο ταξιδι.

Το πιο διασημο ατομο που καθησε διπλα μου σε αεροπλανο, ηταν σε μια πτηση απο το Παρισι η Λουκα Κατσελη πριν απο πολλα χρονια. Ηταν και κατι αλλοι εκει απο το ιδιο κομμα, και ειχαν ερθει εκει κοντα της, και θαβανε τους παντες και πρωτο πρωτο τον Σημιτη που ηταν τοτε πρωθυπουργος. Εκει εμαθα ολα τα μυστικα του κομματος. Ολα τα απλυτα στη φορα. Αφου δεν ηθελα να φτασουμε γιατι τετοιο θαψιμο ειχε αρχισει να γινεται ενδιαφερον, ξυπνησε μεσα μου την κουτσομπολα.

Το πιο αγαπημενο μου αεροδρομιο στην Ευρωπη ειναι αυτο του Μοναχου. Το πιο ευκολο, το πιο απλο και δε χρειαζεται να τρεχω απο ενα τερμιναλ σε αλλο. Για ψωνια μ' αρεσει και το Χηθροου. Το χειροτερο μου, το Λεοναρδο ντα Βιντσι στη Ρωμη. Μιλαμε για ΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ. Ασε που αν περνας τρανζιτο απο κει πες μπαι μπαι στη βαλιτσα σου γιατι δε θα την ξαναδεις. Τον Ιουλιο που μας περασε, οι δικες μου βαλιτσες εμειναν στη Ρωμη 3 βδομαδες παρακαλω.

Παρασυρθηκα σε σκεψεις ταξιδιαρικες και περασε η ωρα... παω ταξιδι στο κρεββατακι μου πε προορισμο οπου με παει το ονειρο.

Καληνυχτα και πολλα φιλια!

Garden update - Η πρωτη μερα της Ανοιξης.

2008-03-19T20:08:00.009-04:00

Μ' αρεσει την ανοιξη τα πρωινα του Σαββατοκυριακου να φοραω τις γαλοτσες και να βγαινω βολτα στον κηπο.
Το χωμα τα πρωινα ειναι ακομα νοτισμενο, σε μερικα σημεια κατω απο τα δεντρα ειναι λασπουρια.
Την Κυριακη που μας περασε το πρωι, διεκρινα μια μικρη κιτρινη κουκιδα αναμεσα στα δεντρα.

Βγηκε το πρωτο καμπανακι (daffodil).
Σημαδι οτι τις επομενες δυο βδομαδες θα κιτρινισει ο τοπος.

Αλλο ενα ειναι σχεδον ετοιμο.
Τετοιες μικρες συσταδες ειναι γεματος ο κηπος.

Ξεπροβαλλαν κι αλλοι κροκοι σε διαφορα χρωματα.

Το ομορφο με τους βολβους ειναι οτι καθε χρονο πολλαπλασιαζονται υπογεια και την επομενη χρονια βγαινουν πιο πολλοι.

Η μανολιες εβγαλαν μουμπουκια.

Να κι ενα μικρο ξυλινο σπιτακι στον κηπο που οταν ερχονται μικρα παιδακια τρελλαινονται στο παιχνιδι. Δειτε το απο κοντα.

Καθε χρονο τετοια εποχη εινα σα τα βλεπω για πρωτη φορα.
Και θελω φετος να τα δειτε κι εσεις μαζι μου.

Φιλια της πρωτης μερας της ανοιξης

Ειναι θεμα οργανωσης.

2008-03-18T21:21:00.006-04:00

Ποτε μου δε καταφερα να εχω μια ηλεκτρονικη ατζεντα.
Κατι προιστορικα γκατζετακια που δοκιμασα, μεσα στην τσαντα μου ζουλιοντουσαν, (συνωστισμος γαρ) και οτι ειχα περασει μεσα, μπαμ ντηλητ!
Μια, δυο, δε πηγαινε αλλο, μπηκαν στο συρταρι με τα αρχαιολογικα ηλεκτρονικα και καλωδια.
Εκει εζησαν - μαζι με ενα παλιο θεορατο κινητο κα με μια ετεροχρονισμενη καμερα - καλα κι εγω καλυτερα.
Εκνευριζομαι να καταχωρω με μικρουτσικα πληκτρακια αριθμους και γραμματα και μετα να μη μπορω να τα διαβασω στην λιλιπουτεια οθονη.
Ετσι εχω καταληξει σε ενα φαιλοφαξ μεσα στο οποιο βεβαια χανει η μανα το παιδι και το παιδι τη μανα (κι εγω τα παντα) κι ετσι εχω βρει την ησυχια μου.
Χωνω μεσα και επι πλεον σημειωσεις και καρτ βιζιτ αλλων και εχει παραπαχυνει το δολιο.
Αγωνα κανω να το κουμπωσω.
Παντως το κουβαλαω συνεχεια μαζι μου.
Κραταω σημειωσεις σε διασκεψεις, γραφω διευθυνσεις, την ιστορια της ζωης μου εχω εκει μεσα.

Ειμαι και λιγο της παλιας σχολης (εχω ακομα πενες και χαρτια)
Εχω και τα στικ-ονς μπλοκακια σε ολα τα χρωματα στο γραφειο μου.
Σε ολα τα μεγεθη.
Γραφω τηλεφωνα, γρηγορες σημειωσεις οταν μου μιλανε στο τηλεφωνο, εξισωσεις, to do , not to do ,και to remember τα τρια κακα της μοιρας μου.
Σημερα το πρωι μπαινω στο γραφειο και με πιανει μυρμηρια.
Λες και περασε σιφουνας απο πανω απο το γραφειο και σκορπισε τα χρωματιστα μου χαρτακια εδω κι εκει. και μια στοιβα χαρτια που καποτε αποτελουσαν ενα συγγραμα (χωρις συνδετηρα φυσικα) ειναι στο πατωμα περιμενοντας μια χαρωπη Δεσποινα με κεφια για παζλς πρωινιατικα.
Υποψιαζομαι καποιο καλωδιο της ηλεκτρικης σκουπας χτες βραδυ μαλλον την εκανε τη ζημια.
Τελος παντων τα φιαχνω και ηρεμω.

Και τωρα σκεφτομαι τουτο δω το μπλογκ.
Εχει αρχισει να γινεται ασυμμαζευτο.
Μισα λινκς εδω, μισα στην ταβολα, το αλλο με την καμερα παραπονεμενο εδω και καιρο.
Μηπως πρεπει να τα συμμαζεψω λιγο;
Το ειχα ξανασκεφτει και παλιοτερα και μετα το προσπερασα.
Τωρα ομως εχω αρχιζει να ξεχειλιζω, απο το ενα βγαινω στο αλλο μπαινω κι εχω καταντησει μπλογκομανατζερ.

Με την ντουλαπα μου θα ασχοληθω αλλη φορα.

Σας φιλω γλυκα

Ειναι θεμα χρονου.

2008-03-17T22:47:00.006-04:00

Γραφω αποψε μια καλημερα.
Για να τη βρειτε αυριο το πρωι.
Ειναι τοσο αναποδες οι ωρες μας.
Θα διαβαζετε την καλημερα κι εγω θα κοιμαμαι ακομα.
Θα τρωτε μεσημεριανο οταν ακομα θα προσπαθω να αγνοησω το ξυπνητηρι.
Θα ετοιμαζεστε να φυγετε απο τις δουλειες σας οταν εγω θα ανοιγω το κομπιουτερ στο γραφειο.
Και θα κανετε μπλογκοεπισκεψεις οταν θα πνιγομαι στη δουλεια.
Κι οταν τελικα θαρθω να σας επισκεφτω το βραδακι μου, εσεις θα κοιμαστε και θα βλεπετε ονειρα.
Απλα μια διαφορα φασης.
.........................
Το διωχνω απο τη σκεψη.

Διαλειμμα για καφε και κουβεντουλα, με καψουρικη γαλλικη μουσικη και μποτακια

2008-03-16T08:36:00.019-04:00

Η περασμενη βδομαδα ηταν γεματη σε σημειο υπερχειλισης.
Ειναι πολυ ομορφο να εχεις φιλους να επισκεπτονται την πολη σου.
Μα παρα πολυ ομορφο.
Αλλα το καθημερινο το εξω μετα απο παρανοικες καθημερινες στο γραφειο, καπου ηρθε και με διελυσε. Πεθυμησα την ησυχη γωνια μου, να βυθιστω στην ακρη του καναπε και να χαθω αναμεσα στα μαξιλαρια.
Την Παρασκευη το πρωι κοιταω στον καθρεφτη και διακρινω μαυρους κυκλους.
Προλαβαινω τον πανικο στρεφοντας τα ματια αλλου.
Την Παρασκευη το βραδυ βαρεθηκα ακομα και να μαγειρεψω (καλα το εξω δε το διαπραγματευομουνα με τιποτα).
Το Σαββατο ομως ξυπναω με μια τρελλη διαθεση.
Μια μερα τελειως ανοιξιατικη με εναν ηλιο να σου ανοιγει την αγκαλια του.
Εχω και τη χαρα της γιορτης και με φιαχνει ακομα περισσοτερο.
Λεω να ξεκοκκαλισω την εφημεριδα αλλα συντομα νευριαζω.
Οι αμερικανοι ανοιγουν μετωπο στο Θιβετ τωρα.
Ειναι τυχαιο αραγε τωρα που πλησιαζουν οι Ολυμπιακοι στην Κινα;
Το Washington Post εχει ενα ολοκληρο δισελιδο πληρωμενο απο την κυβερνηση στα Σκοπια.
Η μια σελιδα εχει ολοκληρη αφιερωση με τιτλο " Η Μακεδονια αξιζει να μπει στο ΝΑΤΟ "
Η αλλη παρουσιαζει στους Αμερικανους (γιατι αυτο κανει) μια Ελλαδα αδικη που δεν μπορουν να καταλαβουν γιατι τους απειλει με Βετο. Ο τιτλος ειναι " Η Μακεδονια και η Ελλαδα γειτονες και συνεργατες ". Η προσεγγιση στο αμερικανικο αναγνωστικο κοινο με πολυ συγγινητικο υφος.
Καθε φορα λεω να μη την ξαναδιαβασω την κωλοφυλλαδα, αλλα ελα που ειναι καλο να τα ξερεις για να προφυλασσεσαι.
Βαζω εξτρα ζαχαρη στον καφε για να αποφυγω κι αλλη πικρα.
Μιλαω με τη μαμα και μου λεει οτι στην Αθηνα εχει ανοιξη.
Παιρνω τους δρομους για καλωπισμο και αγορες.

Σ' ενα Σαββατο συμπιεζω τα παντα.
Περναω απο τον Κουβανο στυλιστα και αποφασιζω να καλυψω τις ανταυγειες γιατι υπαρχει πολυς συνωστισμος στο μαλλι. Διαλεγω ενα ωραιο χρυσο χρωματακι και βγαινει καστανουλι, ωραιο χρωμα αλλα το φανταζομουν πιο ανοιχτο.
Απογοητευομαι, δε μ' αρεσει να μου χαλανε τη φαντασια.

Και μη κοιτατε που χαμογελαω στο φακο, κατα βαθος ειμαι ζοχαδιασμενη!

Περναω απο το BORDER's τεραστιο βιβλιοπωλειο στην περιοχη μας. Με το καφενειο του και τους ανετους καναπεδες του. Εκει περναει η ωρα χωρις να το καταλαβω. Διαλεγω ενα λευκωμα με εργα του Andy Warhol για να το βαλω στην σακουλα με τα δωρακια του Θοδωρη, ειμαι σιγουρη οτι θα του αρεσει.
Χαζευω τα μπεστ σελλερς. Τρια βιβλια σχετικα με το Αφγανισταν. Παιρνω και το τελευταιο τευχος του Vanity Fair και μουρχεται στο νου η Πηνελοπη.
Συνεχιζω τη βολτα στη Mall. Επειδη κανονιζω ενα ταξιδακι και θελω να παρω κατι φρεσκο.
Οπως περναω εξω απο τα καταστηματα και βλεπω οτι το καθενα εχει στις βιτρινες και διαφορετικο χρωμα, σκεφτομαι πως αλλαξε ο ορισμος της μοδας με την υπερκαταναλωση.
Καποτε ειχαμε ενα στυλ καθε σαιζον. Τωρα οι σαιζον εγιναν οχτω για να πη πω παραπανω γιατι εχουμε και τα ενδιαμεσα, χειμωνας προς ανοιξη, αλλα οχι τελειως ανοιξη.
Μουρχεται στο νου οταν ημουν κοριτσακι και η μαμα εφερνε τη Λια και μας ερραβε μαντω στο τελος του χειμωνα. Απο ελαφρυ μαλλινακι σε ομορφα παστελ χρωματα, και μετα τσαντουλα λουστρινι στο ιδιο χρωμα. Καπως ετσι και τωρα, ξαναρθαν τα μαντω αλλα και οι καμπαρντινες σε χρωματα βγαλμενα απο παιδικο παρτυ.
Μπαινω στο ενα, ολα σε σαπιο μηλο (το χρωμα που ειχε να μας θυμηθει απο τις αρχες του '70 οπου ολες οι κυριες ειχαν ενα κομματι σαπιο μηλο στην γκαρνταρομπα τους, κι εγω τοτε το απεχθανομουνα γιατι μουφερνε πολυ κατεστημενο, ειναι η εποχη που εναντιωνομουν σε ολα).

Μπαινω σε αλλο καταστημα, ολα ροζ, σε αλλο πρασινα.

Ξαφινικα μενει το ματι μου πανω σε ενα ζευγαρι λουστρινενια μποτακια.
Μα ελα που δε βγηκα για μποτακια σημερα.
Τα δοκιμαζω, περπαταω πανω κατω, τρελλαινομαι ετσι οπως φαινονται κατω απο το τζην.
Ας μη βγηκα για μποτακια, και τι εγινε;

ΤΑ ΜΠΟΤΑΚΙΑ

Παω στο ταμειο.
Εκεινη την ωρα σταματα η μουσικη στο καταστημα, σβηνουν τα μισα φωτα και οι ταμειακες μηχανες παθαινουν λοξυγγα.
Μου λεει ο υπαλληλος να κανω καμια βολτα μεχρι να ξαναρθει το ρευμα.
Χαζευω ενα μισαωρο, αλλα τιποτα. Φευγω απο τη mall να τελειωσω κατι αλλες δουλειες, αλλα τον παρακαλαω να μου τις φυλαξει για να γυρισω να τις παρω καποια ωρα. Τελικα ξεμπερδευω σε τρεις ωρες και ξαναγυρναω. Αφαντος ο υπαλληλος. Μιλαω σε καποιον αλλο, ο οποιος μεχρι να βρει που τις ειχε αφησει ο προηγουμενος, αρχιζω να πιστευω οτι καποια αλλη θα λικνιζεται πανω στα γυαλιστερα τακουνακια.
Τελος καλο, ολα καλα.
Γυριζω σπιτι με ανοιχτη τη σκεπη του αυτοκινητου και ο ηλιος να καιει.
Ενας υπνακος πριν τη βραδυνη εξοδο ειναι οτι πρεπει.
Γιορταζουμε τα γεννεθλια και τη γιορτη του Θοδωρη σε ενα Ιταλικο που διαλεξε ο ιδιος.
Η Κυριακη ξημερωσε βροχερη και τεμπελικη.
Βυθιζομαι την ακρη του καναπε, και χανομαι αναμεσα στα μαξιλαρια.

Σας φιλω με αγαπη!

Happy Birthday Teddy

2008-03-15T07:47:00.010-04:00

Ο Θοδωρης μου η επι το χαιδευτικωτερον και πιο αμερικαιν
ο Teddy μου,
ειναι ο μικρος μου γιος.
Καλα βεβαια μικρο ειναι το ματι μου, γιατι ολα μεγαλωσαν τωρα,
αλλα οσοι εχετε παιδακια ξερετε οτι το μικροτερο ειναι παντα το γλυκουλι μας.
Το στεργουλι που ελεγε ο παππους μου.
Ο Θοδωρης μου γεννηθηκε στο Μοναχο στις 15 του Μαρτη,
και παντα τον λεγαμε χαιδευτικα,
"ο βαυαρος μωρος"
Εχει ενα απιστευτο χιουμορ, δυο ομορφα καστανα ματια, και ειναι ο καλλιτεχνης της οικογενειας μας.
Δε θα γραψω αλλα για το αγορι μου, αλλα θα μοιραστω τη χαρα μου μαζι σας.
Ετυχε να πεσει και η ονομαστικη του γιορτη στα γεννεθλια του.
Και ειμαι διπλα χαρουμενη.
Να μου ζησει διπλα το μωρο μου και να ειναι παντα ευτυχισμενο.

Κερναω τα κλασσικα.

Και ετοιμαζομαι να βγουμε ολοι εξω να το γιορτασουμε.

Καλα αν δει τι πανηγυρι εφιαξα εδω μεσα θα με κυνηγαει!

Φιλια διπλης γιορτης και διπλης χαρας.

Willow

2008-03-14T21:16:00.001-04:00

Ανθισε το πρωτο δεντρο στον κηπο

μια ματια στον ουρανο μου

και μια ματια στο χωμα

Ιτιά, ιτιά λουλουδιασμένη,
συ μου 'χεις την καρδιά καμμένη.
Ιτιά, ιτιά που 'σαι στο ρέμα,
σ' αγαπώ, δεν είναι ψέμα.
Ιτιά, ιτιά που 'σαι στον κάμπο,
σ' αγαπώ μα τι να κάνω.

Μια καινουργια λιστα.

2008-03-12T23:23:00.003-04:00

The new deadly sins that may lead to eternal damnation are polluting, genetic engineering, being obscenely rich, drug dealing, abortion, pedophilia and causing social injustice.

Διαβαζω οτι το Βατικανο εξεδωσε καινουργια λιστα με επτα "μοντερνα" θανασιμα αμαρτηματα.
Καλα περασανε 14 αιωνες με τα παλια, αλλα κακοσυνηθισαμε και καιρος ειναι να μας θυμησουν μερικα πραγματα.
Γιατι ποιος νεος διαβαζει σημερα την "Κολαση" του Δαντη
για να ξερει τι τον περιμενει;
Οι ηθικολογοι ιερεις λοιπον του Βατικανου, βλεποντας οτι η κατασταση εχει φτασει στο απροχωρητο,
οτι με την παγκοσμιοποιηση δεν μπορουμε να αποφυγουμε τις κακες παρεες,
και οτι οι ανθρωποι δεν εχουν πια δικαιολογια για εξομολογηση,
αποφασισαν να συνταξουν ενα συνολο απο μοντερνους κανονες για να αποφυγουμε κι εμεις οι αφρονες το πυρ το εξωτερον οταν φτασει η ωρα μας.
Φτου στον κορφο μου.
Εκεινο που δε ξερω ειναι αν θα ειναι αναδρομικες οι επιπτωσεις.
Ενα απο τα νεα θανασιμα αμαρτηματα ειναι και η εκτρωση.
(Ενω μεχρι τωρα ηταν μονο η προφυλαξη αλλα δε το ξερατε και την πατησατε)
Δηλαδη αν καποια πτωχη τω πνευματι τον περασμενο μηνα εκανε μια εκτρωση για οποιοδηποτε λογο,
παει αυτη?
η επειδη τωρα το εμαθε τη γλυτωσε, αλλα να μη το ξανακανει!
Οι μεχρι τωρα παιδοφιλοι τη σκαπουλαρανε;
Παντως μ' αρεσει που βγαλανε κανονες βασισμενους σε αυτοκριτικη,
if you know what I mean.
Εχω μπερδευτει η αμαρτωλη.
Τωρα προσεξτε εσεις αναγνωστες του μπλογκακιου,
οποιος πεταξει γοπα σε παραλια την εχει βαμμενη απο χερι.
Που ξερετε ισως εκει που δε δουλευει η (οικολογικη) λογικη η το προστιμο, να δουλεψει ο εκφοβισμος.
Οσο για σενα Μπιλ Γκεητς, τωρα ειναι αργα πια αγορι μου!

Αυτη η ιστορια μου θυμισε μια αλλη βλακεια που εγινε πριν ενα χρονο περιπου,
οταν εγινε μια προσπαθεια με ψηφο στο ινερνετ να συνταξουν μια λιστα με τα "7 νεα θαυματα του κοσμου",
βαζοντας στην ψηφοφορια μαζι την Ακροπολη και την οπερα του Σιδνευ, λες και χτιστικαν κατω απο ιδιες συνθηκες τεχνολογιας.

Και δε μπορω να καταλαβω η γυναικα, γιατι ολοι ταχουν βαλει με το εφτα, τη στιγμη που δεν εχουν αξιωθει να λυσουν ακομα το προβλημα των τριων κακων της μοιρας τους.

Σας φιλω. (Ευτυχως που το φιλι δεν ειναι θανασιμο αμαρτημα)

Το τραπεζι της Καθαρης Δευτερας - μερος δευτερο και τελευταιο.

2008-03-11T18:59:00.003-04:00

Τέσσερα πόδια δυνατά
και μια κουτσή κιθάρα
να ‘χαμε τώρα δυο τσιγάρα
και δύο για μετά

Θα ‘ταν ο κόσμος μαγικός
παράδεισος η πλάση
στου φεγγαριού το τάσι
καφές βαρύ γλυκός

(απιστευτο ντουο Λοιζος-Παπαδοπουλος)

Πρωτα ηρθαν τα αγορινια μου, ο Κωνσταντινος με το σαγηνευτικο χαμογελο, ο Θοδωρης με την κιθαρα και το γλυκο Ντεμπορακι μας.
Ο Δημητρης με τα καλαμπουρια του και Λετισια που ειναι ομορφη χαμογελαστη και παντα με τρελλαινει με ολα αυτα που ξερει.
Ο Νικολης που συνεχεια με τσιγκλαει και μου μπαινει.
Ο Μαικ που τον εχουμε μαθει σε ολα τα ελληνικα εθιμα και τα εχει αγαπησει.
Η Λουκια που μου επιβεβαιωσε αλλη μια φορα πως το μαυρο και το ασπρο ειναι για παντα τα χρωματα της κομψοτητας.
Η Ελενη που μεγαλωσε και ασχολειται συνεχεια με το καινουργιο της κινητο
Ο Βασιλης ο φιλος απο την Ελλαδα που ειναι μαεστρος (κυριολεκτικα) στην κλασσικη κιθαρα.
Ετσι τα φαγητα εγιναν το φοντο μονο μιας ομορφης βραδυας γιατι οι ανθρωποι κανουν τη διαφορα.
Και αφου περασαμε δυο ωρες στο τραπεζι με νοστιμιες και οινοποσια,
η υπολοιπη βραδυα κυλησε με μουσικη και τραγουδι.
Ο Βασιλης προσπαθησε να κανει το κλαπατσιμπανο του Θοδωρη να λειτουργησει σαν κιθαρα, η εστω σαν μπουζουκι.
Σε καμια ωρα οπως ειπε, το κλαπατσιμπανο αρχισε να συντονιζεται με το χωρο.
Αρχισαμε με το Morning Of The Carnival και καταληξαμε στον κλασσικο Μανωλη Χιωτη.
Ο Δημητρης και ο Βασιλης μου ειπαν οτι εχω ωραια φωνη.
Οταν μεγαλωσω θα γινω τραγουδιστρια.
Παει και τελειωσε!

Και του χρονου να ειμαστε καλα παντα να ανταμωνουμε και να ξεφαντωνουμε.
Φιλια με μετρο (μουσικο)

Οι φωτογραφιες στην κουζινα ξαναμπηκαν στη θεση τους, περαστε για μεζε.

Το τραπεζι της Καθαρης Δευτερας

2008-03-10T17:42:00.002-04:00

Δε θα ειναι υπερβολη να πω οτι το μισο Σαββατο και σχεδον ολη την Κυριακη η κουζινα μου βαρεθηκε να με βλεπει.
Γιατι οπως καταλαβαινετε, την ανακατεψα πολυ.
Ολα στη μεση.
Κατσαρολες, τηγανια για σωταρισμα, κουταλες, μαχαιρια.
Μεσα σ' ολα και η φωτογραφικη μηχανη.
Μη μου ξεφυγει καποιο καρροτο!

Ετοιμαζω διαφορα νηστησιμα και στρωνω μπουφε στο τραπεζι της κουζινας.
Την Καθαρη Δευτερα το τραπεζι ειναι πιο απλο.
Βγαζω ολα τα κεραμεικα που εχω μαζεψει απο ταξιδια στην Ιταλια και στην Ελλαδα.
Εξω εχει παγωνια και λιακαδα.
Παιρνω το Θοδωρη τηλεφωνο και του λεω να φερει την κιθαρα του.
Στρωνω και το τραπεζι της τραπεζαριας για δωδεκα να καθησουμε ολοι μαζι.
Γεμιζω και μια τριτη ροτοντα με τα γλυκα. Χαλβας της Ρηνας με αμυγδαλακια, χαλβας μακεδονικος, φραουλες μοσχομυριστες και μουρα.
Η φρεζια ειναι ακομα μυρωδατη.
Εχω ροζ τριανταφυλλακια στην τραπεζαρια.
Ηθελα να παρω τουλιπες αλλα δε μου φανηκαν φρεσκιες.
Τις λυπαμαι που δε κρατανε πανω απο δυο μερες.
Λαγανα τελικα δε βρηκα. Παιρνω ενα αλλο ψωμακι με σουσαμι και ενα χωριατικο.
Ο Ερρικος πηγαινοερχεται πανω κατω στην αγαπημενη του καβα και κανονιζει ρετσινες κρασια και μπυρες.
Και σοδες και λεμοναδες για τα παιδια.
Ειναι στο στοιχειο του.

Βγαζω φωτογραφιες πριν ακομα ακουστει το πρωτο κουδουνι.

... επεται συνεχεια

Δυστυχως η αναρτηση που εκανα στην ταβολα με το μενου της Καθαρης Δευτερας εχει καποιο προβλημα με τις φωτογραφιες και θα επανορθωσω το βραδυ.

Η φρεζια που με μεθυσε.

2008-03-09T10:02:00.004-04:00

Η Κυριακη αρχισε με παγωνια αλλα κι ενα τεραστιο ηλιο.
Κι ενω ετοιμαζω τη γιορτη εφερα τη φιλη μου τη φρεζια που στολιζει το τραπεζι,
κι οπως περναω απο μπροστα καθε φορα με κανει να παιρνω πιο βαθειες εισπνοες.
Φιλια λουλουδατα και μεθυστικα.

Λιγο απ' ολα

2008-03-08T18:29:00.009-05:00

Ετοιμαστηκα, και περιμενω.
Περιμενω τους αντρες που βγηκαν να πανε να χαζεψουν κατι κομπιουτερς.
Θα παμε σε ενα παραδοσιακο αμερικανικο για μπαρμπεκιου αποψε,
αχ μπυρονια που θα τσακισω!
Μου χρειαζεται λιγο να χαλαρωσω.

Ξυπναω νωρις το πρωι και κανω τον τηλεφωνικο μαραθωνιο με τη μαμα στην Αθηνα,
τη Σαββατιατικη μας επισκεψη.
Σημερα μου φιαχνει το μενου της Καθαρης Δευτερας.
Οχι πως δε το ειχα φιαξει, αλλα δε της χαλαω χατηρι, θελω να αισθανεται οτι ειναι κοντα μου κι ας μην ειναι.
Εξω εχει ομιχλη και συννεφια.
Και μεσα εχει νυστα, δηλαδη πολυ μεσα.

Χτες βραδυ ηρθαμε αργα.
Αφηνουμε το φιλο μας στο ξενοδοχειο του,
και κολλαμε μια ωρα επι πλεον στο δακτυλιο, γιατι εχει γινει ενα δυστυχημα με τη βροχη και εχουν κλεισει ολες οι λωριδες μεχρι να ερθουν τα ασθενοφορα και οι γερανοι να μαζεψουν τα ασυμαζευτα.
Σουπα εγιναν 4 αυτοκινητα.

Μετα το τηλεφωνημα βγαινω να ψωνισω τα καθαροδευτεριατικα. Οδηγω περιπου μιση ωρα για να παω σε ενα μαγαζι που εχει φρεσκα οικολογικα λαχανικα και φρουτα.
Δεν παιρνω τον δακτυλιο, αρκετα με ταλαιπωρει καθε μερα. Ασε που βρεχει.
Παιρνω τους "πισω δρομους" . Λιγο μεγαλυτερη αποσταση αλλα περνα μεσα απο δασος, απο φαρμες και ειναι πολυ Σαββατοκυριακατικη διαδρομη, ηρεμη και ομορφη.
Λυπαμαι που ξεχασα να παρω τη φωτογραφικη μηχανη μαζι μου, βρεχει ασταματητα, η γκριζιλα ειναι απιστευτη.
Οσο οδηγω προς τα δυτικα, τοσο η βροχη δυναμωνει.
Στα πλαγια των δρομων εχουν σχηματιστει ρυακια.

Φορτωνω το αυτοκινητο με νοστιμιες, τραγανα μηλαρακια, ζουμερα πορτοκαλια, μυδια για αυριο και μια γλαστρα με φρεζες κιτρινες που μοσχοβολανε. Θα με μεθυσει η μυρωδια σε ολο το δρομο της επιστροφης.

Κανω μια βολτα στα γυρω μαγαζια για να ξεδωσω. Μπαινω σε ενα αρωματοπωλειο. Σκεφτομαι για αλλη μια φορα, ποσα αρωματα εχουν κυκλοφορησει. Καθε μοδιστρος, καθε σταρ εχει λανσαρει το δικο του αρωμα. Και θεωρητικα μπορει καποιος να κανει απειρους συνδιασμους στα βασικα στοιχεια κατασκευης αρωματων, αλλα καπου εξαντλειται ο συνδιασμος. Καποτε μπορουσα με βεβαιοτητα να πω τι αρωμα φοραει καποιος. Τωρα πια οχι. Δοκιμαζω το καινουργιο Lamb της Gwen Stefani. Καλο και δροσερο ειναι αλλα κατι μου θυμιζει. Οι μοναδικες μυρωδιες κοντευουν να εκλειψουν

Κι ετσι παρφουμαρισμενη, παιρνω το δρομο της επιστροφης με τη φρεζια να καθεται στη θεση του συνοδηγου.

Ανασκουμπωνομαι και ετοιμαζω μερικα νηστησιμα. Βραζω τις γαριδες, ετοιμαζω την ταραμοσαλατα και τον χαλβα της Ρηνας. Θα τα φερω καποια στιγμη και στην ταβολα.

Εν τω μεταξυ οχι μονο σταματησε η βροχη, αλλα εχει ενα ηλιο εκτυφλωτικο. Και ζεστανε απιστευτα. Φωτογραφιζω το willow που εχει ανθισει. Τα λουλουδακια του ειναι μικρα και χνουδωτα. Ξερω οτι δεν κρατανε πολυ.

Σε μιση ωρα κρυβεται ο ηλιος πισω απο τα συννεφα και πιανει αερικο. Απελπιστικα δυνατο. Κλεινω τα παντα. Μολις προλαβα. Ριχνει ενα χαλαζι απροσμενο. Μονο για 5 λεπτα. Το κακο σταματα και ξαναβγαινει ο ηλιος. Η θερμοκρασια πεφτει αποτομα τουλαχιστο δεκα βαθμους. Σκεφτομαι οτι αν το βραδυ ριξει καμμια νιφαδα, οπως εχει προβλεφθει, θα τα εχουμε δει ολα σημερα απο τον αλητη καιρο.

Ξαπλωνω λιγο στον καναπε και με παιρνει ενας γλυκος υπνος.
Με ξυπναει το κουδουνι.
Το φιλαρακι μας ηρθε. Φιαχνουμε καφε και κουβεντιαζουμε. Οι αντρες αποφασιζουν οτι θελουν να δουν κατι κομπιουτερς. Εξαφανιζονται.

Καπου εδω ηρθα.

Ελπιζω να εμφανιστουν συντομα, πεινασα κιλας. Κλικ PUBLISH POST.

Φιλακια του Σαββατου.

Καλες αποκριες

2008-03-06T21:32:00.008-05:00

Χαρες
Ξεφαντωματα
Γιορτες
Φαγοποτια
Μπερδεμα με σερπαντινες
Μπαλ μασκε
Βολτες χερι χερι με μικρα μασκαραδακια
Μυστηριο πισω απο μια μαυρη μασκα
Πελαγωμα σε πολυχρωμο κονφεττι
Εκδρομη εν οψει του τριημερου.

Οτι και να εχετε κατα νου αυτες τις μερες,
να περασετε ομορφα
και καλες αποκριες.

CHEERS !

Ποτε ο Γιαννης δεν μπορει ....

2008-03-05T16:43:00.009-05:00

.. ποτε ο κωλος του πονει.
λεει η παροιμια.
Και εξηγουμαι.
Τη μια μου χαλαει το mother board.
Την αλλη μου χαλαει ο σκληρος δισκος.
Σημερα το πρωι μου εκανε κογκξες (πως γραφονται αυτες οι κονξες) το ιντερνετ.
Και δε με αφηνε να μπω στο μπλογκερ απο το σπιτι.
Μερικα σαιτς τα επιανα, αλλα οχι ..φορτωνε φορτωνε και μετα βαριοταν.
Δοκιμασα απο το MAC.. τα ιδια κι εκει, αρα κατεληξα στο συμπερασμα οτι γενικα στην περιοχη ειχε πεσει βαριεστημαρα, η ο Μπλογκερ με τον Γκουκλη επαιζαν ταβλι και δεν μπορουσαν να μας εξυπηρετησουν.
Εχει καλως, η παρτιδα τελειωσε και ναμαι παλι εδω.
Το πρωι στις εννεα ειχα ραντεβου με τον Ομαρ Σαριφ για κατι εντελως ρουτινιαρικο.
Με εκπληξη βλεπω οτι ξυρισε το μουστακι.
Ε δεν ειμαστε καλα σκεφτομαι.
Παει ολη η φαντασιωση.
Δε ξερω αν εχετε παρατηρησει μερικοι ανθρωποι ειναι γεννημενοι για να εχουν μουστακι.
Παντα!
Ο Ομαρ Σαριφ ειναι αναμεσα τους.
Ο Αινσταιν, ο Χιτλερ, ο Σταλιν, ο Σαρλω, η θεια μου η Σοφια και ο κουμπαρουλης μου ο Γιωργος, ειναι μερικοι αλλοι.
Οταν το ξυρισουν γινονται χαλια (δε θελω να πω πως)
Ε δε ξερω, κατι σα να μη πηγε καλα σημερα.
Με ρωταει, ολα καλα;
Ναι λεω ..αλλα κοιμαμαι λιγωτερες ωρες, δε χορταινω υπνο.
Και τι μου λεει, αντι να μου δωσει μπλε χαρτακι.
Να πινεις χαμομηλι το βραδυ λεει.
Γιναμε και ματζουνολογοι τωρα.
Να μην ασχολεισαι με κομπιουτερς το βραδυ, λεει, να τα αφηνεις για να χαλαρωνεις και να κοιμασαι πιο ηρεμα.
Και σκεφτομαι τωρα εγω.
Μηπως το μπλογκινγκ βλαφτει σοβαρα την υγεια;
Μηπως να αλλαξω γιατρο;
Πως μουρθαν ολα ετσι τα πανω κατω σημερα;
Παω να φιαξω ενα χαμομηλι και βλεπουμε.
Και ριχνει μια βροχη!
Ισως να με νανουρισει.

Σας φιλω.

Υ.Γ. Στα πλαισια της γενικης ανοιξιατικης διαθεσης ολων των μπλογκς, φερνω σημερα μια γλαστρα με μαιντανο.

Μπλε

2008-03-04T21:00:00.004-05:00

Στην Πολη του Ωκεανου - Γ' και τελευταιο δε το συζητω!

2008-03-03T20:16:00.006-05:00

Δευτερα βραδακι.
Τα δυο εγγεφαλικα μου κυτταρα δεν εχουν καμμια διαθεση να συνεργαστουν (το ενα πειναει και το αλλο νυσταζει).
Αντε λοιπον να γραψω κατι που να βγαζει νοημα.
Ετσι λοιπον κοιταζω στο ραφι με τα σκονισμενα ποστακια που καποτε εφιαξα και μετα τα παρεκαμψα γιατι προεκυψε κατι αλλο.
Εδω λοιπον εχουμε μια συλλογη απο φωτογραφιες απο την εκδρομη στην Πολη του Ωκεανου αυτη τη φορα οχι γκριζες αλλα χρωματιστες.
Παστελ, ζωηρα χρωματα, ζωγραφισμενοι τοιχοι, καραμελλακια, ποπ κορν, καρχαριες, χαλκαδες, εργα "τεχνης" , τσιρκουλο ολε.

Οι περισσοτερες φωτογραφιες ειναι απο το Boardwalk με αλλα λογια στο σουλατσο της παραλιας. Στρωμενο με ξυλινες σανιδες χωριζει την αμμωδη παραλια απο τα καταστηματα. Εδω τα καλοκαιρια δεν πεφτει καρφιτσα. Χαρακτηριστικα ειναι τα μαγαζια που πουλανε πατατες τηγανητες περιχυμενες με ξυδι και μπολικο αλατι.

Σας φιλω γλυκα.

Desktop background

2008-03-02T17:15:00.007-05:00

Για τον φιλο Τζωνακο που μου εδωσε την ιδεα.

Καλοκαιρι 2004.
Πειραιας.
Στο καταστρωμα ετοιμοι να φυγουμε.
Ολα λαμπουν απο παστρα.
Βιρα τις αγκυρες!
Φυγαμε!
Οι γλαροι μας περιμενουν πιο κατω.
Μη μου χαλασει κανεις το ονειρο.

Φιλια ταξιδιαρικα!

Α! πηγαινετε καμια βολτα κι απ την κουζινα

Αι αμ μπιζι !

2008-03-01T19:53:00.016-05:00

Σημερινη φωτογραφια: παρκαρα μουρη με μουρη με ενα τρελλο διαφημιστικο μινι.

Πριν δυο τρεις μερες συνειδητοποιησα οτι πλησιαζει με ταχυτατους ρυθμους η Καθαρη Δευτερα. Εμεις εδω βεβαια δεν εχουμε αργια αλλα το εχω δει το θεμα ως εξης.
Την Κυριακη μετα τις 5 το απογευμα στην Ελλαδα ειναι ηδη Καθαρη Δευτερα. Ετσι φωναζω καμμια δεκαρια φιλους (συμπεριλαμβανομενων και των πιτσιρικιων τους) την Κυριακη και ετοιμαζω διαφορα Σαρακοστιανα.
Μολις την Παρασκευη ειδοποιησα την παρεα και ηδη δυο μου απαντησαν οτι θαρθουν. Ομως σημερα εμαθα οτι την επομενη Κυριακη θα ειναι μαζι μας και ενας παρα πολυ αγαπημενος φιλος απο την Ελλαδα. Εκλεκτος συναδελφος αλλα και κορυφαιος μουσικος κυριως ομως το καλυτερο παρεακι του κοσμου. Αυτο και μονο μουχει φιαξει μια διαθεση πολυ σουπερ.
Με πιανει λοιπον και μια σπανια οργανωτικοτητα σε ολες τις κατευθυνσεις. Γραφω λιστες, καταστρωνω προγραμματα, τελος παντων με πιανουν οι νοικοκυροσυνες μου.
Συνειδητοποιω επισης οτι πρεπει να προλαβω να κανω μερικα πασχαλινα ψωνια πριν περασει το καθολικο πασχα γιατι μετα αντε να βρω σοκολατενια αυγα η κουνελους για τα πασχαλινα μου παιδακια. Ειναι δυο μικρα κοριτσακια ενος συναδελφου που ερχονται καθε χρονο και λενε στον μπαμπα τους. "Daddy we are very lucky! We have two Easters, one is ours and the other Despina's". Θαρθει ομως και το δικο μου κοριτσακι, τα αγορακια, η βαφτισιμια μου η κουκλιτσα.. αντε ενα στρατο κουνελους θα πρεπει να παρω.
Βρηκα πολυ ομορφα καλαθακια που θα τα γεμισω με κοκκινα αυγα, τους νεαρους κουνελους και ομορφα στολιδακια. Οταν τα ετοιμασω τον αλλο μηνα θα τα φωτογραφισω και θα τα φερω κι εδω.
Ως τοτε ομως εχουμε αρκετο καιρο.
Περναω και απο το ελληνικο μαγαζι της Τζενης να προμηθευτω ταραμαδες, χαλβαδες και φυλλο για να φιαξω μια σπανακοπιτουλα γι αποψε. Με κερναει καταφρεσκο τραγανιστο κουλουρακι που μολις εβγαλε απο το φουρνο της. Προσπαθω να μη κοιταω τη βιτρινα με τα σιροπιαστα της γιατι φοβαμαι οτι δε θαχω ηρεμη αντιδραση.
Μου κανει εντυπωση οτι πολλοι πελατες ειναι ασιατες. Παιρνουν γλυκα με τη σεσουλα. Ενας καταβροχθιζει το καταιφι επι τοπου. Βρισκεται σε κατασταση νιρβανα.
Προς την εξοδο μου κλεινει το ματι μια ΙΟΝ με ολοκληρο αμυγδαλο αλλα την αγνοωω επιδεικτικα. Σε δεκα λεπτα κι ενω οδηγουσα προς το σπιτι το ειχα μετανοιωσει πικρα.

Στο σπιτι φιαχνω την σπανακοπιτα και γινεται τελεια. Η αληθεια ειναι οτι διαβασα προχτες πως εφιαξε η Ευη σπανακοπιτα και ομολογω οτι απο κεινη την ωρα ζουσα με το ονειρο. Ετοιμασα και κοκκινες πιπεριες ξυδατες και ολες αυτες οι λιχουδιες θα τις φερω αυριο στην ταβολα. Για αποψε ομως δεν εχει σπανακι.. εχει φυκια!!!

Σας φιλω πολυ.

Προπερσυνη φωτογραφια: Ενα τρελλο διαφημιστικο κουρσακι στα Χανια.

Αλλαγη εδω και τωρα.

2008-03-01T08:01:00.005-05:00

Κατ' αρχας καλο μηνα σε ολους.
Ο Μαρτης μπηκε με ανοιξιατικη διαθεση στην Ελλαδα αλλα και εδω στην Ουασινγτων.
Και ελπιζω να του αρεσει και να μεινει ετσι γιατι οπως και ναχει ο Μαρτης την εχει δει αναποφασιστος και παιζει σε διπλο ταμπλω.
"Μαρτης γδαρτης παλουκοκαφτης" λενε..
.. αλλα λενε κιολας
"Απο Μαρτη καλοκαιρι"
η δε γλυκεια μου πεθερουλα λεει:
"Μαρτης ειν κι απανωρια σου να φουσκωσει η κωλαρια σου"
και το συνοδευει με μια χαιδευτικη ξυλια στον ποπο.
Ποτε δε καταλαβα τι θελει να πει μ' αυτο το Νησιωτικο.
Οπως και ναχει αλλαξε ο μηνας, και ολοι ειδαμε τα πρωτα σημαδια της ανοιξης σε μορφη κροκων, παπαρουνας, τουλιπας, και δε μας κοβει κανεις την ανοιξιατικη διαθεση με ολες της τις συνεπειες.

Ολοι ζητανε μια αλλαγη.
Οι αμερικανοι που εχουν παθει αλλαλουμ με τον Μπαρακ Ομπαμα και ετοιμαζονται να του δωσουν το προβαδισμα στο Τεξας και στο Οχαιο,
οι Ελληνες της αριστερας με τον νεαρουλη κυριο Τσιπρα,
οι μοδιστροι της Ευρωπης με τα καινουργια τους δημιουργηματα,
Ε! δε θα αναζητουσα κι εγω μια αλλαγη!
Αργησα κιολας εδω που τα λεμε.
Εδω και λιγο καιρο πανω στη νυστα μου, δοκιμαζα διαφορες εναλλακτικες και επαιζα με τα χρωματα.
Με ειχε διαολισει και ο Καβαλλι που μου εκλεψε τα χρωματα για τη συλλογη του, δεν ειναι δα και μικρο πραγμα!
Τελικα αποφασισα να υιοθετησω το ιδιο στυλ με την ταβολα σε διαφορετικο χρωματισμο για να εχουμε και καποια ομοιομορφια.
Το μπλε με το πορτοκαλι λοιπον ειναι η καινουργια μου ταση, και οποιος παλιομοδιστρος μπει και την αντιγραψει θα γινουμε μπλογκοβιδες και απο δυο μπλογκς μπλογκερς!

Το μπλογκ αρχισε περσυ με μαυρο φοντο, θα θυμουνται οι παλιοι, αλλα γρηγορα με κουρασε και βρισκω το ασπρο φωτεινο, χαρουμενο και μου παει ρε παιδι μου στο κατω κατω, μου φωτιζει το προσωπο !!!

Η φωτογραφια με τα γερανια ειναι απο μια αυλη στο Erice της Σικελιας τον Ιουνιο του 2006.
Ειναι απο τις πιο αγαπημενες μου, οπως αλλωστε και τα γερανια ειναι η αγαπη μου του καλοκαιριου.

Αυτα για Σαββατο πρωι, ανασκουμπωνομαι για διαφορες δουλειες εξωτερικες και θα επανελθω αυριο για τα περεταιρω του Σαββατοκυριακου.

Φιλια βιαστικα!

ΥΓ. Η φωτογραφια του ποστ ..καμμια σχεση με τα γραφομενα, μπηκε για χρωματικο προσδιορισμο μονο. ειναι ενα ομορφο βιβλιο που μου χαρισε η Βασουλα η κουμπαρα μου με εκπληκτικες αεροφωτογραφιες απ' ολη την Ελλαδα.

Στατικη μελετη με κορμους δεντρων.

2008-02-28T19:12:00.004-05:00

Ενα απο τα πολλα συγκροτηματα διαμερισματων που εχουν στηθει στην Πολη του Ωκεανου.
Στεκουν πανω σε κορμους δενδρων εδω και πολλα χρονια.
Βεβαια ολη η κατασκευη ειναι ελαφρια, απο ξυλο.
Ερχονται ανεμοστροβιλοι, πλημμυρες,
και τα παλατια στην αμμο, στεκονται εκει.

Φιλια και ευχες για καλο Σαββατοκυριακο.

Αισθανομαι καπως περιεργα.

2008-02-27T20:06:00.006-05:00

Τα περιεργα συμπτωματα αρχισαν χτες αργα το απογευμα (Τριτη) κατα τις 6 η ωρα, οταν εφευγα απο το γραφειο. Μετα απο μια δυσκολη μερα που παλευα με αριθμους και ακριβειες και δεν κερδισα την μαχη. Η κινηση ειχε λιγο αραιωσει ηταν ανετη, και μου υποσχοταν οτι σε λιγο θα ημουνα στο σπιτακι μου να ξεκουραστω. Και παρατηρησα οτι εφεγγε ακομα 6 η ωρα. Για δες αρχισαν να μεγαλωνουν οι μερες. Οσο κι αν φανει παραξενο εκεινη την ωρα το συνηδειτοποιησα. Αυτοματα μια τετοια σκεψη φερνει μαζι της αισιοδοξια, αυτη την αισιοδοξια που μας δημιουργει μια προσμονη.

Σημερα το πρωι ειχα ενα ραντεβου στις 11:00. Ετσι δε βιαστηκα να σηκωθω το πρωι. Με το πασο μου κοιταξα την αλληλογραφια, ερριξα μια ματια σε καναδυο μπλογκς, εφιαξα καφε, εγραψα ενα συντομο ρηπορτακι που επρεπε να στειλω καπου, με το λαπτοπ στην αγγαλια ακομα στο κρεββατι, με τις κουρτινες τραβηγμενες και ενα ηλιο μεγαλοπρεπεστατο να τρυπωνει μεσα και να μου φωναζει. Αστα ολα και βγες εξω.

Και μεγαλωσε ξαφνικα η αισιοδοξια η χτεσινη, σχεδον ξεχειλισε και αρχισα να κανω σχεδια διαφορα στο κεφαλι μου. Και χαμογελασα με τον εαυτο μου που τον παρασυρει ενα ομορφο πρωινο.

Διαγνωση: Ανοιξη
Θεραπεια: Δε θελω

Το αποκριατικο παρτυ, οι γειτονες, και μια Jambalaya

2008-02-25T22:22:00.004-05:00

Το αποκριατικο παρτυ του Σαββατου ηταν αρκετα χαριτωμενο και διασκεδαστικο.
Μας ειχαν καλεσει οι γειτονες στην απεναντι γωνια.
Ετσι δεν ειχαμε να διασχισουμε την πολη ντυμενοι με τα παλιομοδιτικα .. απλα ενα δρομο περασαμε.
Ηταν μαζεμενοι αλλοι τρεις γειτονες και οι υπολοιποι ηταν συναδελφοι των απεναντι, πανεπιστημιακοι.
Μαλιστα γνωρισα μια καθηγητρια της Νεας Ελληνικης γλωσσας στο Πανεπιστημιο του Μερυλαντ.
Τους πιο πολλους γειτονες γενικα τους βλεπω 4-5 φορες το χρονο ετσι σε μαζωξεις.
Ο Στου.... ειναι ιστορικος συγγραφεας αλλα ασχολειται με τα κοινα της περιοχης και ειναι παντα ενημερωμενος για το τι προγραμματα και τι κονδυλια διατιθενται για εργα εδω γυρω. Φοραει παντα ενα τουπε κοκκινωπο το οποιο εμενα μου φαινεται πολυ γελοιο. Ειχε ντυθει αυστραλος κατι σα Crocodile Dundee. Η γυναικα του Η Σε.. ειναι ακρως αντιπαθητικη, φωνακλου, φανταχτερη και ψωνιο. Ολα τα ξερει, ολα τα εχει δει, και φυσικα εχει παντα δικιο. Ουτε καταλαβα τι ειχε ντυθει κατι πλουμιστο, που παρεπεμπε σε χιλιες και μια νυχτες με λαμε σαρικι.
Η Λω.. μολις πηρε διαζυγιο απο τον συζυγο και πρωην γειτονα και παραπονιοτανε για το τι περασε (χωρις βεβαια να μας λεει τι περασε). Ο Ρα... πρωην συζυγος της ηταν ενας αξιολατρευτος γεματουλης με μουστακι γκριζο που οταν μετακομισαμε εδω ηρθε αμεσως με γλυκα να μας καλωσορισει. Μαλιστα ακριβως πριν ενα χρονο της αγορασε της Λω.. για τα γεννεθλια της μια πορσε κατακοκκινη εκπληξη, και το ξεραμε ολοι γιατι την εκρυψε στο γκαραζ του Δημητρη (ο απεναντι γειτονας που εκανε το παρτυ, και εντελως τυχαια Ελληνας κι αυτος) μεχρι να ερθει η μερα των γεννεθλιων. Η πορσε φυσικα ακομα ανεβοκατεβαινει στο δρομο, αλλα ο Ρα.. πηρε ποδι... Η Λω.. ηρθε ντυμενη γαλλις καμαριερα (ςςςςςςςςςς) με ενα συνολακι πολυ πικαντικο.
Μετα ειναι η συμπαθεστατη γειτονισσα απο αριστερα μας, η Ντεμπ... πολυ γλυκεια γυναικα που ομως ηρθε κι αυτη μονη της γιατι ο επισης γλυκος γειτων Ντον... επαθε καποια θλαση μυος στην πλατη και ητανε τεζα. Την καταβρηκε ομως με καποιον γοητευτικο κυριο εκει που ηταν ντυμενος αεροπορος .
Εχουμε και κατι αλλους γειτονες που μενουν δεξια απο μας αλλα κανεις ποτε δε τους φωναζει σε παρτυ γιατι ειναι αναποδιαρηδες και γρουσουζηδες. Κοιτατε τι εννοω.. προχτες το UPS μου εφερε κατα λαθος ενα πακεττο που ηταν γι αυτους. Το βρηκα εξω απο την πορτα οταν γυρισα. Το παιρνω και κατεβαινω το δρομο να τους το δωσω. Χτυπαω το κουδουνι. Ανοιγει ο γρουσουζης την πορτα μεχρι να φανει το ματι του. " Leave it out there, I 'll take it later" μου λεει και κλεινει την πορτα. Η γυναικα του ειναι λιγο πιο συμπαθητικη αλλα την παιρνει κι αυτη η μπαλα. Αφηστε που και το σκυλι τους ακομα ειναι αντιπαθητικο. Αρχιζε να ουρλιαζει απο μεσα καθως πλησιαζα την πορτα.

Ξαναγυριζω στο παρτυ.
Ηρθαν μερικοι ντυμενοι υποψηφιοι προεδροι με μασκες Χιλλαρυ και Ομπαμα, ενα ζευγαρι Quakers παρα πολυ καλοι σα συνολακι. Δυο παικτεςτης Εθνικης Βενεζουελας δυο χαριτωμενα παιδια.
Οι οικοδεσποτες ειχαν κατι εκπληκτικες μασκες που εφεραν απο το τελευταιο τους ταξιδι στην Ελλαδα. Η οικοδεσποινα ειναι η καλυτερη μου φιλη στη γειτονια, μια Μεξικανα ομορφη η Λετισια, φουριοζα με ενα πλατυ χαμογελο. Βγαινουμε συχνα μαζι και ξερει και αρκετα καλα Ελληνικα. Ειχε φιαξει του κοσμου τις νοστιμιες για το παρτυ.
Στα τραπεζια της συνηθως σερβιρει μεξικανικες νοστιμωτατες σπεσιαλιτε, αλλα παντα εχει λιγο touch ελληνικο για να ικανοποιησει τον μεζεκλη και γλυκατζη Δημητρακη. Εχτες λοιπον ειχε σπανακοπιττακια και στο τραπεζι με τα γλυκα ειχε καταιφακια λαχταριστα.
Το κυριως ομως πιατο ηταν Jambalaya. Κατ εξοχην καρναβλιστικο φαγητο σπεσιαλιε της Λουιζιανας και παραλλαγη της Ισπανικης paella. Οι μετοικοι λοιπον της Λουιζιανας προσπαθησαν να φιαξουν κατι σαν την παεγια αλλα με περισσοτερα πολλες φορες ειδη κρεατος και ψαρικα αναμικτα. Το κυριως συστατικο ηταν το ζαμπον (jam - ham -jambalaya). Λουκανικο η κοτοπουλο ειναι επισης συνηθισμενα. Τελος, γαριδες και αλλα οστρακοειδη προστιθενται λιγα λεπτα πριν ολοκληρωθει το μαγειρεμα.
Εγραψα τη συνταγη της Λετισια στην ταβολα

Καλημερα και πολλα φιλια.

Αχ βρηκα κι αυτο με ενα μωρομπουμπη για φιλημα.

7 μειον

2008-02-24T18:58:00.010-05:00

Με προσκαλεσαν η μικρη Αθηναια καλλιτεχνις roadartist και ο θεοτρελλος γιατρουλης MAD σε παιχνιδακι.
Να γραψω λεει 7 ελατωμματα μου.
Αντε τωρα να βρω ελατωμματα .. δε μου ζηταγε καλυτερα να γραψω τα προτερηματα μου. Ελπιζω να διακρινετε τον αυτοσαρκασμο μου και να μην αρχισετε να ανασηκωνετε το φρυδι .. βρε την φαντασμενη.. (*)

Ωπ μολις συνηδειτοποιησα δυο θανασιμα.

1. Σαρκαζω και αυτοσαρκαζομαι
2. Αλλα κατα βαθος το χαιρομαι σε σημειο γαργαλιστικο.

Λεγαμε λοιπον αντε να βρω ελαττωματα.
Ζουλαω το τσερβελλο μου και δε βγαινει τιποτα.
Αποφασιζω να παρω τη βοηθεια του κοινου.
Ρωταω μελισταλαχτα τον καλο μου.
Τι ελαττωματα μου βρισκεις.
Δε καταλαβαινω γιατι με κοιτα με δυσπιστια.
Ελευθερα καλε μου.
"Αγχωνεσαι.." μου λεει ο ανθρωπος μου.
Κι εχει δικιο εδω που τα λεμε.
Συλλαμβανω τον εαυτο μου να αγχωνομαι με πραγματα που δε θαπρεπε.
Και με πιανει νευρικη λογοδιαρροια πανω στο αγχος μου.
Νομιζω οτι οταν γερασω θα ειμαι μια αντιπαθητικια στρεσσαρισμενη παλιογρια.
Αρα να και το τριτο.

3. Στρεσσαρομαι

Αλλο.. τον ρωταω.
"Δεν εχεις αλλα .." μου απαντα ο διπλωματης.
Ε αν δε με ξερει ο ανθρωπος μου ε τοτε ποιος με ξερει.. (σας παραπεμπω απανω στο αστρουλακι)

Παμε παρακατω.
Σε μερικα αντιστοιχα ποστς που διαβασα, πολλα προτερηματα αναφερονται σαν ελαττωματα. Ας πουμε ο αυθορμητισμος, το πεισμα του παλεματος για να τα καταφερουμε (οχι το πεισμα το παιδικο με το σουφρωμενο στοματακι), η αντιπαθεια στα στραβα ειναι για μενα προτερηματα.
Παιρνω ενα ενα τα 7 θανασιμα αμαρτηματα και πεταω αυτα που δε μου κολλανε

Λαιμαργια λεει.. χμ ναι και καλα που εχουμε και καλο μεταβολισμο και δεν μας παιρνει η μπαλλα. Λαγνεια λεει.. καλα τωρα μη περιμενετε να παραδεχτω τετοια ελαττωματα σε μπλογκ, ωραια τεμπελα δεν ειμαι, δε θυμωνω παρα μονο με την επιτηδευμενη βλακεια, δε ζηλευω, δεν εχω αλλαζονικες τασεις, οσο για την απληστια, σε ενα μικρο βαθμο, οσον αφορα τις γυναικειες αγορες που θα αναφερθω σε αλλο ποστ ε σα γυναικα...

4. Λαιμαργία
5. Απληστία (πεπερασμενης μορφης και σε ωρισμενα ειδη)

Μας μεινανε δυο. Εννοειται οτι δε θα πιασω τις 10 εντολες για βοηθημα γιατι πελαγωσαμε.

Καταληγω λοιπον σε αυτα.

6. Εμπιστευομαι ευκολα, ενθουσιαζομαι και την παταω, απογοητευομαι.
7. Ειμαι ανυπομονη.. ΤΩΡΑ ΛΕΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ !!!!!!!!!!!!!!!!

Αυτα ειναι τα 7 αγκαθια στο ματσο με τις βιολες που λεγεται Δεσποιναριον.
Οποιος θελει απο τους φιλους η επισκεπτες ας παρει τη σκυταλη. Δεν ειναι ευκολο στον καθενα να αραδιαζει τα αρνητικα του, αλλοι δε τα βλεπουν κιολας, αλλοι τα ξερουν αλλα δε θελουν να τα πουν.
Ξαναδιαβαζω το ποστ.
Με βρισκω ακαταμαχητα υποφερτη.
Φιλια αυτογνωσιας με σαλτσα μυστικοπαθειας.

ΥΓ. Λοιπον η ζου ζου με το καθρεφτακι στη φωτογραφια του ποστ δεν ειμαι εγω, το λεω για την Πηνελοπη που θα μου πει παλι οτι αλλαξα στυλακι οβερναιτ.

Επικαιρο

2008-02-22T20:35:00.004-05:00

Αποσπασμα απο το βιβλιο του Νικου Μαρτη
"Η Πλαστογραφηση της Ιστοριας της Μακεδονιας"
Ενα εμπεριστατωμενο εγχειριδιο που γραφτηκε για να ενημερωσει την ελληνικη και παγκοσμια κοινη γνωμη για την μορφη και την παραποιηση της ιστοριας της Μακεδονιας.
Αλλα η παγκοσμια κοινοτητα δεν ενδιαφερεται για το παρελθον η για την ιστορια.
Ενδιαφερεται μονο για συμμαχους σε καιρια σημεια του πλανητη.
Φωτογραφιζω το αποσπασμα γιατι δεν διαθετω τα σημεια στιξεως της αρχαιας ελληνικης.

Μεταφραση (αντιγραφω):

Ποια και ποσο μεγαλη τιμη πρεπει να λαβουν οι Μακεδονες που το περισσοτερο διαστημα της ζωης τους δεν παυουν να αγωνιζονται ενατιον των βαρβαρων για την ασφαλεια των Ελληνων, γιατι ποιος αγνοει οτι οι Ελληνες παντα θα κινδυνευαν τα μεγιστα εαν δεν ειχαν προπυργιο τους Μακεδονες και τις φιλοδοξιες των βασιλεων τους.

Οι Μακεδονες σαν Ελληνες ειχαν την ιδια γλωσσα, κοινα ιερα των θεων και θυσιες και ηθη παρομοια με ολους τους Ελληνες.

Το βιβλιο πηρε βραβειο της Ακαδημιας Αθηνων το 1985.
Αυτες τις μερες ολο και το ξεφυλλιζω.

Φιλια απο την πρωτευουσα του πλανητη.

Το φεγγαρακι επαιζε κρυφτουλι

2008-02-21T22:08:00.007-05:00

Κι εγω το παραφυλαγα κατω απο τα δεντρα μες την παγωνια.

Και το τσακωσα μια δυο φορες.

Και μετα απο αυτη τη φαση πηγε και κρυφτηκε πισω απο τα δεντρα και δε το εβλεπα πια.
Δε καταφερα να βρω την κρυψωνα του.
Το φεγγαρακι κερδισε το παιχνιδι.

Στη Λουνα που μπορει και να μη τα καταφερε να το δει καθολου.
Και στην Λειντυ Μπλου που χτες για τα γεννεθλια της, τα ουρανια σωματα εδωσαν παρασταση. Χρονια πολλα με πολλα φωτεινα φεγγαρια.

Στην Πολη του Ωκεανου - Β'

2008-02-19T19:54:00.019-05:00

Φερνω σημερα μερικες φωτογραφιες απο το Σαββατοκυριακο.
Δεν καταφερα να τις επεξεργαστω ολες κι ετσι θα τις φερνω σιγα σιγα.
Σημερα διαλεξα αμμουδιες, παραλιες, φαρους και γλαρους ολες σε τονους γκρι και γαλαζιο.

Bay bridge

Η μονη φωτογραφια που καταφερα να βγαλω την ωρα της ανατολης. Δυστυχως ειχε τοση καταχνια και τοσα συννεφα που μονο η αλλαγη του μαυρου σε σκουρο μπλε μαρτυραγε την ανατολη του ηλιου.

Και η αφεντομουτσουναρα μου ξεμαλλιασμενη απο το παλεμα με τον Αιολο.

Υ.Γ Στην ταβολα τρωμε μακαροναδα με χτενια.

Στην Πολη του Ωκεανου

2008-02-18T06:22:00.006-05:00

Σας γραφω απο αυτο ακριβως το ξενοδοχειο, στον ενδεκατο οροφο εχοντας στησει καρτερι στην ανατολη απο τα βαθη του Ατλαντικου.
Κι ενω στην Αθηνα ολα ειναι ασπρα απο το χιονι, στην πολη του Ωκεανου ειχε χτες το μεσημερι γυρω στους 15 βαθμους και μια λιακαδα ξεγυρισμενη.
Ξεκινησαμε κατα τις 9:30 χτες και φτασαμε μεσημερακι.
Η Πολη του Ωκεανου (Οcean City) ειναι λιγο πιο νοτια απο την Ουασινγτον πανω στη χερσονησο που βλεπετε στο χαρτη, περιπου εκει που λεει Laguna Vista.
Περναμε στην χερσονησο που λεγεται Eastern Shore απο το Bay Bridge.
Ο κολπος που χωριζει το κυριως Μερυλαντ απο το Eastern Shore λεγεται Chesapeake Bay και ειναι φημισμενο για τα καβουρια του (Maryland Blue Crabs)
Κι ενω ειναι τοσο κοντα στην Ουασινγτον, το κλιμα εκει κοντα στη θαλασσα ειναι πολυ πιο γλυκο. Αναλογα με τον καιρο μπορει να εχει τεραστια κυμματα στον ωκεανο αλλα χτες και απ' οτι φαινεται και σημερα ειναι ηρεμος κι αυτος.

Γενικα εδω τα καλοκαιρια γινεται της τρελλης και σαν καλοκαιρινο θερετρο δε μου πολυαρεσει, αλλα τετοια εποχη εχει μια απιστευτη ηρεμια απ' αυτη που σε παιρνει απο τη βιασυνη της καθημερινοτητας, απο το στρες της δουλειας, και με δυο γλαρους στον οριζοντα σου ηρεμει την ψυχη.

Η πολη ειναι χτισμενη σε μια στενη λωριδα γης περιπου 500 μετρα φαρδος αλλα μερικα χιλιομετρα μηκος. Εχει μια κεντρικη λεωφορο κατα μηκος της λωριδας και δεξια κι αριστερα ξενοδοχεια, σπιτια που ενοικιαζονται για το καλοκαιρι, εστιατορια και διαφορα καταστηματα παντα σχετικα με διακοπες (ρουχα, κανω, ποδηλατα κλπ.)

Περπατησαμε πολυ στην αμμο, στην κεντρικη λεωφορο, φαγαμε καβουροκεφτεδες, πλακωσαμε τις μπυρες και μετα μας πηρε ενας γλυκος υπνος. Κι οταν πια ανοιξαμε τα ματια κοντευε να νυχτωσει. Γρηγορη βουτια στην κλειστη πισινα και βολτα για φαγητο. Ανακαλυψαμε ενα Ιταλικο που κανει την παστα φρεσκια εκεινη την ωρα και κατι σαλτσες με θαλασσινα κυριως ΑΟΥΤ ΟΦ ΔΙΣ ΓΟΥΟΡΛΝΤ.

Σκεφτομαι οτι ειχα καιρο να ερθω τοσο κοντα με την Αμερικανικη πραγματικοτητα εκτος πολης. Η επαρχια στην Αμερικη με γυριζει χρονια πισω. Υπαρχει παντα μια ταση να κολλανε στο παρελθον. Τα σιξτις στην Αμερικη ηταν μια πολυ αγαπημενη δεκαετια και οταν βγεις εξω απο τις πολεις αμεσως το βλεπεις. Ισως κι αυτη η ακουσια επιστροφη στο χθες να ειναι κι ενα απο τα στοιχεια που με ξεκουραζει.

Φιλακια πρωινα, αλμυρα, αμμουδερα και παλιομοδιτικα.

Η Αθηνα στα λευκα

2008-02-17T06:04:00.009-05:00

Βλεπω σιγα σιγα την Αθηνα να ντυνεται στα ασπρα.
Περασε το πρωτο κυμα κακοκαιριας κι ερχεται ενα δευτερο λενε ακομα πιο εντονο.
Το πρωι επαιρνα τη μαμα για να μου κανει ρεπορταζ.
Δεν απαντουσε και ανυσηχησα.
Δε μπορει να ειχε παει μακρυα.
Παιρνω το Μανωλη που μενει απο κατω.
Ευτυχως τη βρηκα και σταματησα να ανυσηχω.
Ειχε βγει και πηρε εφημεριδες και πηγε βολτα γιατι οπως απεφανθη:
"Εγω μωρο μου ειμαι Πουμα παντος καιρου"

Ειναι παραξενη η εικονα της Αθηνας με τα χιονια.
Κι ετσι που βλεπω να φυσαει ο αερας ξενιζει ακομα περισσοτερο.
Οταν ημουν μικρη μεσα στην Αθηνα σπανια χιονιζε.
Μια φορα που εκανε κατι παρομοιο ειχαμε δυο μερες τα σχολεια κλειστα.

Ο καλος μου φιλος Πετρος -ερασιτεχνης μετεωρολογος- εχει φιαξει εδω και καιρο ενα πολυ ωραιο σαιτ την νιφαδα. Εκει παω για να δω τον καιρο στην Αθηνα. Θα εχει ξετρελλαθει με τοσο χιονι, το λατρευει.

Φευγω σε μια ωρα για μια διημερη εκδρομουλα.
Γιατι εδω ειναι μια γλυκεια ηλιολουστη αν και κρυα ημερα.
Και θελω να αλλαξω λιγο παραστασεις.

Θελω να προσεχετε.
Φιλια

Θυμωσε ο Εγκελαδος παλι

2008-02-15T22:20:00.006-05:00

Την Πεμπτη πρωι πρωι βρηκα στο μεηλ μου την ανακοινωση απο το USGS για τον σεισμο κοντα στην Καλαματα. Εκανα μερικα τηλεφωνα αμεσως στην Ελλαδα για να μαθω, αν ολοι οσοι θα μπορουσαν να ειχαν καποιο προβλημα ειναι ενταξει. Μεχρι εδω ολα καλα

Οπως ηταν αναμενομενο μετα απο καθε σεισμο στην ελληνικη επικρατεια, τα ΜΜΕ παραμεριζουν ΖΩΤΙΚΑ θεματα με τα οποια συνηθως ασχολουνται, και φερνουν ενα η δυο αντιπροσωπους απο καθε σεισμολογικο "γκρουπ" και τους βαζουν οχι μονο να τσακωθουν αλλα να κανουν και με το ζορι σεισμικη προβλεψη.
Εν τω μεταξυ υπαρχει τετοια φαγωμαρα και ανταγωνισμος -οχι απαραιτητα επιστημονικος- ωστε αν παει ο ενας αναγκαζεται να παει και ο αλλος για να αποφευχθει το "καπελλωμα" . Ειναι πια ηλιου φαεινοτερον οτι τα γκρουπακια αυτα ειναι οργανα πολιτικων κομματων. Και πως να μην ειναι οταν οι επιχορηγησεις τους ειναι ελαχιστες και τις κυνηγανε με το τουφεκι. Βλεπουν και τα ΜΜΕ οτι το θεματακι ειναι αρρηκτα συνδεδεμενο με την αγωνια του κοσμακη και δοστου καθε φορα παρτυ με τους σεισμολογους.
Τουλαχιστο αυτη τη φορα ολοι συμφωνησαν οτι οι σεισμοι δεν ειναι προβλεψιμοι αλλα υπαρχουν μονο ενδειξεις για πιθανες ισχυρες δονησεις. Και ας πουμε οτι υπαρχει. Γινεται το κρατος να βγει να πει κατι και να προκαλεσει πανικο τη στιγμη που το σφαλμα της πιθανοτητας ειναι τοσο μεγαλο. Γινεται να βγει εξω ο κοσμος και να περιμενει μηπως και γινει σεισμος;
Δε θαταν καλυτερα να κοιταξουν να φιαξουν τα εριπεια που εχουν καταταλαιπωρηθει τοσα χρονια και κανεις δεν αποφασιζει να κανει κατι γιατι απλα "ακομα στεκονται" . Του καθενος το σπιτακι του και την περιουσια του ειναι δυσκολο να το ορισεις αλλα σχολεια και δημοσια κτιρια, οικηματα που φιλοξενουν κοσμο ειναι εγκληματικο να μην ακολουθουν τις τελευταιες αντισεισμικες προδιαγραφες.
Εαν τωρα με δυο αρκετα μεγαλους σεισμους στην ιδια περιοχη δεν εχουν υπαρξει θυματα, τη σκαπουλαραμε αλλη μια φορα γιατι πρωτον εκτονωθηκε αρκετη ενεργεια κι αυτο ειναι καλο, και στατιστικα παντα, θα αργησει παλι να κουνηθει, αλλα δε γινεται ετσι δουλεια. Στη χωρα μας που ειναι στο ματι του Εγκελαδου πρεπει να υπαρξει αντισεισμικη συνειδηση , εκπαιδευση για αντιμετωπιση και να εκλειψει το καρμικο, ο παραλογισμος και κυριως το σκατοκουταλεμα απο τα ΜΜΕ.
Οι σεισμολογοι ειναι μια χαρα παιδια οταν δεν ειναι σε παραθυρα.
Πιστεψτε με.

Φιλια 5 ριχτερ (μη μου πεσετε κατω κιολας)

Σημειωση 1: Η φωτογραφια ειναι απο ενα φιλο: Θαλασσα στη Μεθωνη.
Σημειωση 2 (ασχετη) : Την ωρα που εγραφα το ποστ συγχρονως παρακολουθουσα ειδησεις. Δε μου λετε εχετε παρατηρησει οτι οσο μεγαλωνει η Ντορα, ολο και περισοτερο μοιαζει του μπαμπακα της?
Σημειωση 3: Θα λειψω λιγες μερες

Αν το σπρωξουμε λιγο..

2008-02-14T21:28:00.013-05:00

.. μηπως κι ερθει πιο γρηγορα ο Απριλης;
Αρχισα χτες με τα ροζ τριανταφυλλα.
Και οσο τα κοιταγα τοσο με επιανε νοσταλγια για την ανοιξη.
Κι εφερα λουλουδια σημερα.
Τα μαζεψα απο παντου.
Και ξορκιζω τον χειμωνα μ' αυτα.

Σε ενα οικοπεδο στην Αθηνα

Γαιδουραργκαθο στο Φαραγγι της Σαμαριας

Γερανια στο Erice στη Σικελια

Στις Οινουσες

Στη γλαστρα μου

Στα Χανια

Θιβετιανη μαγκνολια

Στον κηπο μου

Σε ενα κηπο που δεν υπαρχει πια.

Καλο Σαββατοκυριακο και πολλα φιλια.

Regina Rosas Amat

2008-02-13T20:52:00.003-05:00

Και ως αλλη ρεγκινα δεν μπορω να αντισταθω σε τετοια λελουδα.

Κι ας σνομπαρω τα Βαλεντινικα και τα τοιαυτα.

Αλλα τι νοημα θα ειχαν αυτα τα ομορφα λουλουδακια..

.. αν δεν εβλεπα την αγαπη στα ματια του καθε μερα;

Φιλια με μυρωδια μαγιατικου τριανταφυλλου.

Στην ταβολα εφιαξα σουπα με στρειδια

Περι φιλιας.

2008-02-12T20:59:00.000-05:00

Με προσκαλεσε η μικρη γιατρινα να γραψω για την φιλια. Την ευχαριστω για την προσκληση.
Μολις την ειδα σκεφτηκα αυτο το παλιο ημερολογιο που κραταγε η γιαγια του Ερρικου οταν ηταν κοριτσοπουλο στο νησι. Ειναι ενα ομορφο τετραδιο ντυμενο με μπορντω βελουδο και μεσα γραφουν οι φιλοι της πραγματα που θα μπορουσαμε να τα γραψουμε μεχρι σημερα. Γιατι εννοιες σαν την φιλια, την αγαπη, τον ερωτα δεν αλλαζουν ουσιαστικα, απλα εκφραζονται ισως με διαφορετικο τροπο.

Αξιζει τον κοπο να κανετε κλικ στην επομενη φωτογραφια για να διαβασετε τις απαντησεις των παππουδων μας και να θαυμασετε καλλιγραφια με πεννα.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

1. ΟΛΓΑ - ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΩΝ -ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Ξανθεια με μακρυα μαλλια
Καθομαστε στο ιδιο θρανιο.
Μας αρεσει ο Παρις
Μας καλει και τις δυο στα γεννεθλια.
Αναρωτιομαστε ποια του αρεσει
Εγω ειμαι σιγουρη οτι προτιμα την ξανθεια
Παμε τα καλοκαιρια στον ομιλο Βουλιαγμενης και κανουμε μπανια ολη μερα.
Οι γονεις μας γινονται φιλοι.
Οι γονεις μας τα χαλανε δε ξερω γιατι.
Χωριζουμε στο γυμνασιο
Εμαθα οτι παντρευτηκε μικρη και οτι χωρισε.
Δε ξερω που βρισκεται
Την σκεφτομαι με τρυφεροτητα
Η φιλη η αγαπημενη η παιδικη

2. Η ΝΑΝΑ ΚΑΙ Η ΜΑΡΓΙΕΤΙΝΑ - ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΣΚΑΝΤΑΛΙΑΣ - ΓΥΜΝΑΣΙΟ

Στα χρονια της σκανταλιας και της χαρας
Με την Μαργιεττινα στο ιδιο θρανιο στα Ελληνικα, με τη Νανα στα Γαλλικα
Στα παρτυ μαζι στο τρολλευ μαζι.
Αμφησβητουμε τα παντα, μιλαμε με τις ωρες, μοιραζομαστε μυστικα για φλερτακια.
Αγοραζουμε μαζι τα πρωτα δεσποινιδιστικα φοεματα στο Σοτρις στη Φωκιωνος Νεγρη.
Κουτσομπολευουμε και ξανα αμφησβητουμε.
Η Νανα παντρευτηκε το Χαρη αλλα την εχασα.
Η Μαργιεττινα σπουδασε εργαζεται, την ειδα μια δυο φορες που ηρθα στην Ελλαδα.
Τις σκεφτομαι παντα με αγαπη

3. ΝΤΑΝΥ - Η ΚΟΛΛΗΤΗ - ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ -

Βαζω εδω το λινκ για το ποστακι που της ειχα αφιερωσει στη γιορτη της.
ΤΙ ΝΑΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΝΙ

4. ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ - ΜΟΝΑΧΟ

Δεθηκαμε περισσοτερο με επικοινωνια οταν εφυγα παρα οσο ημουν εκει.
Μοιαζουμε σε πολλα και την αγαπω τοσο.
Μας γνωρισε ενας κοινος θειος. Θειος δικος της, καθηγητης στο πολυτεχνειο δικος μου.
Και η Μαργαριτα με καταλαβαινει και την καταλαβαινω και πολλες φορες μας θυμιζω τους δυο γερους του μαπετ σοου που μουρμουρανε στα θεωρεια.
Οταν βρισκομαστε και ανοιγουμε τα προσεκα.

5. ΣΟΦΗ - ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑΣ - ΑΜΕΡΙΚΗ

Τη γνωρισα σε ενα φορουμ
Ειχε ερθει για τρια χρονια στην Ουασινγτον
Γνωριστηκαμε απο κοντα και αμεσως νοιωσαμε..σαν αδερφες.
Μου τηλεφωναγε καθε πρωι
Την λατρευω και μου λειπει
Περασαν τα τρια χρονια κι εφυγε για το νοτιο ημισφαιριο.
Μιλαμε στο τηλεφωνο και στο yahoo πια.

Εχω κι αλλες φιλες που τις αγαπω πολυ αλλα εγραψα γι αυτες που με αγγιξαν παραπανω.
Εχω ανθρωπους που τους λεω φιλους απο κεκτημενη ταχυτητα γιατι δε λεει να πεις απο δω ενας γνωστος μου.
Εχω αντρες φιλους αλλα οχι κολλητους. Το κολλητιληκι στα αγορια παντα κετεληγε σε .. κατι περισσοτερο. Λες και οταν τους ανοιγες την καρδια σου αυτοματα ηθελαν να σε παρηγορησουν. Δεν αμφιβαλλω οτι μπορει να υπαρξει φιλια μεταζυ ενος ανδρα και μιας γυναικας απλα σε μενα δεν ετυχε και δεν ευδοκιμησε σαν φιλια.
Εχω εσας τους ιντερνετικους φιλους, αλλους ξερω περισσοτερο αλλους λιγωτερο.
Εχω φιλους σκορπιους στον πλανητη κατι σαν global friendships
Εχω φιλους αμερικανους που με αγαπουν πολυ και τους εχω κανει να αγαπησουν κι εμενα και την Ελλαδα.
Θα αποκτησω φιλους και στο μελλον το ξερω

Τελος θα προσπαηθσω να δωσω τον δικο μου ορισμο στη λεξη φιλος.

Φιλος ειναι οποιος τη στιγμη που αισθανομαι μονη, ερθει να μου κανει παρεα με ενα χαμογελο.

Προσκαλω τωρα την αγαπημενη Lady Blue και την γλυκεια Fevis αν θελουν και οποτε θελουν να μιλησουν για την φιλια. Ξερω οτι εχουν πολλα να πουν και τους το φυλαγα.

παγος

2008-02-12T20:39:00.000-05:00

Βγαινω κατα τις πεντε και δεκα απο το γραφειο ανυποψιαστη.
Βρισκω μισο δαχτυλο παγο πανω στο παρμπριζ.
Μου πηρε μιση ωρα να καθαρισω τα τζαμια
Με επιασε μυρμηρια με τη σκεψη πως θαναι οι δρομοι.
Οταν πατιουνται δεν παγωνουν.. προσπαθω να παρηγορηθω.
Αλλα η κινηση σημειωτον.
Διαβαζω στις φωτεινες επιγραφες οτι ο 95 εχει καθυστερησεις.
Ακουω στο ραδιοφωνο οτι δεκαδες ατυχηματα εχουν κανει την κυκλοφορια μια κολαση.
Αποφασιζω να αλλαξω δρομο να μη παω απο μικρους δρομους φοβουμενη τον παγο.
Μενω στο φρηγουεη.
Σχεδον καθομαι.
Ολη τη διαδρομη με το ποδι στο φρενο.
Κατι ηλιθια μα τελειως ηλιθια σπορτς γιουτιλιτυ σπιναρουν στη βοηθιτηκη λωριδα.
Το κερατο μου.
Ειδα αυτοκινητα στο χαντακι.
Οι σειρηνες δε σταματαγαν.
Μου πηρε 3 ωρες να φτασω σπιτι.
Ο δρομος μου γυαλι.
Ταχυτητα στο 1 και προβολεις.
Ευτυχως κατεβαινα μονη.
Φτανω στο ντραιβγουεη και στριβω μεσα.
ΠΑΓΟΣ
Δεν μπορω με τιποτα να βαλω το αυτοκινητο μεσα.
Γλυστραω.
Με λιγη προσπαθεια σιγα σιγα ειμαι μεσα.
Τραβαω το χειροφρενο και προσπαθω να χαλαρωσω.
Μπαινω σπιτι και βρισκω δεκαδες μυνηματα απο τα παιδια.
Εφτασες μαμα;
Παρε τηλεφωνο.
Μωρα μου!

Δεν το ειχα υποψιαστει.
Με διελυσε.

Φιλια ον δε ροκς!

Προσκλησεις και πειρασμοι

2008-02-11T20:27:00.000-05:00

Φευγω με μειον οχτω βαθμους το πρωι.

Ο χτεσινος μουσακας με εκανε να αισθανομαι τυψεις και αποφασιζω να αρχισω παλι μια ψιλοδιαιτα (μιας και ειναι Δευτερα). Δεν παιρνω μεσημεριανο μαζι μου παρα μονο μια χουφτα αμυγδαλα και δυο τυρακια αραπακια. Το ηξερα οτι θα το μετανιωνα κατα τις μια, αλλα οταν δεν εχω δε θα φαω.

Ο χτεσινος μουσακας με τη μπεσαμελ των 3000 θερμιδων ανα μπουκια

Βρισκω τον συναδελφο (πρωην ιερεα που λεγαμε) πρωινιατικα μπροστα μου, και με πρηζει μιση ωρα ορθιος στην πορτα του γραφειου μου με πολιτικες συζητησεις ο αχρηστος ρεπουμπλικανος. Μου θυμιζει ομως οτι την αλλη Δευτερα ειναι αργια -που το ειχα ξεχασει - και χαιρομαι.

Και θα απορει παλι η Καναδεζα τι γιορταζουμε εμεις οι
αμερικ(λ)ανοι και που ευκαιρια βρισκουμε για αραλικι. Λοιπον ειναι President's day. Αυτο αν το ειχαμε στην Ελλαδα θα γιορταζαν οι μισοι ελληνες καθοτι ειναι καπου "προεδροι" .

Συνεργαζομαι με μια εταιρεια αυτο τον καιρο που θελουν να υιοθετησουν και να εφαρμοσουν ενα δικο μας προγραμμα. Δεν μου επιτρεπεται ομως να ερχομαι σε επαφη απ ευθειας με τον ειδικο που θα κανει ολη τη δουλεια. Πρεπει να μιλαω με τον προτζεκτ μανατζερ ο οποιος δεν εχει ιδεα απο ορολογια η ακομα και με το περιεχομενο της δουλειας. Ο ειδικος ξερει τα παντα και αυτο το καταλαβα απο συζητησεις σε ενα αρχικο μητινγκ. Ομως εχουν τις διαδικασιες τους. Το αποτελεσμα ειναι να τρωμε απιστευτο χρονο και προσπαθεια , να προσπαθω να γραφω στον μανατζερ κατανοητα μυνηματα κι εκεινος να τα μεταφερει στον ειδικο. Να απαντα ο ειδικος στον μανατζερ και να μου τα μεταφερει οπως τα καταλαβε. Αυτο με τον "middle man" ειναι τελειως σπαστικο αλλα τι να πω. Μπορει να θελουν να δικαιολογησουν καποιο μισθο. Σαν νταβατζηλικι ακουγεται, και ειναι.

Γυρναω σπιτι και βρισκω ενα κουτι κουραμπιεδες στο γραμματοκιβωτιο απο πεθερουλα. Δε θα τα ανοιξω, θα τα στειλω κατ ευθειαν στα παιδια. Ετσι και τα ανοιξω θα αμαρτησω παλι η γλυκατζου. Πανω που τα πηγα μια χαρα για Δευτερα. Το φλερταρω ομως και δε μου εχω καμμια εμπιστοσυνη.

Αποψε θαθελα να προσκαλεσω στο παιχνιδι των ονειρων τις δυο καλες και ωραιες μου φιλες την Πηνελοπη και την Ιουστινη. Αν φυσικα θελουν και οποτε θελουν να γραψουν για τα δικα τους ονειρα.

Σας φιλω γλυκα.

Της Κυριακης τα πρωινα

2008-02-10T05:31:00.000-05:00

Το πρωι λοιπον γραφεις πιο ανετα.
Με το καφεδακι σου, με το μυαλο ξεκουραστο με την ταση να ανακεφαλαιωνεις, κυριακατικα, την εβδομαδα που περασε.
Εδω και τρεις τεσσερεις μερες, με τα ονειρα που με παρασυρανε, κολλησα σαν βδελλα στο παρελθον κι αρχισα το ψαξιμο και τις ανασκαφες. Χτες το πρωι που μιλαγα με την μαμα (οι παλιοι φιλοι ξερουν για το τηλεφωνικο μαραθωνιο που εχουμε καθε Σαββατο) την παρεσυρα κι εκεινη στο νοερο ταξιδι στη γειτονια του παρελθοντος. Κι εκεινη λαχταρησε και το ευχαριστηθηκε μεσα απο την ψυχη της. Την αισθανομουνα οτι ειχε γυρισει στα παλια, και εκανε ασταματητες περιγραφες, σπιτιων, δρομων και ονοματων. Στους μεγαλους ανθρωπους αρεσει αυτη η επιστροφη και μαλιστα για να πω την αμαρτια μου αυτο το ταξιδι με εκανε να αισθανομαι οτι περασαν τα χρονια και ξαφνικα σημερα το πρωι εχω μια τρελλη διαθεση να γυρισω στο τωρα πριν μου φυγει και το χασω. Γυρισα πισω στα σχολικα χρονια με τη Νανουλα -αλλο κι αυτο παλι με τον κοσμο που ειναι τοσο μικρος- αλλα πηρα τη απαραιτητη δοση μου απο "Αθηνα μου φως μου καμαρι του κοσμου"

Ξημερωνει στην Ουασινγκτον και αν δειτε το καιρο-γουιτζετακι μου θα παρατηρησετε οτι η θερμοκρασια κατεβαινει σταδιακα και θα φτασει καποια στιγμη στους μειον 8.

Μισο λεπτο να φερω ξυλα.

Μισο λεπτο να τα στοιβαξω στο τζακι.

Κραταω στα χερια μου το τελευταιο βιβλιο απο την τριλογια της Φιλομηλας Λαπατα "Εις το ονομα της μητρος" και χανομαι σε Ναπολιτανικα εθιμα. Το πρωτο της το Λακρυμα Κριστι μου τοδωσε η Σοφη και μαγευτηκα. Το δευτερο ακολουθησε συντομα -Οι κορες του νερου- και τουτο δω το ειχα βαλει στη σειρα και ηρθε η ωρα του. Μ'αρεσει η Φιλομηλα.

Ολα τα παραξενα και τα αλλοπροσαλλα συμβαινουν σ' αυτη τη χωρα. Διαβαζω στην πρωινη εφημεριδα ο Ομπαμα παιρνει τρια στεητς τη Λουιζιανα (λογικο) αλλα και το Ορεγκον και το Ουασιντγτον στεητ που δεν εχουν μαυρους. Τελικα τιποτε δεν ειναι προβλεψιμο.

Φιαχνω ενα ντεκανταντ πρωινο κι ενα δυνατο καφε.

Χτυπαει το τηλεφωνο ολη μερα. Μαθανε τωρα και κανουν αποκρυψη κλησεων. Το σηκωνεις και ακους μαγνητοφωνημενα μηνυματα γιατι να ψηφησεις και ποιον. Τελικα μονο η Χιλλαρυ δεν κανει αποκρυψη.

Περναω μια μερα τελειως τεμπελικη. Η φωτια καιει και καθε τοσο μισοκοιμαμαι στον καναπε. Δεν κοιμηθηκα καλα χτες το βραδυ και νυσταζω συνεχεια. Εχω ανοιχτο το μαραφετι συνεχεια και καθε τοσο γραφω δυο αραδες εδω. Το ποστ αρχισε πρωι και τελειωνει βραδυ. Μαλλον τη χρειαζομουνα την αδρανεια. Γραφω, διαβαζω, κοιμαμαι ριχνω αλλο ενα κουτσουρο στο τζακι και φτου κι απ' την αρχη.

Ακουω τα βραδυνα νεα. Ολοι απορουν τι ναθελε η μυστηρια γυναικα που πηρε τηλεφωνο το Ζαχοπουλο απο τη Μεσσηνια. Μα επι τελους γιατι αποκλειεται να ειναι αυτη που τους στελνει λαδι καθε χρονο. Να στειλω η να μη στειλω;

Εχει σηκωσει ενα αερα τρικουβερτο. Δε σκεφτομαι το αυριο γιατι ειναι γεματο και αγχωτικο. Κλικ PUBLISH POST γιατι μου εμειναν μονο εντεκα ωρες να.. κοιμηθω.

Καλη εβδομαδα και πολλα φιλακια!

Κηπουπολη Κυπριαδου

2008-02-09T21:00:00.002-05:00

Αφιερωμενο στην αγαπημενη νεαρη Πηνελοπη απο την γηραια Αλβιωνα.

Μερικες φωτογραφιες απο ομορφα σπιτια στην κηπουπολη Κυπριάδου

Τις φωτογραφιες τις εβγαλα το καλοκαιρι του 2004.

Νεοκλασσικο στη γωνια Αγ. Λαυρας και Ηρακλειου.

Στην οδο Αγ. Λαυρας.

Νεοκλασσικο στην οδο Εμμανουηλ Λυκουδη.

Το σπιτι του Δημητρη Πικιωνη στην οδο Ταβουλαρη

Ενα ακομα δειγμα της αρχιτεκτονικης του Δημητρη Πικιωνη μπορει να δει κανεις στη διασταυρωση των οδων Λασκαρατου και Αγιας Λαυρας. Χτιστηκε στα μεσα της δεκαετιας του 60 και εχει στοιχεια πηλιορειτικης αρχιτεκτονικης.
Στην οδο Λασκαρατου επισης υπαρχει το παλιο σπιτι του Μικη Θεοδωρακη. Ειναι πολυ χαρακτηριστικο γιατι μοιαζει με πυργο. Λιγο πιο περα στην οδο Βιζυηνου 16 υπαρχει το παλιο σπιτι του Φωτη Κοντογλου. Το 1932 ο Κοντογλου ζωγραφισε τους τοιχους του σπιτιου αυτου με fresco σε νωπο σοβα.

Ενα υπεροχο δειγμα γλυπτικης στην περιοχη ειναι το πανεμορφο ολολευκο γυμνο αγαλμα της Ευας εργο του γλυπτη Γρηγορη Ζευγωλη, στο ομωνυμο παρκακι στο τελος της οδου Ροσταν. Στο παρκακι αυτο πηγαινα περιπατο την κουκλα μου με το καροτσακι.

Και μια συντομη αναφορα για σπιτι της Πατησιων 318 του ονειρου. Λεγοταν βιλλα Κλωναριδη και το 1918 το αγορασε ο προπαππος μου Εμμανουηλ Παυλιδης απο τον κυριο Κλωναριδη για θερινη κατοικια. Το σπιτι αυτο το κληρονομησε η γιαγια η Δεσποινα και λιγο πριν απο τον πολεμο εμενε εκει μονιμα με τον παππου Ροδολφο.

Περσυ το καλοκαιρι ειχα γραψει ενα ποστ για τα σινεμαδακια της περιοχης.

Φιλια Κυριακατικα.

το ονειρο

2008-02-07T21:17:00.000-05:00

Η μικρη αθηναια καλλιτεχνις roadartist με προσκαλεσε να γραψω ενα ποστ για τα ονειρα μου.
Μπορει να θεωρηθω πολυ πεζη αν πω οτι ποτε δεν εκανα μακροπροθεσμα ονειρα.
Τα ονειρα μου ειναι για αυριο για σημερα για την αλλη εβδομαδα.
Για την επομενη ωρα.
Για να εκπληρωθει ενα ονειρο πρεπει να περασει ενα χρονικο διαστημα.
Κι εγω δε θελω να φευγει ο χρονος.
Θελω να μενει εδω.
Αυτα τα ονειρα του εδω πιο κατω,
τα δικα μου τα τοσο δικα μου δεν θαθελα να τα γραψω εδω.
Κι ετσι παιρνω μπλογκοαδεια να ερμηνευσω την εννοια ονειρο με τις νυχτερινες μου περιπλανησεις και να γραψω (η πεζη) για ενα ονειρο που ερχεται συχνα τις νυχτες και που περιμενω καποια στιγμη να αλλαξει το σεναριο.

Ειμαι σε ενα παλιο διορωφο ομορφο σπιτι που εχει δυο τεραστιους φοινικες στην αυλη.
Πατησιων τρακοσια δεκα οχτω. Το εξοχικο της προγιαγιας Ανδρονικης.
Ανεβαινουμε μια μαρμαρινη σκαλα που εχει κιτρινισει απο τα χρονια .
Η πορτα στενη.
Μπαινουμε σε ενα σκοτεινο αλλα φαρδυ διαδρομο.
Πρωτη πορτα αριστερα η κουζινα και δεξια το σαλονι. Λιγο μετα την πορτα της κουζινας αριστερα ενας διθεσιος σκαλιστος καναπες. Νομιζω τον φερανε απο τη Μυτιληνη. Εχει μεγαλα τετραγωνα μαξιλαρια με κλαρες και φυτιλακι γυρω γυρω. Φιαγμενα σε ταπετσιερη.
Απεναντι και στο βαθος του διαδρομου ειναι μια αποθηκη που την λεμε μπαλαουρο. κει δεν παω, δε μ' αρεσει. Το μπαλαουρο εχει μια βαρεια κοκκινη κουρτινα μπροστα. Καθομαι στο καναπεδακι. Παντα καθομαι στο ιδιο καναπεδακι. Η πορτα της εισοδου ειναι ανοιχτη. Εκει στεκεται μια γυναικεια φιγουρα ντυμενη στα μαυρα. Ψηλη σχεδον δωρικη μορφη με καλυμμενο το κεφαλι.
Την ξερω. Ειναι η Φλωρεντια η αδερφη του θειου Αντωνη απο τη Λακωνια. Ολοι τη λενε Φλορανς αλλα το κανονικο της ειναι Φλωρεντια κι αυτο της ταιριαζει περισσοτερο. Η Φλωρεντια στεκεται ορθια στην πορτα και οπως ειναι ετσι ψηλη φτανει σχεδον απανω. Κι οπως μπαινει ο ηλιος απο πισω της κανει τη φιγουρα της πιο σκοτεινη. Δε χαμογελαει. Δε χαμογελουσε ποτε η Φλωρεντια ηταν παντα αυστηρη, δωρικη στη μορφη δωρικη στους τροπους.
Στεκεται στην πορτα και δεν μπαινει μεσα. Μονο με ρωταει αν ημουνα καλο παιδι.
Και της λεω ναι.
Δεν την φοβαμαι την Φλωρεντια. Πιο πολυ φοβαμαι το μπαλαουρο. Αλλα θελω πολυ να φυγει απο την πορτα.
Γιατι ερχεται η Φλωρεντια στον υπνο μου και μου κρυβει τον ηλιο;
Γιατι;

Το σκηνικο ειναι αληθινο. Ηταν.. αληθινο μαλλον, τωρα ειναι μακεττα μνημης και φοντο σε ενα ονειρο που βλεπω συχνα. Την τελευταια φορα που ημουν σ' αυτο το σπιτι ημουν 2 χρονων. Εχω στιγμες στο μυαλο μου, η εχω φιαξει στιγμες απο ασπρομαυρες φωτογραφιες; Ρωτησα πολλες φορες τη μαμα αν η Φλωρεντια ερχοταν να μας δει και δε θυμαται. Η Φλωρεντια δεν υπαρχει πια. Ο καναπες ξεχαρβαλωσε και φιαξαμε την πλατη διακοσμητικο. Το μπαλαουρο το πηρε ο εκσκαφεας. Οι φοινικες στολιζουν παλιες φωτογραφιες. Μονο η σιλουεττα της εκει στην πορτα εμεινε, και η ιδια ερωτηση: Ησουνα καλο παιδι?

Τη ζωγραφια την εφιαξε ο Ερρικος οταν ηταν περιπου 12 χρονων.

Σημερα

2008-02-06T19:33:00.000-05:00

Σημερα περι μπλογκ ο λογος. Ε λοιπον και να μου το λεγανε δε θα το πιστευα πως μεσα σε δυο μηνες μεσα απ' αυτα τα μπλογκς θα γνωριζα τοσο ωραιο κοσμο, τοσο ενδιαφεροντες ανθρωπους. Παρ' ολο που αρχισα πολυ δειλα να γραφω περσυ το Γεναρη και να τα διαβαζω μονη μου, μολις τον Απριλη μοιραστηκα το "μυστικο" μου με την γλυκεια μου φιλη λειντυ μπλου και πριν δυο μηνες κι ενω βρισκομουν σε ενα ξενοδοχειο στην Καλιφορνια εγραψα ενα σχολιο σε μπλογκ μεγαλης επισκεψιμοτητας γιατι αισθανθηκα την ανακγη. Φυσικα δεν εχω ψευδαισθησεις οτι απο τοτε αρχισε ο κοσμος να ερχεται εδω.
Και τωρα εγω το δεσποιναριον που ντρεπομουνα να γραψω και να βγω πιο εξω, ειμαι χαρη σε σας πολυ πιο χαρουμενη πολυ πιο ανοιχτη και πολυ τυχερη μπορω να πω.
Γιατι ηρθατε με τον καλο και ζεστο σας λογο, με πολυ αγαπη, με καθημερινα μακρυνα φιλια, και η προσωρινη μου παραμονη στην Αμερικη (ετσι ονομαζω εγω την ξενητεια) ειναι πιο ομορφη.

Πολλες φορες πιανω τον εαυτο μου να διακλαδωνεται μεσα απο τα δικα σας μπλογκς και να ανακαλυπτω πολλους ενδιαφεροντες μπλογκερς αλλα παταω φρενο γιατι να σας πω την αμαρτια μου, δεν προλαβαινω καθε μερα να ερχομαι σε ολους ενω θελω, θελω παρα πολυ.

Σημερα αισθανομαι την αναγκη να σας αγγαλιασω ολους μαζι και να σας σκασω ενα σβουριχτο φιλακι στον καθενα.

Σημερα ηταν σαν ανοιξη εδω, φτασαμε ρεκορ θερμοκρασιες 23 βαθμους. Οι αμερικανοι μες το χειμωνα ετσι και δουν μια τετοια μερα αμεσως κοτσαρουν το σορτς και το πεδιλο, λες και το ειχαν μπροστα μπροστα στην ντουλαπα. Στα πανεπιστημιακα campuses ιδιεταιρα ολα τα παιδοπουλα γδυνονται. Ναι βιαζονται αλλα ειναι χαρμα οφθαλμων. Ασχετα αν αυριο χιονισει παλι.

Σημερα λοιπον παρατηρησα οτι εσκασε μυτουλα ενας κροκος στον κηπο. Εμ ξεγελαστηκε με τετοιο καιρο. Ισως θαταν προωρο να πω οτι ειχα μια αισθηση οτι μπαινει η ανοιξη αλλα το λεω.

Σημερα (7 Φλεβαρη) ειναι η Κινεζικη Πρωτοχρονια που βασιζεται καθαρα σε αστρονομικα μεγεθη χρονου. Πρεπει να πω χρονια πολλα στον καλο μου νεαρο συνεργατη Changxue και στην αγαπημενη μου φιλεναδα Wei που ειναι οτι πιο τρελλο και τσαχπινικο εχει βγαλει η Κινα. Και με ενα στιγμιοτυπο με την αφεντομουτσουναρα μου και την τσαχπινοφιλεναδα μου κλεινω το ποστ για

................σημερα

UPDATE: Ποια με πηρε τηλεφωνο σημερα; Ε;

Coffee please!

2008-02-05T19:58:00.001-05:00

Καλημερουδια με καφεδακια.

Καιμακλιδικο διπλο απο τα χερακια μου!

Μπακιρενια μπρικια απο τη συλλογη της πεθερας μου.

Ωραια Ιταλις παραγγελνει καφεδακι σε coffee bar στην Perugia

Εσπρεσσο ριστρεττο

Κι αλλο ενα εσπρεσσο μετα το φαγητο

Ενα καπουτσινο κι ενα λαττε στο Culinary Institute of America

Καπουτσινο και λαττε πολυ πρωι στο Union Square μολις ανοιξε το μαγαζι

Κι ενα dark french roast απο την καφετιερα μου.

Φραπε δε φιαχνουμε σορυ!

Πολλα φιλακια!

Parlez-Vous Français?

2008-02-03T22:22:00.001-05:00

Kαι η απαντηση φυσικα ειναι: Μακαρονια φρικασε!
Ποια ειναι η κυριως γλωσσα που μιλαμε εμεις οι περιπλανωμενοι Ελληνες;
Λενε οτι σε οποια γλωσσα ονειρευεσαι αυτη ειναι η κυριως γλωσσα σου.
Εγω λοιπον ονειρευομαι ελληνικα.
Και αυτο γιατι στα ονειρα μου κανω ωραια πραγματα και τα ωραια πραγματα μονο στα ελληνικα μπορω και τα κανω.
Μερικες φορες μιλαω και αγγλικα, οταν στο ονειρο μου προκυψει καποιος φιλος αμερικανος, λες και το υποσυνειδητο μου τα τακτοποιει απο μονο του, και αυτοματα πατιεται το κουμπι "change dream language".
Πιστευω οτι τις λεξεις τις αισθανομαστε μονο στην γλωσσα που τις πρωτομαθαμε. Η μεταφραση αποδιδει το νοημα αλλα οχι το συναισθημα.
Δεν εχω καποια τρομερη κλιση στις ξενες γλωσσες. Οτι εμαθα μεχρι σημερα εγινε πολυ φυσικα χωρις να προσπαθησω ιδιεταιρα. Οταν ημουν μικρουλα ακομα νηπιαγωγειο, μου εφερναν στο σπιτι τον κυριο Ροζεμπους για να με μαθει αγγλικα. Ο κυριος Ροζεμπους την ωρα του μαθηματος επινε ουισκακι με συνοδεια αλμυρων αμυγδαλων. Πιο πολλα αγγλικα εμαθα μικρη απο το εργο Ωραια μου Κυρια παρα απο τον κυριο Ροζεμπους. (Ε καλα εμαθα να λεω How do you do, το οποιο ομως απεδειχθη εντελως αχρηστο γιατι σημερα εδω που βρισκομαι ο χαιρετισμος ειναι: Hey man what's up)
Στο δημοτικο και στο γυμνασιο εμαθα γαλλικα γιατι πηγαινα σε γαλλικα σχολεια και γλου γλου μπλι μπλι μπλι νο νο νο, με την σερ Εμιλιεν με τις ωρες καθε μερα θα πρεπει να ημουνα τελειως τουβλο να μην ειχα μαθει τη γλωσσα. Εδω θυμαμαι ακομα και τα τουβλα - γιατι ειχαμε κι απ' αυτα - τα καταφεραν κι ενα σορμπον το εκαναν καδρακι στο τελος.
Με τα χρονια σταματησα το πρακτις στα γαλλικα και μονο οταν βρεθω στη Γαλλια μεσα σε λιγες μερες μου ξαναρχονται σιγα σιγα. Οταν τ' αφηνεις λενε σε αφηνουν.
Τα αγγλικα τα μαθαινα παραλληλα σε φροντηστηριο, αλλα σιγα που εμαθα τα πολλα κι εκει, διοτι κακα τα ψεμματα τα μυαλα μας τοτε ηταν αποκλειστικα και μονο στα σοροπια. Οταν ηρθα εδω βελτιωθηκαν αισθητα. Υπαρχουν ωρισμενα πραγματα που τα εμαθα κατ'ευθειαν στα αγγλικα, οπως τεχνικες ορολογιες, γι αυτο σημερα μου ειναι λιγο δυσκολο -αλλα οχι αδυνατον- να κανω μια επαγγελματικη παρουσιαση στα ελληνικα. Και δεν ειναι οτι δε βρισκω την αντιστοιχη λεξη. Κυριως ειναι οτι υπαρχουν λεξεις, που δημιουργηθηκαν ακομα και στην ελληνικη γλωσσα με την αναπτυξη της τεχνολογιας και του διαδυκτιακου κοσμου που δεν υπηρχαν πριν. Ετσι μαθαινω οτι η λεξη format ειναι στα ελληνικα μορφοτυπος και διαφορα αλλα τετοια που δε ταξερα.
Μετα ηρθε μια επαγγελματικη ευκαιρια στο Μοναχο και βρεθηκα ξαφνικα σε μια χωρα που δε καταλαβαινα τιποτα εκτος απο ενα για και ενα ναιν. Στον επαγγελματικο χωρο η συννενοηση γινοταν στα Αγγλικα οποτε δεν υπηρχε περιπτωση ταχειας εκμαθησης της Γερμανικης. Γερμανικα εμαθα επιπεδου δημοτικου, με ενα αγορακι στο προνηπιο κι ενα κοριτσακι στην πρωτη ταξη, μεσα απο τις ιστοριες του Ουλι και της Λιλο (οι αντιστοιχοι Μιμης και Λολα των γερμανικων αναγνωστικων που κι αυτα κατι παρομοια με τα δικα μας λεγανε ..Λιλο να ενα Απφελ) και παιδικα ποιηματακια του στυλ " Αλλε μαινε εντχεν σβιμεν ιν ντερ κλο". Τα μικρα μαθανε Γερμανικα πολυ γρηγορα σε σημειο που σε ενα χρονο θυμαμαι καταστασεις σε τραινα που ο μικρος επιανε κουβεντα με αγνωστους βαυαρους με πρασινα τσοχινα παλτα κι εγω δε καταλαβαινα χριστο, ασε που με κοιταγανε περιεργα (ποιος ξερει τι τους ελεγε το παλιοπαιδο).
Παμε πισω Αμερικα παλι οπου πλεον εμενα το λεξιλογιο μου ειχε εμπλουτισθει σημαντικα - οχι μονο για και ναιν αλλα και νατουρλιχ - και κοβουμε τα Γερμανικα για να μην εχουν προβλημα τα παιδια στα σχολεια. Τελικα τα παιδια δεν εχουν ποτε προβληματα με γλωσσες. Πιανουν φιλιες αμεσως και παντα μιλανε τη γλωσσα των φιλων τους.
Μονο σ' εμενα εμεινε η κεκτημενη ταχυτητα και σε ταξιδι στη Γαλλια εφιαχνα μικτες γαλλογερμανικες προτασεις της συμφορας.
Το μεγαλο μου απωθημενο ειναι να μαθω Ιταλικα. Θελω να μιλαω Ιταλικα, να τραγουδαω Ιταλικα, να περπαταω Ιταλικα. Με ξετρελλαινει το Ιταλικο πνευμα. Κι επειδη δεν εχω καμμια διαθεση να παω σε φροντηστηρια, σκεφτομαι σοβαρα να την αραξω για κανενα εξαμηνο σε καμια κοστα Αμαλφιτανα να γινει το πραγμα χωρις να το καταλαβω.
La vie est belle κι εμεις βαβελ.
Καλη εβδομαδα!
Con ventiquattro mille bacci που λεει και ο Αντριανο.

Υ.Γ. Λενε οτι οι ανθρωποι που συνεχεια ειναι αναγκασμενοι να αλλαζουν απο τη μια γλωσσα στην αλλη σε καθημερινη βαση, εξασκουν το μυαλο τους και θα το χασουν πιο αργα απο τους αλλους. Δε τα καταλαβαινω αυτα! Εμενα γιατι μου εχουν απομεινει 3 εγγεφαλικα κυτταρα?

Cannery Row - Monterey - California

2008-02-02T22:09:00.000-05:00

Λοιπον πριν μπαγιατεψει τελειως το θεμα στο μυαλο μου και στα κιταπια μου, φερνω σημερα απο το ταξιδι του Δεκεμβρη στην Καλιφορνια, ενα slideshow απο το Cannery Row στο Monterey.
Cannery Row ονομαζεται ο παραλιακος δρομος στο νοτιο ακρο της πολης που παλιοτερα ειχε την ονομασια Ocean View.
Πριν τα μεσα της δεκαετιας του '50 η περιοχη ηταν γνωστη για την ακμαζουσα κονσερβοποιια σαρδελλας και αλλων ψαριων. Καπου στα μεσα του '50 η βιομηχανια παρηκμασε και η περιοχη εξελιχθηκε σε τουριστικο κεντρο κεντρο.
Ειναι γεματο καταστηματα με σουβενιρ (καρακιτσαριο), καραμελλαδικα με εκεινες τις χρωματιστες αμερικανικες καραμελλες, στεκια για να δοκιμαζεις τοπικα κρασια (το χαλι τους τα στεκια), μπουτικ που τις εχουν μεσοκοπες κυριες με μακρυα γκριζα μαλλια και γαλαζια ματια, μπυραριες, γκαλλερι με εργα ψυχδελικα και μερικα ξενοδοχεια με σπα.
Γενικα σου δινει την εντυπωση οτι εισαι καπου στο 1970.
Κλασσικη Καλιφορνια.
Στο νοτιο ακρο του Cannery Row βρισκεται το περιφημο ενυδρειο που αξιζει τον κοπο να επισκεφτει κανεις. Παμε λοιπον Γουεστ Κοουστ.
Η αληθεια ειναι οτι εχω αρχισει να γραφω κατι αλλο αλλα δε το τελειωσα λογω κλασσικου σουρτουκισμου γι αυτο ανοιξα το μπαουλο με τα μπαγιατικα.
Φιλακια πολλα!

Pre-blogging

2008-01-31T20:02:00.000-05:00

Πολλες φορες περιδιαβαινοντας στην μπλογκοσφαιρα, και στην προσπαθεια μου να κατανοησω την σημασια του blogging και να πειραματιστω σε καποιο τροπο εκφρασης στο διαδυκτιο, εκανα ενα παραλληλισμο που ισως θεωρηθει τολμηρος. Σκεφτηκα οτι εαν υπηρχε blogging στο τελος του δεκατου εννατου αιωνα η στις αρχες του εικοστου, ο πρωτος blogger θα ηταν αναμφησβητητα ο Γρηγοριος Ξενοπουλος.
Για περισσοτερο απο μισο αιωνα ο Γρηγοριος Ξενοπουλος αρθρογραφουσε στο εβδομαδιαιο περιοδικο "Η Διαπλασις των παιδων" παντα διαλεγοντας θεματα επικαιρα. Η απαντησεις (σχολια) των παιδιων που τις διαβαζαν - γιατι σε παιδια απευθυνοταν - γινοτανε μεσω αλληλογραφιας και αν υπηρχε λογος, καινουργιο θεμα αναπτυσσοταν συντομα σε καποια επομενη εκδοση.
Δε ξερω ποτε σταματησε να εκδιδεται η Διαπλαση των παιδων. Ισως καπου στα μεσα της δεκαετιας του 60.
Η επιστολη που παραθετω στο τελος του ποστ ειναι απο ενα παλιο βιβλιο. "Αθηναικες Επιστολες" του Ξενοπουλου των εκδοσεων Μπιρη που χρησιμοποιουσαμε σα λογοτεχνικο βοηθημα παραλληλα με το αναγνωστικο μας στο δημοτικο. Περιεχει επιλεκτικα επιστολες απο το 1896 εως το 1929. Το κειμενο το αντεγραψα προσπαθωντας να τηρησω την ορθογραφια. Δυστυχως δεν μπορεσα να τηρησω το πολυτονικο και τα λοιπα σημεια στιξεως. Διαλεξα μια επιστολη που αν την εγραφε σημερα ενας blogger, θα ηταν μεσα στην επικαιροτητα. Τελικα στις αναζητησεις, στις αξιες τιποτα δεν αλλαζει. Ο Γρηγορης Ξενοπουλος οπως με αγγιζε τοτε ετσι με αγγιζει και τωρα. Μακαρι ομως να ειχε μεινει ως τα σημερα η ευγενεια της δικης του εποχης.
Πριν παραθεσω λοιπον την επιστολη που γραφτηκε το 1925 θελω να βαλω εδω και ενα μικρο αποσπασμα απο μια αλλη που βρηκα στο διαδικτυο και που δειχνει ποσο μα ποσο η ματαιοτητα και ο καταναλωτισμος ειναι επικαιρα και ακρως ανθρωπινα.
"Νομίζω οτι και τα περιττά πράγματα έχουν την χρησιμότητά των. Προξενούν μεγαλυτέραν χαράν και η χαρά, πιστεύσατέ με, δεν είναι περιττό πράγμα!!! Ε'ιναι ωραία τα περιττά πράγματα. Η ωραιότης δικαιολογεί την ύπαρξή των και η ωράιότης κάθε άλλο παρά περιττή είναι εις την ζωήν μας."

Εγω απλα σας φιλω γλυκα.

ΤΟ ΚΟΥΡΕΛΟΧΑΡΤΟ
Αθηναι, 5 Σεπτεμβριου 1925

Αγαπητοι μου,
Στεκομουν μπροστα στο παραθυρο, κοιταζοντας μιαν απ' τις παραξενες δυσεις αυτων των ημερων, που δεν ηταν ουτε θερμες πια ουτε φθινοπωρινες ακομα. Ειχαν μαζι και την χαρουμενη γλυκα των πρωτων. και τα ζωηρα μα μελαγχολικα χρωματα των δευτερων. Ο ουρανος ηταν πολυ καθαρος, πολυ γαλανος, και μολονοτι εκανε αρκετη ζεστη, η ατμοσφαιρα ειχε καποια κινηση στα ψηλα, κι εν' αερακι, σχεδον δροσερο, εξακολουθητικο, με μικρα μονο διαλειμματα, που μου χαιδευε το μετωπο.
Το θεαμα ηταν βεβαια εξοχο, οπως ειναι παντα, την ωρα του δειλινου, απ' το παραθυρο μου, -η Αθηναικη αυτη ζωγραφια, με την Ακροπολη στο βαθος, φαντασμαγορικα φωτιζομενη απ' το καμινι της δυσης-. Μα τοχω συνηθισμενο, και μπορω να πω πως μονο το αερακι εκεινο με κρατουσε ακομα μπροστα στο παραθυρο. Γι' αυτο κι οταν η δροσια που πηρα μου φανηκε αρκετη, ετοιμαστηκα να μπω για να εξακολουθησω την εργασια μου. Αλλα ισα ισα κεινη τη στιγμη, ενα πραγμα, ενα ασπρο πραγμα που πετουσε στο γαλαζιο αερα, κινησε την προσοχη μου.
Μου φανηκε σαν πουλι, σαν περιστερι. Μα επειδη το πεταγμα του ηταν αλλοιωτικο, παραξενο, προσπαθησα να το ιδω καλυτερα, και να καταλαβω τι πουλι ηταν. Αδυνατο! Τετοιο πουλι με τετοιες φτερουγες - μακρυες και στενες πολυ μου φαινονταν, - με τετοια κινηση αρρυθμη, τρελλη μπορω να πω, δεν ειχα ιδει ποτε μου.. Και ολο ανεβαινε ψηλα, και ολο απομακρυνοταν. Πολυ περιεργο!... Πηρα τοτε ενα ζευγαρι κιαλια, που ταχω παντα προχειρα, απανω σ' ενα αρμαρακι διπλα στο παραθυρο, και κοιταξα το αγνωριστο ασπρο πουλι που πετουσε στο γαλαζιο αερα. Τοτε το γνωρισα, α , το γνωρισα πολυ καλα. Ποσες φορες δεν ειχα ξαναιδη, - μ' απο πιο κοντα,- τετοιου ειδους πουλια!... Ηταν ενα κουρελοχαρτο!...
Ποιος ξερει απο που τοχε σηκωσει το δυνατο αερακι εκεινης της ωρας. Ισως απο κεραμιδια, απο ταρατσα, η απο κανενα τζιγκο. Γι αυτο εφτασε στα μεσουρανα. Κι εκει πανω πια μπορουσε να κανει ελευθερα τις βολτες του, ν' ανεβοκατεβαινει, ν' απομακρυνεται, να πλησιαζη χωρις ν' απαντα προσκομμα κανενα. Πρεπει ναταν ομως και χαρτι ψιλο, ελαφρο -κομματι απο τσιγαροχαρτο περιτυλιγματος ισως, -γιατι αλλοιωτικα δε θα μπορουσε να μενει μετεωρο κι οταν αδυνατιζε το αερακι, για να ξαναρχιζει με το δυναμωμα, υστερα τα παιχνιδια του.
Μα τι τρελοπαιχνιδα το αφιλοτιμο! Σας βεβαιω πως ποτε δε μου ελαχε κουρελοχαρτο με τοση... ζωη! Φαινοταν αληθινα ζωντανο πραγμα και σα μεθυσμενο απο μια μεγαλη χαρα. Για εναν καλο χορευτη, οταν τον μεθα ο χορος, συνηθως λεμε: "Δεν χορευει, πετα!" Ε λοιπον γι αυτο το χαρτινο πουλι, θα μπορουσα να πω¨Δεν πετουσε, εχορευε. Και καθως το χτυπουσε κει ψηλα στο γαλαζιο ο ηλιος της δυσης, ποτε χρυσιζε, ποτε κοκκινιζε, κι εμοιαζε ετσι σα μικρη υπερφυσικη, εναερια μπαλλαρινα, ντυμενη στα κατασπρα και φωτιζομενη απο εναν πολυχρωμο προβολεα. Μα ηταν μια δοξα, ενας θριαμβος, μια αποθεωση.
Αφου το γνωρισα μια φορα, αφησα τα κιαλια, για να το βλεπω καλυτερα μες' στον ωραιο περιγυρο. Και ηρθε στιγμη που ξεχασα κι εγω τι ηταν και γοητευθηκα σα ναβλεπα πραγματικως εν' αγνωστο ασπρο πουλι, παραδομενο σε μια μεθη χαρας, ευτυχιας, που λες κι ηθελε να τη μεταδωση με τα κινηματα του και σε μενα και σε ολο τον κοσμο. Να το, υψωνεται ακομα κι ερχεται προς το παραυθρο μου- Ελα, ελα καλως το!... Ω μα φευγεις παλι; γιατι; .. Γυρισε. γυρισε!.. Ετσι μπραβο! Και χαμηλωσε λιγακι να φωτιζεσαι και να λαμπεις καλυτερα!... Α ετσι μπραβο!.. Τωρα εισαι θαυμασιο!.. Τι γρηγορα που κουνας τις φτερουγες σου και πως φανταζουν χρυσοκοκκινες οι μακρυες αυτες φτερουγες! Τωρα για μενα εισαι σ' ολη σου τη δοξα!
Και αξαφνα.. στοπ και μπουμ!
Το αερακι σταματησε αποτομα. Την ιδια στιγμη απομεινε ακινητο εκει ψηλα και το κουρελοχαρτο. Στοπ. Και την ιδια στιγμη, παρασυρομενο μονο απο το βαρος του, επεσε ισια, εσκασε αδοξα πανω σ' ενα τζιγκο. Μπουμ! - Μα τι αλλο μπορουσε να καμη ενα κουρελοχαρτο, οταν επαψε πια να φυσα το αερακι που το ζωντανευε; Να σκασει κατω σαν ψοφιο. Το κακομοιρο ειχε πεσει και σε μια γωνια του τζιγκου τοσο προφυλαγμενη, τοσο απαγκιο, που κι οταν σε λιγο ξαναφυσηξε, το αερακι δεν το βρηκε για να το ξανασηκωσει. Κι εμεινε κει ωσπου βαρεθηκα εγω και μπηκα. Η ιστορια λοιπον του κουρελοχαρτου τελειωνει εδω. Μονον που εχει κι επιμυθιο.
Θα το μαντευετε βεβαια. Ποσες φορες θα ακουσατε να παρομοιαζουν το σηκωμα μερικων ανθρωπων χωρις αξια, -χωρις αληθινα φτερα, χωρις εσωτερικη δυναμη, - με το πεταγμα ενος κουρελοχαρτου, που ενα ευνοικο αερακι μπορεσε να το ανεβαση για λιγες στιγμες μεσουρανα, μες' το φως και τη δοξα ενος ηλιοβασιλεματος. Αλλα οπως μολις παψη να φυσα το αερακι, πεφτει το κουρελοχαρτο στον τζιγκο, στο δρομο, στη σκονη, στη λασπη, ετσι πεφτει και ο ψεφτοανεβασμενος ανθρωπος, μολις του λειψη η εξωτερικη δυναμη, η προστασια που τον σηκωσε απ' τα χαμηλα. Κι οπως μας γελα το κουρελοχαρτο πως ειναι ενα ζωντανο κι ασπρο πουλι, με μερικες δυνατες φτερουγες, ετσι μας γελα οταν βρισκεται στο υψος του κι ο αναξιος ανθρωπος, πως κατι ειναι. Υστερα με το αδοξο πεσιμο του βλεπουμε πως δεν ηταν τιποτα και πως τοσον καιρο μας γελουσε...
Ναι η παρομοιωση αυτη ειναι κοινη και συνηθισμενη. Αλλα οι γαλλοι εχουν μια παροιμια που λεει: " comparaison n'est pas raison" Η παρομοιωση δηλαδη δεν ειναι πραγματικος λογος και δεν μπορουμε να την παιρνουμε παντα τοις μετρητοις, κατα γραμμα, η να την πιστευουμε σ' ολη της την εκταση, μ' ολες της τις συνεπειες και εφαρμογες. Γιατι ετσι κινδυνευουμε να φτασουμε σε υπερβολη και παραλογισμο. Στην περισταση αυτη παραδειγματος χαρη: μπορει να ιδουμε εναν ανθρωπο ν'ανεβαινει απο μια καλοτυχια, απο μια ευνοια, απο μια δυνατη προστασια. Και να συμπεραινουμε : "Να κι αυτος σαν το κουρελοχαρτο. Πετα οσο φυσουν, αμα παψουν θα πεση" Κι ομως ο ανθρωπος μπορει εξαιρετα ναχει την αξια και δικαια να προστατευτηκε και βοηθηθηκε, για ν' ανεβει.
Ολοι σχεδον στα πρωτα βηματα τους, βοηθουνται, προστατευονται απο καποιον. Δε θα πει ομως και πως ολοι δεν εχουν αξια. Πολλοι εχουν. Αλλα και οταν πεφτουν, επειδη τους ελειψε η αναγκαια ακομη εξωτερικη βοηθεια, παλι δεν μπορουμε να πουμε με βεβαιοτητα πως δεν ειχαν κι εσωτερικη δυναμη. Γιατι πρεπει πρωτα να ιδουμε αν το πεσιμο ηταν τυχαιο, αδικο η προσωρινο. Οπως το ανεβασμα, ετσι μπορει να μας γελασει και το πεσιμο. Χρειαζεται μεγαλη προσοχη και επιφυλαξη σε τετοιες κρισεις. Επειτα μια αλλη παροιμια λεει: Καθε κανονας εχει τις εξαιρεσεις του.

Σας ασπαζομαι
Φαιδων.

Ασπιρινη με συνταγη

2008-01-29T19:56:00.001-05:00

Ο γιατρος μου μοιαζει εκπληκτικα με τον Ομαρ Σαριφ οταν επαιξε το Δοκτορα Ζιβαγκο.
Οπως καταλαβαινετε δεν εχω κανενα προβλημα να πηγαινω μια δυο φορες το χρονο για τα απαραιτητα τσεκ απ και τις ποικιλες εξετασεις που η ιατρικη κοινοτητα συνιστα για τις γυναικες που εχουν περασει τα δεκαοχτω ας πουμε.
Με χαρα διαβασα πριν απο μερικα χρονια σε μια στατιστικη που ειχε κανει το περιοδικο Washingtonian οτι το ονομα του ηταν στη λιστα με τους καλυτερους 100 παθολογους.
Την επομενη φορα που πηγα το ανεφερα και μου ειπε γελωντας και αυτοσαρκαζομενος, ε αφου ρωτανε ανθρωπους σαν τη μαμα μου πως να μην ειμαι στη λιστα.
Κανονικα μας εχει ολους πελατες στην οικογενεια, τον καλο μου, τα χρυσα μου, ολους.
Τοσα χρονια πελατισσα με ξερει πολυ καλα και παντα μου πιανει κουβεντα για το τι καλο κυκλοφορει στην πολη μας απο αποψεως ελληνικων εστιατοριων. Εγω βεβαια αισθανομαι ασχημα να περιμενουν οι αλλοι ασθενεις καρτερικα στην αιθουσα αναμονης με πυρετους η με πονακια επειδη ο δοκτωρ Ζιβαγκο ενδιαφερεται να μαθει το που κυκλοφορουν καλα σουβλακια και σπανακοπιττες.
Ειναι απιστευτος πολυλογας, με πιανει μονοτερμα και με κανει και ξεχναω οτι ερωτησεις ειχα βαλει στη λιστα του μυαλου μου να τον ρωτησω.
Ολα αυτα πολυ καλα. Αλλα τωρα τελευταια μου φαινεται οτι εχει πεσει στην κατηγορια των γιατρων που προσπαθουν να σε φορτωσουν με φαρμακα ακομα και για ενα μπιμπικι που θα διακρινουν μολις σε αντικρυσουν. Συνταγη για αντιβακτηριακη κρεμα. Τζιφρα χρατς μλπε χαρτακι. Πηγα μια φορα για ασχετο λογο και ειχα ενα ψιλοκρυωματακι, λιγη καταρροη. Τζιφρα χρατς μπλε χαρτακι, παρε σταγονες για τη μυτη και .. τζιφρα χρατς μπλε χαρτακι, παρε και αυτο το σιροπι για το βηχα. Να πω την αμαρτια μου δε τα πηρα τα ματζουνια και σε 2-3 μερες ημουνα μια χαρα.
Ολοι γνωριζουμε το παιχνιδι των φαρμακοβιομηχανιων και τα πριμς που δινουν στους γιατρους, αλλα πατα φρενο βρε καλε μου. Το τελευταιο κολπο ειναι το εξης. Βιταμινες με συνταγη. Που φυσικα κοστιζουν δεκα φορες παραπανω απο τις βιταμινες τις κοινες. Για κατσε ρε φιλε, καμμια ασφαλεια δε καλυπτει βιταμινες οσο κι αν εχουν αποδειχθει θαυματουργες και οσο κι αν προλαμβανουν καταστασεις (οσο δηλαδη γινεται για να μη ξεχναμε και την προδιαθεση καθε οργανισμου). Αφου μπορω να τις παρω χωρις συνταγη. Την τελευταια φορα την πατησα γιατι το ονομα στο -τζιφρα χρατς μπλε χαρτακι - ηταν παραπλανητικο αλλα στην ουσια ηταν folic acid και βιταμινη B12.
Δεν εχω προβλημα να παρω ενα φαρμακο αν εξετασεις η αναλυσεις το κρινουν απαραιτητο, ουτε καμμια τρελλα με ομοιοπαθητικη (που σε πολλα της συμφωνω),
αλλα τζιφρα χρατς μπλε χαρτακι επειδη ρευτηκα,
ε οχι ρε Ζιβαγκο!

Πρωι

2008-01-28T19:13:00.000-05:00

Οι εικονες
Οι διαδρομες
Τα χρωματα
Τα μουντα χρωματα

Το φορτηγο μου μπλοκαρει την ανατολη

Το σταυροδρομι

μπλε και κοκκινο

κοντευουμε

χαραζει

το φαναρακι του κηπου

Ο Απριλης αργει ακομα

Στην tavola φιαξαμε αυγα σιλικονατα.

Ενα Σαββατοβραδο παρεα με σκληρους δισκους και αλλα ενδιαφεροντα.

2008-01-27T12:02:00.001-05:00

Οι παλιοι φιλοι θα θυμουνται οτι πριν απο εναμισυ μηνα περιπου εδω στο ιδιο μερος κλαιγομουνα γιατι νομιζα οτι τα εφτυσε ο σκληρος δισκος του λατρευτου μου λαπτοπακιου και τα ειχα βαψει μαυρα. Επισης θα θυμουνται οτι με χαρα μου τοτε, και μετα απο τηλεφωνικη συνεννοηση με τον πακιστανουλη της DELL, πληροφορηθηκα οτι ειχε χαλασει το mother board. Η καλη DELL, εστειλε τοτε αντιπροσωπο και μου εφερε και εγκατεστησε καινουργιο.
Και ποιος Θεος με φωτισε πριν μια εβδομαδα να κανω ενα πληρες back up .. δε ξερω. Γιατι την επομενη ΧΡΟΥΤΣ ΧΡΟΥΤΣ στην αρχη ..και μετα... το χαος.
Αντε ξανα συνδεση με Πακισταν.
Αυτη τη φορα ομως ηταν ο σκληρος δισκος. Εμ τι να σου κανει παλιωσε .. ισως ειναι και που τοχω τρελλανει το λαπτοπακι, μια πανω μια κατω μια στο κρεββατι, μια στον καναπε, αρχισε να με βαριεται μεχρι που παραιτηθηκε.
Η καλη DELL, μου εστειλε την περασμενη Πεμπτη ενα καινουργιο σκληρο δισκο και περασα ενα ονειρεμενο Σαββατοβραδο φορτωνοντας συστηματα, προγραμματα, κατεβαζοντας απντεητς και μεταφεροντας αρχεια.
Παντως μου πηρε λιγωτερο απ' οτι φανταζομουνα, και τωρα ειμαι ετοιμη παλι να αρχισω τα παιχνιδια με το λαπτοπακι.
Ευτυχως που εχω και το παρωχημενο παλιο μακιντος και δε χανω τις επαφες μου σε καταστασεις εκτακτης αναγκης. Το μονο προβλημα ειναι να συντονιζω καθε φορα τα δαχτυλα στις αναγκες του καθε μηχανηματος. Μικρο το κακο.

Το Σαββατοβραδο λοιπον ηταν τελειως αγγαρεια και με βρηκε τις μικρες ωρες να προσπαθω να ξεμπερδεψω, αλλα το πρωινο του Σαββατου ηταν εξαιρετικα ομορφο με ψωνιστικη εξοδο μετα της ωραιοτατης κουμπαρας μου σε ωραιοτατο καινουργιο καταστημα στην λεωφορο Ουισκονσιν.

Ελπιζω να μην εχω αλλες εκπληξεις με τα παλιομηχανηματα, βαρεθηκα πια!

Καλη εβδομαδα σε ολους και πολλα φιλια!

Πατερ τις ευλογιες σας!

2008-01-24T20:54:00.001-05:00

Πριν απο καμμια δεκαρια χρονια, ενας συναδελφος απο γκρουπ μας εδω στη δουλεια, αποφασισε να παρατησει την επιστημη και να ακολουθησει το δρομο του Θεου.
Αποφασισε να γινει ιερεας στην καθολικη εκκλησια.
Βεβαια πριν παρει αυτη την αποφαση ειχε στο ματι μια κοπελουδα απο τη γραμματεια, αλλα δε του εκατσε τελος παντων και μαλλον απογοητευτηκε.
Θυμαμαι τοτε οτι ξαφνικα αρχισε να λεει πως παντα τον τραβαγε ο λογος του Θεου και ηθελε να προσφερει εργο στην εκκλησια και διαφορα αλλα αουτ οφ δε μπλου, που τοτε σε μας τους υπολοιπους φαινοτανε τελειως ουρανοκατεβατα γιατι μεχρι τοτε δεν ειχαμε μυριστει κατι τετοιο.
Μεχρι τοτε ξεραμε ενα ατομο με μια ισχυρογνωμοσυνη που εσπαγε καρυδια. Και με μια βροντωδη φωνη που ολοι στον οροφο ακουγαμε τι ελεγε ειτε θελαμε ειτε οχι.
Ε τελος παντων τον αποχαιρετησαμε και ειπαμε ΟΥΦ! αμε στο καλο να ξεκουφανεις αλλους.
Στα χρονια που περασαν καθε τοσο μαθαιναμε νεα του απο ενα ατομο στο γκρουπ που ειναι ας πουμε ο κουτσομπολης της παρεας.
Περασανε λοιπον τα χρονια και φετος με την αρχη του χρονου ο εν Χριστω αδελφος αποφασισε να εγκαταλειψει την καθολικη εκκλησια και να πιασει την επιστημη εκει που την αφησε.
Καλα γενικα εμας μας ηρθε καποιος κολπος στην αρχη πρωτον γιατι αμεσως μολις το ζητησε εγινε και αυτα φυσικα ειναι πολιτικες και ρουσφετια που δεν λειπουν απο πουθενα, αλλα κυριως γιατι οι περισσοτεροι δεν τον χωνευαμε.
Επισης μας ετρωγε να μαθουμε τι εγινε και παρατησε το παπαδιλικι.
Δε χρειαστηκε φυσικα να ρωτησουμε - εκτος απο ενα συναδελφο που δεν εχει φιλτρο στο στομα του και αμεσως ρωτησε αν τον πεταξαν με τις κλωτσιες απο την εκκλησια - φροντισε ο ιδιος να μας ενημερωσει.
-Εγω ειμαι απο την Καλιφορνια και εχω ανοιχτα μυαλα και δεν συμφωνω με τους κανονες που με καταπιεζουν , ειπε.
Τον ειχαν λοιπον συμβουλο μιας ομαδας νεαρων παιδιων κι εκεινος πηγε και τους εφιαξε ιστοσελιδες στο facebook.
Που πας βρε αθεοφοβε μετα απο τοσα σκανδαλα που εχουν προκυψει στην καθολικη εκκλησια με παιδακια και τα βγαζεις στο ιντερνετ. Τι περιμενες, να σου πουν και μπραβο; Δεν ηξερες δε ρωταγες;
Οχι τιποτε αλλο τωρα θα τον εχουμε επι καθημερινης βασεως να μας τα κανει πεπονια γιατι τοσα χρονια η χαρη του Μεγαλοδυναμου δεν εκανε τιποτα,.
Ελπιζω τουλαχιστο να του ερθει καμμια αλλη φαεινη και να μας αποχαιρετισει παλι η εστω να κανει μια βολτα μεχρι τη γραμματεια οπου εχουμε τις κουκλαρες. Αμην!

Στην tavola η λειντυ μπλου τηγανησε ψευτοκεφτεδες.

Μια βαρκα για την done for

2008-01-23T20:10:00.000-05:00

Κυριακατικη βολτα

2008-01-22T17:57:00.000-05:00

Ο ηλιος ελαμπε αλλα ο υδραργυρος ειχε κατεβει αρκετα κατω απο το μηδεν.
Εβγαλα την καμερα απο την τσαντα να αποθανατισω την βολτα αλλα τα χερια μου ηταν τοσο παγωμενα στα γαντια που κοντεψε να μου πεσει απο τα χερια.

Στη διαδρομη μεχρι το Leopold's καθε τοσο μπαιναμε για 2 λεπτα σε καποιο καταστημα για να μη ξυλιασουμε. Σε λιγα λεπτα η μυτη μου ηταν κατακοκκινη και το προσωπο τοσο παγωμενο που αρχισα να λεω ΟΕΟΕΟΕ για να μη κοκκαλωσουν τα χειλη. Τα πιο τελεια Αυστριακα φαγητακια και γλυκα μας αποζημιωσαν οταν φτασαμε. Καθησαμε δυο ωρες και φαγαμε το πιο ωραιο σνιτσελακι και ηπιαμε τον πιο ωραιο καφε της Ουασινγτον. Να μη σας λεω τωρα και για τις σαχερ τορτες και σας πιασει καμμια λιγουρα.

Μπρρρρρρρρ !!!!!
Ουτε να σας φιλησω δεν μπορω, ακομα κανω οεοεοεοεοεοεοε!!!

She did it HER way

2008-01-22T17:50:00.001-05:00

Στη Δαφνη μου που σημερα γυρισε μια καινουργια λαμπρη σελιδα στην καριερα της.

Monkey see, monkey do

2008-01-20T07:48:00.001-05:00

Πριν αρκετα χρονια, οταν ειχα πρωτοερθει στην Αμερικη, σαν καθε σωστη Ελληνιδα που σεβεται τον εαυτο της ειχα απαυδισει σε σημειο εξοργισμου με την τηλεοπτικη ενημερωση. Την εβρισκα απαραδεκτα ελλιπη, προκατειλημμενη και περιορισμενη.
Απορουσα και αγανακτουσα η Ευρωπαια, πως ειναι δυνατον να μην ενημερωνεται ο κοσμος περισσοτερο για τα παγκοσμια γεγονοτα.
Πως ειναι δυνατον να αφιερωνουν τοση ωρα σε τοπικα νεα και γιατι η διεθνης επικαιροτητα να ειναι σε δευτερη μοιρα και να περναει απο διαφορα φιλτρα.
Ετσι καποια στιγμη αγορασα και εγκατεστησα μια δορυφορικη κεραια για να παρακολουθω κι εγω νεα της προκοπης.
Ομολογω οτι στην αρχη ημουνα αρκετα ευχαριστημενη. Εκτος απο τις καθαρα ελληνικες ειδησεις, οι παγκοσμια καλυψη ηταν σαφως εκτενεστερη και πιο εμπεριστατωμενη.
Ομως..
Περασαν τα χρονια κι εκεινο που παρακολουθω σημερα ειναι ο απολυτος εξευτελισμος των ειδησεων με μηδαμινη, σχεδον ανυπαρκτη παγκοσμια καλυψη.
Πριν απο ενα χρονο ειχα καλυψη απο 4 ελληνικους τηλεοπτικους σταθμους (ΕΡΤ, ΑΝΤ1, ΑΛΤΕΡ, ΜΕΓΚΑ). Περσυ οι δυο τελευταιοι αλλαξαν δορυφορο εκπομπης και για τεχνικους λογους δεν μπορεσα να βαλω και δευτερη αντεννα.
Η επρεπε να κοψω τις λευκες μου η να βλεπω την Ολγα Τρεμη και το Νικο Χατζηνικολαου.
Ετσι εμεινα μονο με δυο καναλια. Ενα κρατικο που εχει χαλασει κι αυτο στην πορεια, κι ενα ιδιωτικο με μονη εγνοια την ακροαματικοτητα.
Κι εκεινα που καποτε κι εγω και πολλοι αλλοι κοροιδευαμε, εγιναν μπουμερανγκ με το χειροτερο δυνατο τροπο.
Το κεντρικο δελτιο ειδησεων εχει μετατραπει σε συζητηση πεντε ατομων, που μεταμορφωνονται -αναλογα με τη ζητηση- σε ντεντεκτβ, ιατροδικαστες, δημοσιους κατηγορους, λαγωνικα, που μιλανε ολοι μαζι, δεν επιτρεπουν να θιγει το λειτουργημα τους, και μονο τυροπιττες δεν εχουν φερει ακομα να τρωνε στα παραθυρα.
Σαραντα λεπτα με το ρολοι αφιερωμενα σε φλεγοντα θεματα για το ποιος ειναι ο κομιστης και ποιος ο παραληπτης, και η ουσια για την σαθροτητα καλυπτεται παντα κατω απο την ομπρελλα της δεοντολογιας.
Το καρε-καρε μας μαρανε.
Στο τεσσερακοστο λεπτο, μπορουμε να αναφερουμε οτι δολοφονηθηκε η Μπεναζιρ Μπουτο, η κατι ακομα πιο ενδιαφερον.
Κυριες και κυριοι, στο Εσκι Σεχιρ γαιδαρος επεσε σε χαντακι και οι ντοποι προσπαθησαν να τον σωσουν (πραγματικο). Οι καμερες της παγκοσμιας επικαιροτητας εστιασμενοι σε ενα γαιδαρο στην Τουρκια.
Η παγκοσμια οικονομια παει τοσο καλα ωστε εχουμε περιθωρια να ασχοληθουμε με χαριτωμενα και περιεργα θεματακια.
Γιναμε μιμητες λοιπον των οσων μια φορα κι ενα καιρο ολοι κοροιδευαμε και μαλιστα τους ξεπερασαμε.
Πριν συνεχισω θελω να αναφερω οτι η πρωινη εκπομπη της ΕΡΤ με τον Λυριτζη και τον Οικονομου ειναι ισως η μονη ωρα που ακομα ευχαριστιεμει και απολαμβανω στην δορυφορικη τηλεοραση. Βαρεθηκα και το αγανακτισμενο υφακι μερικων μερικων.

Ομως κοροιδευαμε και την υποθεση Κλιντον και Λεβινσκι. Και να που τωρα βουτηχτηκαμε ως τα μπουνια σε ροζ λεπτομερειες και μας κοροιδευουν αλλοι. Και χαριτολογουμε με το καινουργιο αστειακι "σκυψε λιγο πιο κατω βρε κοπελλα μου να σε διορισω" Και καλα, δεν εχω προβλημα με την χιουμοριστικη αντιδραση του κοσμου γιατι κι εγω γελασα, αλλου ειναι το προβλημα μου.
Μια ζωη κοροιδευουμε τις αμερικανιες, και μετα τις μιμουμαστε με το χειροτερο τροπο.
Αυτο με ενοχλει.
Και οτι ο Ρομπερτο Καβαλι μιμιθηκε τη διχρωμια του μπλογκ μου και λανσαρει τα δικα μου χρωματα στην ανοιξιατικη συλλογη του.
Αει σιχτιρ πια μαιμουδες!

Σας φιλω γλυκα.

Η απορια της εblogημενης

2008-01-19T10:36:00.000-05:00

Παρατηρησα κανοντας μπλογκοβολτες οτι πολλοι bloggers μεταφερονται απο το blogger.com στο Wordpress.com και απορουσα γιατι. Μεχρι που εφιαξα ενα λογαριασμο στο Wordpress και αφου μου βγηκε το λαδι να βρω πως λειτουργει, το εβαλα στην ακρη για καποια αλλη φορα (μ'αρεσει να πειραματιζομαι). Μετα ψαχνοντας, βρηκα σε αυτο το λινκ το παρακατω κειμενο και το μεταφερω αυτουσιο εδω.

Προσωπικα μαλλο εχω συνιθισει το blogger.com και τα κανω πια ολα αυτοματα. Μου αρεσει το γεγονος οτι μπορω να επεμβαινω στα χρωματα και στο ντηζαιν. Ενα αρνητικο που εχω παρατηρησει ειναι οτι πολλες φορες φωτογραφιες που ανεβαζω απο τον κομπιουτερ μου πολλες φορες εξαφανιζονται και χρειαζεται να τις ξαναανεβασω. Δε τοψαξα ποτε αλλα μου εχει τυχει 5-6 φορες ηδη και μαλιστα δυο φορες προσφατα μεσα σε μια εβδομαδα.

Παρ ολα αυτα εδω θα μεινω και ελπιζω να βελτιωνεται συνεχεια.

Αυτα και πολλα μπλογκοφιλια!

Στην ταβολα μαγειρεψαμε μυδια

Advantages and disadvantages are relative terms. So, here what I call as advantages or disadvantages are purely from my own point of view…
# Firstly the reason I am here. Wordpress.com supports categories, blogger.com does not.
# If you like to do a lot of experimentation with your template, blogger.com gives a direct access to your template, Wordpress.com doesnot. With blogger.com you can have your own template, with Wordpress.com you can not. The reason apparently are realted to security concerns. However, the other side of the story is that whatever modifications are possible at Wordpress.com, they are a lot cleaner and you do not have to redo it all over again, simply because you decided to change your template (ask me!). And a lot of additions, deletions in the sidebar are still possible. Creating links in the sidebar, for example. You can simply define the category and add links to them. You won’t have to redo it with a change in template. While with Blogger.com, you must manually change the template code with html and then redo it with a template change. Any customization of blogger.com template requires some minimal knowledge of HTML. Wordpress.com provides nice interface. But if you just want the control over HTML of your blog, well go for blogger.com!
# The idea of pages (posts not shown in the usual choronological order) is absent at blogger.com. At wordpress.com, they provide a way to maintain some ’static’ sort of pages, which you may want.
# There are no “File Upload” features in Blogger.com, which is there at Wordpress.com.
# You can password protect a post in Wordpress.com, not so at blogger.com
# Multi-user capabilities at blogger.com is very advanced. I am still not quite sure, Wordpress.com supports it. There are some talks about “Wordpress MU”, but how are you supposed to add users? Am not sure. This, however, is not likely to remain a disadvantage for long.
# The facility of usign raw HTML in the basic HTML editor (not the WYSIWYG editor) selectively was something I loved at blogger.com. The raw HTML editor is too raw at Wordpress.com!
# As of now, I do not think that multiple blogs per person is supported on Wordpress.com, which is a very stable feature of blogger.com.
# Blogger.com does not give option in terms of your permanent link structure. But it sanitizes your non-english titles very well and you do not see those weird, long URLs there. Wordpress.com should be able to give me flexibility to use post-ids. But it, still, is not there.
# Because of default “Justified” text, the rendering of Hindi characters has been poor here at Wordpress.com. For the post body, I could take care of it, but left justifying it. But can not do that with the titles and titles are still rendered in a rather weird fashion. And that reminds me, at blogger.com, you can use Raw HTML in the Titles too, if you wish so.
# Rendering the smileys as images in something blogger.com does not support, Wordpress.com does.
# There are these features “Optional Excerpt” and “Custom Fields” in Wordpress.com editor. Have not used them yet and am not sure what and how useful they are. Any experienced wordpress users? Diwaker? :)
# Features like “Recover Post” are not there at Wordpress.com, I guess. But of course this is most likely to be important only if you have a system without a UPS and you are also likely to face power cuts :) (Yeah, yeah - ask me again!)
# The interface at Wordpress.com is good and bad. It does offer lots of features associated with wordpress software. But as a web-based service, I often end up looking for a “Help” or “FAQ” link and find it missing!! Of course, there are these blogs listed on the dashboard as “Top Blogs”, which do provide you with lot of information. But they are too technical to be grasped by normal mortals and not quite like a “Help” or “FAQ” page.
# The Wordpress.com homepage has no information whatsoever about the site. What are their privacy policies? What about the copyright of all the stuff that I am posting on their site and resides on their servers? It appears more like a site made for the geeks, made by the geeks. May be that was the purpose in the first place (but there is no way to know from the website!). For a normal user, Blogger.com presents a much assuring homepage, with enough information.
# Search of Wordpress.com is cool. That at Blogger.com was pathetic earlier. With Google Blogsearch coming into picture, however, that disadvantage for blogger.com is completely lost! :)
# The system for spam comment filtering has recently been introduced at blogger.com and is limited to word verification. Wordpress.com provides advanced capabilities like requiring approval before comment appears and tests for other symptoms like several hyperlinks, certain words etc. Have not used them. So, can not comment on their usefulness, but it appears to be a more advanced way of dealing with comment spam. And yeah, if you have had some unwanted people, making idiotic comments (ask me!), approval of comments is something you would want to turn on. There is also an option of letting those whose comments have been approved once, to post freely. Thus, you can take care of your regular sane readers.
# Areas to manage post is also a negative with blogger. You can not pick up a particular time period whose posts you want to view. You are forced to see a reverse chronological order of posts. If you want to retreive some really old posts, when the number of posts in your blog is large, it’s nightmarish to wait for your posts to load.
# There is no inbuilt site tracking mechanism in Blogger.com. You have to rely on external counters. Wordpress.com provides a fairly detailed one. However, I wish they would show the IP information too, the way they show it in comments. This would help analyze exactly where from visitors are coming.
# Finally Wordpress.com is under experimentation. If you do not like to see little surprising changes and little messing up here and there on a daily basis, you would want to wait for sometime before trying to shift. Blogger.com is stable and cool that way :)

These are all I can think of right now. Might update it, if there are queries or if something else comes to my mind.

Ενα αγαπημενο ποιημα.

2008-01-18T21:51:00.000-05:00

Μετα απο προσκληση της αγαπημενης Ιουστινης Φραγκουλη και μετα απο αρκετο πηγαινε ελα αναμεσα σε τεσσερα αγαπημενα ποιηματα, κατεληξα στο μακροσκελες ποιημα του Γιωργου Στρατηγη "Ο Ματροζος" .
Το ποιημα αυτο εχει μια μικρη ιστορια στα παιδικα μου χρονια. Σε ηλικια δεκα χρονων ο καλος μου μπαμπας, μου χαρισε μια ανθολογια με ποιηματα. Για να τον ευχαριστησω τον ρωτησα ποιο ποιημα του αρεσει πιο πολυ για να το μαθω απ'εξω να του το απαγγειλω. Ο μπαμπας χωρις δευτερη σκεψη μου ειπε:
Ο Ματροζος.
Δεν μπορουσα να κανω πισω στην αρχικη μου σκεψη και αποφαση. Το εμαθα απ'εξω και μια μερα μετα το φαγητο σηκωθηκα και του το απηγγειλα.
Ο μπαμπας δακρυσε απο χαρα.
Το ιδιο ποιημα το ειπα αρκετες φορες σε γιορτες στο θεατρο του σχολειου. Καθε φορα εβαζα λιγο παραπανω δραμα, λιγο παραπανω παθος. Στο τελος εφτανα να φωναζω στην προτελευταια στροφη και να δακρυζω στην τελευταια.
Ακομα και σημερα δε μου ξεφευγει λεξη.

Ο Ματροζος λοιπον,
γιατι καποιοι την αγαπησαν την Ελλαδα,
γιατι ειναι το δικο μου ποιημα,
γιατι " σαν αγκαλια και σαν κληματαρια ο δεκαπεντασυλλαβος απλωνει "

Ένας Σπετσιώτης γέροντας, σκυφτός από τα χρόνια,
με κάτασπρα μακριά μαλλιά, με πύρινη ματιά,
σαν πλάτανος θεόρατος γυρμένος απ' τα χιόνια,
περνούσε πάντα στο νησί τα μαύρα γηρατειά.
Είναι από κείνη τη γενιά κι ο γέρο καπετάνος
που ακόμα και στον ύπνο του την έτρεμε ο Σουλτάνος.

Είναι από κείνους που έχυσαν το αθάνατό τους αίμα,
από τους χίλιους που έβγαλες πατρίδα μου χρυσή,
είναι από κείνους που έβαλαν στην κεφαλή σου στέμμα
και άγνωστοι σβηστήκανε στο δοξαστό νησί.
Είχες αστέρια ολόλαμπρα στον ουρανό σου κι άλλα,
μα εκείνα που δεν έλαμψαν ήσανε πιο μεγάλα.

Σαν έγραψαν με το δαυλό της ιστορίας μόνοι,
χωρίς γι αυτούς τους ήρωες μια λέξη αυτή να πει,
με την πληγή τους για σταυρό κι ατίμητο γαλόνι,
άλλοι στα δίχτυα εγύριζαν και άλλοι στο κουπί.
Κι οι στολοκάφτες των Σπετσών, τ' ατρόμητα λιοντάρια,
με τις βαρκούλες έπιαναν στο περιγιάλι ψάρια.

Ο γέρος μας παράπονο ποτέ δε λέει κανένα,
μα καπετάνους σαν δεί μες στα βασιλικά,
εκείνους που 'χε ναύτες του με μάτια βουρκωμένα
στα περασμένα εγύριζε και στα πυρπολικά,
και ξαπλωμένος δίπλα μου, μου λέγε εκεί στην άμμο
πόσα καράβια εκάψανε στην Τένεδο, στη Σάμο.

"Παιδί μου, τώρα εγέρασα, παιδί μου θ' αποθάνω",
στο τέλος πάντα μου 'λεγε μ' εν' αναστεναγμό,
"Ένας Ματρόζος δεν μπορεί να κάνει το ζητιάνο,
μα να βαστάξω δεν μπορώ της πείνας τον καημό.
Κλαίω που αφήνω το νησί, θα πάω στην Αθήνα,
πριν πεθαμένο μ' εύρετε μια μέρα από την πείνα...

Μου λεν, ο καπετάν Κωνσταντής, απ' τα Ψαρά κει πέρα,
πως υπουργός εγίνηκε μεγάλος και τρανός,
κι αν θυμηθεί πως τη ζωή του έσωσα μια μέρα
απ' έξω από την Τένεδο, μπορούσε ο Ψαριανός
να κάνει τίποτε για με κι ίσως να δώσουν κάτι
σ' εκείνον που 'χε τάλαρα τη στέρνα του γεμάτη".

Πέντε έξι ημέρες ύστερα εμπήκε στο βαπόρι
κι ακουμπιστός περίλυπος επάνω στο ραβδί,
ως που στην Ύδρα έφθασε, εγύριζε στην πλώρη
το λατρευτό του το νησί ο γέροντας να δει.
Και σκύβοντας τα κύματα δακρύβρεχτος ερώτα,
πως φεύγει τώρ' απ' το νησί και πως ερχόταν πρώτα.

"Εδώ τι θέλεις, γέροντα?" ρωτά τον καπετάνο
στο υπουργείον εμπροστά κάποιος θαλασσινός
ντυμένος στα χρυσά. "Παιδί μου, είναι πάνω
ο Κωνσταντής?". "Ποιος Κωνσταντής?". "Αυτός... ο Ψαριανός".
"Δε λεν κανένα Ψαριανό, εδώ είναι Υπουργείο,
να ζητιανέψεις πήγαινε μες στο φτωχοκομείο!".

Ο γέρος ανασήκωσε το κάτασπρο κεφάλι
και τα μαλλιά του εσάλεψαν σαν χαίτη λιονταριού
και με σπιθόβολη ματιά μες απ' τα στήθια βγάνει
με στεναγμό βαρύγνωμο φωνή παλληκαριού:
"Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα,
οι καπετάνοι σαν και σε δεν θα φορούσαν στέμμα!".

Τότε ο Κανάρης που άκουσε φιλονικία κάτου,
στο παραθύρι πρόβαλε να δει ποιος τον ζητεί
και το νησιώτη βλέποντας λαχτάρησε η καρδιά του
και να 'ρθει επάνω διέταξε με τον υπασπιστή.
Κάτι η φωνή του γέροντα του εξύπνησε στα στήθη,
κάτι που μοιάζει με όνειρο μαζί και παραμύθι.

Τον κοίταξε* τα μάτια του μες στα μακριά του φρύδια,
που μοιάζανε σαν αετούς κρυμμένους στη φωλιά,
στον καπετάνο εφάνηκαν με την φωτιά την ίδια,
όταν τα εφώτιζε ο δαυλός τα χρόνια τα παλιά.
Κι ένας τον άλλο κοίταζε κατάματα οι δυο γέροι,
ο ημίθεος τον γίγαντα, ο ήλιος το αστέρι.

"Δεν με θυμάσαι, Κωνσταντή?" σε λίγο του φωνάζει,
"γρήγορα συ με ξέχασες, μα σε θυμάμαι εγώ!...".
"Ποιος το 'λπιζε να δει ποτές", ο γέροντας στενάζει,
"τον καπετάνο ζήτουλα, το ναύτη υπουργό!...".
Και σκύβοντας την κεφαλή στα διάπλατά του στήθη,
τη φτώχεια του ελησμόνησε, τη δόξα του εθυμήθη.

"Ποιος είσαι, καπετάνο μου? Και ποιο 'ναι το νησί σου?",
ο Ψαριανός τον ερωτά με πόνο θλιβερό,
"πενήντα χρόνια, μια ζωή, περάσανε, θυμήσου
απ' της καλής μου εποχής, εκείνης τον καιρό.
Μήπως στην Σάμο ήσουνα την εποχή εκείνη?
Στην Κω, στην Αλεξάνδρεια, στη Χιο, στη Μυτιλήνη?"

Απ' έξω απ' την Τένεδο ...πενήντα πέντε χρόνια
επέρασαν απ' την στιγμήν εκείνη, σαν φτερό.
Σαν να σε βλέπω Κωνσταντή, δε θα ξεχάσω αιώνια...
Ακόμα στο μπουρλότο σου καβάλα σε θωρώ...
Χρόνος δεν ήταν που 'καψες στη Χιο τη ναυαρχίδα
κι ήταν η πρώτη μου φορά εκείνη που σε είδα...

Απ' έξω απ' την Τένεδο, θυμάσαι? Μια φρεγάδα
σ' έβαλε εμπρός μ' αράπικου αλόγου γληγοράδα
μ' οχτώ βατσέλα πίσω της* εμοιάζαν περιστέρια
κι εσύ γεράκι γύρω τους... επάνω στο μπουρλότο,
που την κορβέτα τίναξες πρωτύτερα στ' αστέρια,
σαν δαίμονας μες στον καπνό γλυστρούσες και στον κρότο.

Σε καμαρωνώ από μακριά... κι οι ναύτες κι ο λοστρόμος
μ' εξώρκιζαν να φύγουμε* τους είχε πιάσει τρόμος,
γιατί η αρμάδα ζύγωνε* επάνω στο τιμόνι
θάρρος στους ναύτες σου έδινες... δεν βάσταξε η καρδιά μου,
σε μια στιγμή χανόσουνα, σε μια στιγμή και μόνη
και "όρτσα! μάινα τα πανιά!" φωνάζω στα παιδιά μου.

Στο στρίψιμο του τιμονιού μας σίμωσες... μ' αντάρα,
ο Τούρκος κοντοζύγωνε* η μαύρη μου καμπάρα
αστροπελέκια και φωτιές και κεραυνούς πετούσε,
μα σαν δελφίνι γρήγορα κι εκείνος εγλιστρούσε.
Οι ναύτες μου φωνάζανε: "Τι κάνεις καπετάνο?"
Κι εγώ τους λέω: "Τον Ψαριανό να σώσω κι ας πεθάνω...".

Και σου πετώ τη γούμενα... και δένεις το μπουρλότο...
κάνω τιμόνι δεξιά... το φλογερό το χνώτο
του Τούρκου θα σε βούλιαζε* θυμάσαι? Σου φωνάζω,
"Πρώτος απ' όλους ν' ανεβείς", μα δεν μ' ακούς κι αφήνεις
άλλοι ν' ανεβούν... έσκυψα κι απ' τα μαλλιά σ' αδράζω,
και σ' έσωσα κι εφύγαμε... μα δάκρυα βλέπω χύνεις!...".

"Ματρόζε μου!" δακρύβρεχτος ο Κωνσταντής φωνάζει
και μες στα στήθη τα πλατιά σφιχτά τον αγκαλιάζει.
Κι ενώ οι δύο γίγαντες με τα λευκά κεφάλια
στ' άσπρα τους γένεια δάκρυα κυλούσαν σαν κρυστάλλια,
δυο κορφοβούνια μοιάζανε γεμάτα από το χιόνι,
όταν του ήλιου το φιλί την άνοιξη το λειώνει.

Ευχαριστω την Ιουστινη και προσκαλω τις αγαπημενες
lady blue
και
dοne for
να γραψουν εαν θελουν ενα αγαπημενο ποιημα τους.

Ο κηπος μου δεν ειναι πια ασχημος

2008-01-17T20:05:00.000-05:00

Σημερα χιονισε ειναι πια κατασπρος και λαμπερος.
Πριν και μετα το χιονι!

Στην tavola φιαξαμε μακαρονια.

Για το ψωμι και για τον ερωτα

2008-01-16T20:14:00.000-05:00

Την Κυριακη το βραδυ ειχε στην τηλεοραση μια πολυ παλια ταινια γυρισμενη το 1957 απο το Γιωργο Ζερβουλακο. Την "Συννεφιασμενη Κυριακη". Διαβαζω οτι ο οριτζιναλ τιτλος της ταινιας ηταν "Για το ψωμι και για τον ερωτα". Σ'αυτη την ταινια ακουστηκε για πρωτη φορα η συννεφιασμενη Κυριακη του μεγαλου Βασιλη Τσιτσανη. Ο ιδιος ο Τσιτσανης εμφανιζεται στην ταινια με την πρωτη μεγαλη τραγουδιστρια του την Λαουρα. (Η Λαουρα ηταν και φωναρα και κουκλαρα). Δε ξερω αν παραλληλα προβαλλονται αυτες οι ταινιες στην Ελλαδα η αν ειναι μονο στο δορυφορικο προγραμμα. Παντως οταν ακουσα γι αυτη την ταινια στρωθηκα και την απολαυσα με την ψυχη μου.
Ιδου η πλοκη:
Τα φτωχα παιδια του λιμανιου, ειναι αναγκασμενα σε ανεργια γιατι τα πλοια ηταν ολα παροπλισμενα λογω ελλειψης ναυλων. Ο ωραιος νεος πρωταγωνιστης (Μιχαλης Νικολινακος) ειναι παντρεμενος με την φτωχη Αννα (Δαφνη Σκουρα) και εχουν κι ενα παιδακι 12 χρονων που το ποτε ποτε το κουβαλανε και αγγαλια. Ο πλουσιος πλην καθηλωμενος σε αναπηρικη καρεκλα κροισος ο (Δημος Σταρενιος) παντρεμενος με την 18χρονη κουκλαρα Χιλντα (Ρικα Διαλυνα) ζητα εργατες να του επισκευασουν το κοττερο. Ο πρωταγωνιστης με την παρεα του (Θαναση Βεγγο και Αρτεμη Ματσα) πανε στο κοττερο και ο Νικολινακος υποκυπτει στα θελγητρα της Διαλυνα και αναπτυσσεται παρανομος ερωτικος δεσμος στα βραχια της Πειραικης. Κι εκει που ειναι ετοιμος (ο αθλιος) να το σκασει με την ωραια μεσω τραινου (δε καταλαβα που θα πηγαινανε Γερμανια, Θεσσαλονικη δεν εγινε σαφες), την προλαβαινει στο σταθμο η Αννα και την εκλιπαρει να μην της παρει τον πατερα του παιδιου του. Ευαισθητη η Χιλντα τα παραταει ολα και γυριζοντας στο κοττερο, βρισκει τον κροισο νεκρο απο το πολυ πιοτο. Την ιδια μερα τελειωσε και η απαγορευση του αποπλου των πλοιων και ο πρωταγωνιστης προσλαμβανεται σε γερανο στο λιμανι. Η καλη και υπομονετικη συζυγος, τρεχει στο λιμανι με ενα πιατο δεμενο με καρω πετσετα και το μικρο να φωναζει μπαμπα μπαμπα! Ο πρωταγωνιστης κατεβαινει απο τον γερανο και αγγαλιαζονται ολοι τρισευτυχισμενοι.
Τι με ξετρελλανε εμενα?
Ο οριτζιναλ Τσιτσανης, η θεικη Λαουρα, οι παλιοι πρωταγωνιστες στα νιατα τους, και ο ασπρομαυρος Πειραιας του 1957.
Μιλαμε για μισο αιωνα ταινια. Την κατεγραψα σε ντι βι ντι και θα την ξαναδω για να ξανα απολαυσω εικονες και ταλεντα που περασαν ανεπιστρεπτι.
Το βασικο τραγουδι που γραφτηκε για την ταινια ειναι το εκπληκτικο:

Ο καθένας άνθρωπος, μοιάζει με καράβι
που θαλασσοδέρνεται βράδυ και πρωί
Κι ο βαρύς ο πόνος του, το κορμί του σκάβει
ώσπου το λιμάνι του κάποτε θα βρει

Είμαι κι εγώ ένα καράβι τσακισμένο
κι από σένα λίγη αγάπη περιμένω
Στη μεγάλη θάλασσα, που ζωή τη λέμε
μας χτυπούν τα βάσανα με απανθρωπιά

Στη μεγάλη θάλασσα, κάθε μέρα κλαίμε
Όμως υπομένουμε, μα ως πότε πια
Είμαι κι εγώ ένα καράβι τσακισμένο
κι από σένα λίγη αγάπη περιμένω

Αυτο το τραγουδι θα ψαξω να το βρω. Το συννεφιασμενη Κυριακη εγινε τελικα πιο μεγαλη επιτυχια, αλλα τι τα θελετε. Οτι κι αν εγραψε ο Βασιλης Τσιτσανης εμενα με αγγιζει μεχρι το μεδουλι.
Γι αυτο, αυτη την εβδομαδα θα βαζω καθε μερα ενα τραγουδι του εδω γιατι παρ'ολο που σας συνηθισα στα κουλτουριαρικα τοσο καιρο, κρυβω μεσα μου κι ενα νταλκα που καποτε πρεπει να τον βγαλω κι εδω.
Τα τραγουδια θελω να τα αφιερωσω στον πολυαγαπημενο μου φιλο Μαικλ, που παρ'ολο που δεν ειναι Ελληνας λατρευει τα ρεμπετικα και τα λαικα και παιζει το τζουρα και παθιαζεται, ξερω οτι δε γραφει εδω αλλα ξερω οτι θα τα ακουσει.

Φιλα νταλγαδιαρικα!

Υ.Γ Στην tavola εχουμε χταποδακι

Τις ροδες μου μεσα

2008-01-14T20:04:00.000-05:00

Καλημερουδια,
Η εβδομαδα μου αρχισε λιγο επεισοδειακα.
Εκει που οδηγουσα αμεριμνη στο δακτυλιο της Ουασινγτον το πρωι, και σιγοσφυριζα χαρωπα ενα τραγουδακι της Χαρουλας, και ενω βρισκομουν μονο 3 λεπτα απο το γραφειο μου, ακουσα ενα θορυβο.
Θα ορκιζομουνα οτι ηταν ελικοπτερο απο πανω, μεχρι που αρχισε να κραδαζεται λιγο και το αυτοκινητο. Καλα αμεσως καταλαβα οτι επροκειτο περι ελαστικου που τα εφτυσε αλλα αντε να σταματησω εκει που ημουνα, πανω στην εξοδο μιας ραμπας που οδηγουσε το Μπαλτιμορ-Ουασινγτον Παρκγουεη. Πανω στις ραμπες δεν εχει χωρο να σταματησεις και ολοι ερχονται απο πισω βολιδες. Επρεπε να βγω στο παρκγουεη και να σταματησω καπου που να μην αποτελω κινδυνο για τους αλλους και για μενα. Ετσι αναγκαστηκα να χαμηλωσω ταχυτητα και να προχωρησω λιγο ακομα και να σταθω σε ενα τριγωνακι αναμεσα στο παρκγουεη και σε μια αλλη ραμπα που ερχοτανε απο δεξια μου. Ουτε καν στην ακρη του δρομου. Απο δεξια και απο αριστερα τα αυτοκινητα περναγαν με μεγαλες ταχυτητες, και φυσικα ουτε λογος να βγω να δω τι εγινε.
Ανοιξα λιγο την πορτα και εβγαλα κεφαλι και ειδα την πισω μου ροδα να εχει γινει λαστιχακια. Α και εβγαζε και καπνους απο την τριβη. Φυσικα πηρα τηλεφωνο το ΑΑΑ και ηρθαν σε 20 λεπτα, ναναι καλα. Επειδη ομως οδηγησα ετσι μεχρι να βρω να σταματησω φοβηθηκα μηπως υπαρχει καποια ζημια στη ροδα επισης και ετσι φορτωσαμε με τον ευγενεστατο Ινδουλη το αυτοκινητο στην πλατφορμα και βουρ στο μηχανικο μου.
Τον οποιο μηχανικο μου δεν τον αλλαζω με τιποτα.
Μας πηρε μια ωρα να φτασουμε στο μηχανικο γιατι ειχε ανυποφορη πρωινη κινηση. Επισης ο ινδουλης επρεπε να βαλει βενζινη κι εγω ηθελα να τον ρωτησω πως ξεκιναει το πρωι χωρις βενζινη αλλα ειπα να μην του κανω ανακριση του ανθρωπου, ο οποιος μου ανακοινωσε οταν ηρθε, οτι ετρωγε πρωινο οταν τον ειδοποιησαν για μενα, και αισθανθηκα τυψεις που τον εκοψα πανω στο τσαι.
Μεταξυ μας χεστηκα αν ετρωγε. Εγω μιση ωρα να κανω το σταυρο μου μπας και δε με δει κανεις και μου την πεσει δεξιοθεν η αριστεροθεν.
Α και εβρεχε!
(Και εκανε κρυο αλλα αυτο εννοειται μηνα Γεναρη)
Ετσι λοιπον εκανα το θαυμαστο ταξιδι Παρκγουεη-Ροκβιλ αφ'υψηλου στην νταλικα με τον ινδουλη να κραταει το τιμονι με το ενα χερι και με το αλλο να μιλαει στο κινητο ΙΝΔΙΚΑ!
Και σημερα ειχα βαλει κατι τακουνια θεοψηλα (γιατι ειχα κατα νου τα ψηλα τακουνια της φιλης μου) και δεν ξερω αν εχετε σκαρφαλωσει νταλικα με 12ποντο, αλλα μετα απο αυτο σκεφτομαι σοβαρα να παω στο Ελλαδα εχεις ταλεντο!
Επισης λες και τοξερα, εβαλα το ασπρο μου παλτο, που το εκανα καταμαυρο γιατι στην καθοδο απο την νταλικα αναγκαστηκα λογω υψους σκαλοπατιου να καθησω σε ενα απο αυτα.
Τελεια σας λεω!
Στο μηχανικο με περιμενε ο καλος μου που τον ειχα ειδοποιησει ναρθει να με παραλαβει, δηλαδη τον ξυπνησα τον καυμενουλη, και ανεβαλε και ενα μητινγκ που ειχε νωρις για αργοτερα.
Τελος παντων το πιο τρελλο δε σας το ειπα ακομα!
Πριν ακριβως 3 μηνες και ακριβως στο ιδιο σημειο, μαλλον 500 μετρα πιο πριν, επαθα το ιδιο με την πισω δεξια ροδα. Εκει καταφερα να σταματησω στην ακρη. Και θυμηθηκα ξανα το προηγουμενο μου ταξιδι στην νταλικα με δυο χιλμπιλλις που με ειχαν βαλει στη μεση και δε καταλαβαινα τι στον διαολο λεγανε ετσι βλαχοαμερικανικα που μιλαγανε. Κατι σαν τους αδελφους Μαριο και τον Λουιτζι σε προχωρημενη ηλικια και με βωλους κατω απο τη γλωσσα.
Τουλαχιστο τωρα ημουνα πιο ανετα!
Την περασμενη φορα πηρα ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ λαστιχα ειδικα για χειμωνα και ημουνα πολυ χαρουμενη και αισθανομουνα να παταω σε πουπουλα. Αλλα πικρες οι βουλες του αλλαχ γιαβριιιμμμμ!!! Μια Δευτερα πρωι καραδοκει ενα καρφι, και σου αλλαζει τα πεταλα.
Καλα δεν παραπονιεμει πολυ, ειμαι καλα δεν επαθα τιποτα μες την κινηση..και τελικα ουτε η ροδα επαθε τιποτα, μου παρηγγειλε το ελαστικο και αυριο το παραλαμβανω.
.. αλλα η γκαντεμια ρε γαμωτο!!!!!
Α δε σας φιλω σημερα μηπως και ειναι κολλητικο!

Παρλα Κυριακατικη

2008-01-13T20:05:00.000-05:00

Πριν μερικες μερες στην tavola bianca ειχα παραθεσει τα καλυτερα Ελληνικα εστιατορια της Ουασινγκτων και περιχωρων απο το περιοδικο Washngtonian. Χτες μου επεσε στα χερια (στο κομμωτηριο) το τευχος του "The traveller" (εκδοσεις Conde Nast) με τη χρυση λιστα των ξενοδοχειων της περασμενης χρονιας. Φυσικα ετρεξα αμεσως να δω τι εντυπωση καναμε εμεις στους κριτικους του The traveller. Τεσσερα λοιπον ελληνικα ξενοδοχεια τα καταφεραν να μπουν στη χρυση λιστα του περιοδικου. Η βαθμολογια ειναι ο μεσος ορος βαθμολογιας σερβις, δωματιων, τοποθεσιας και φαγητου που παρεχεται στο ξενοδοχειο. Αριστα ειναι οι 100 βαθμοι. Τα μεταφερω λοιπον εδω.
1. King George II, του ομιλου Δασκαλαντωνακη με συνολικους βαθμους 90.7
2. Katikies, του Νικου Χαλαρη στην Σαντορινη με 89.7
3. Grande Bretagne, με 88.0
4. Blue Palace, στην Ελουντα με 84.9

Ευχομαι τα κανουμε πιο πολλα οσο περνα ο καιρος.

Μια και ανεφερα ξενοδοχεια με καλο φαγητο, το Sergio's στο Hilton, downtown Silver Spring ειναι οτι καλυτερο σε κλασσικο Ιταλικο που μπορεις να βρεις σε κεινη την περιοχη. Πηγαμε και φαγαμε εκει την Παρασκευη το βραδυ. Μη βαζει ο νους σας πολυτελειες, μαλιστα οι περισοτεροι επισκεπτες προτιμουν το Capital Bleu (στο ισογειο του ξενοδοχειου) που εχει γαλλοαμερικανικη κουζινα και μουσικη. Το Sergio's βρισκεται στο υπογειο του ξενοδοχειου. Βρισκεται πολλα χρονια εκει και ανηκει σε μια οικογενεια. Ο Sergio βρισκεται παντα αναμεσα στους θαμωνες και επιβλεπει τα παντα, κουβεντιαζει, και ειναι πραγματικος οικοδεσποτης. Απ'οτι ξερω η γυναικα του ειναι η υπευθυνη στην κουζινα, και η εγγονη του ειναι στην εισοδο και υποδεχεται τους πελατες. Η κουζινα ειναι κλασσικη Etruscan που σημαινει οτι δεν θα βρειτε πιτσα στο μενου οπως σε καθε αλλο ιταλοαμερικανικο εστιατοριο. Το αγαπημενο μου ορεκτικο ειναι φετες απο κολοκυθακι στο γκριλ με λιωμενη φρεσκια μοτσαρελλα. Και ενα απο τα καλυτερα κυριως πιατα ειναι τα αρνισια παιδακια. Παντα τρυφερα και ψημενα ακριβως οπως τα ζητησεις(σενιαν πουρ μουα), οσο για τα πατατακια φουρνου με δεντρολιβανο που τα συνοδευουν, με τραγανες γωνιτσες, μονο με μμμ περιγραφονται.
Μου εκανε εντυπωση οτι οταν ηρθε ο ιδιος ο signore Sergio για την παραγγελια οταν παρηγγειλα τα παιδακια μου ειπε: Α ωραια! -ελληνικοτατα- Aυτο λοιπον με τραβαει εκει, αν εξαιρεσουμε φυσικα τα θεσπεσια φαγητα, το παλιο στυλ εστιατοριου που ο ιδιοκτητης αποκτα με την πελατεια του καποια επαφη. Επισης με τραβαει η κρεμ καραμελε που κανεις αλλος δε τη φιαχνει στην ευρυτερη περιοχη γιατι μαθανε πια ολοι στην ευκολη creme brulee. - βαζουμε την κρεμα σε κουπακια, ριχνουμε ζαχαρη, αναβουμε και μια λαμπαδα κι οποιον παρει ο χαρος -

Σημερα τελικα ξεστολισα το σπιτι απο τα Χριστουγεννιατικα, να μη με βρει το Πασχα με αγιοβασιληδες. Εκανα και τη σχετικη γυμναστικη συγχρονως με το ανεβα κατεβα για να μεταφερω τις κουτες στον κατω οροφο. Ειμαι σιγουρη παντως οτι παρ'ολο που γυρισα ολο το σπιτι κοιτωντας αν ξεχασα κατι, καποιο στολιδακι μου ξεφυγε και καποια στιγμη θα μου κλεισει πονηρα το ματι τις επομενες μερες. Παντα συμβαινει αυτο. Το μονο που εμεινε να θυμιζει τις γιορτες ειναι ενα στεφανι απο ελατο και κουκουναρια στην εξωπορτα που συνηθως το αλλαζω οταν μαραθει, αλλα φετος κραταει ακομα. Και το τεραστιο δεντρο Ου εξω απο το παραθυρο του σαλονιου που ειναι καταφορτο με κοκκινα μπαλλακια.

Κοιταω τον κηπο μου και με πιανει απελπισια. Ειναι η χειροτερη εποχη για ολους τους κηπους. Δεν υπαρχει χρωμα παρα μονο ενα θλιβερο γκριζο. Οι κορμοι απο τις λευκες γκριζοι, τα κλαδια γυμνα, μια καστανια θλιμενη , ακομα και ο κισσος εχει παρει ενα χρωμα πρασινογκριζο. Τα κατακοκκινα γερανια μου που κρατανε απο την πρωτομαγια μεχρι το τελος Νοεμβρη αν δε χιονισει ειναι τελειως καμμενα. Τουλαχιστο οταν χιονιζει ειναι ολα ασπρα και υπαρχει καποια ομορφια, αλλα ετσι με το ξερο κρυο ειναι σκετη καταθλιψη. Η αληθεια ειναι οτι με το δεντρο που εφυγε μπροστα απο την τζαμαρια βιζαβι απο την μπλογκογωνια μου, με εφερε αντιμετωπη με την ασχημια. Με αναθαρρει το γεγονος οτι σε μερικες εβδομαδες τα πρωτα σημαδια της ανοιξης θα ξεπροβαλλουν υπο μορφη βιαστικων κιτρινων και μωβ κροκων που δεν τους πτοει ουτε κρυο ουτε χιονιας. Και οταν σημανει ετσι η εναρξη της αναστασης στη φυση, ολα τα αλλα θα ακολουθησουν με το προγραμμα τους και με τη σειρα τους. Και μαζι με αυτα παραμυθιαζομαι οτι ξανανιωνω κι εγω.

Μετα απο το ψυχοπλακωτικο ξεστολισμα και το αντικρυσμα του γκριζοκαφε κηπου μου, περασα μια τελειως χουχουλιαρικη μερα, με δυο ημερησιους υπνακους, με πρασινα τσαγια, με βιβλια και περιοδικα και ποτε ποτε σηκωνομουνα να βαλω αλλο ενα κουτσουρο στη φωτια. Ειχα βαλει και το φουντ νετγουορκ στην τηλεοραση και χαζολογουσα. Οι χουχουλιαρικες μερες τελικα ειναι απιστευτα θεραπευτικες και προσθετουν ανταυγειες στη γκριζιλα. Εαν δε προσθεσουμε στο μιγμα και μια ενυδατικη μασκα με μελι θυμαρισιο γνωστου ελληνα φαρμακοποιου, τοτε ο λουκουμας γινεται πιο νοστιμος.

Φιλια και καλη βδομαδα.

Résumé de la semaine

2008-01-12T20:38:00.001-05:00

Μετα τις γιορτες συνηθως πεφτουμε παλι σε ρουτινα ισως αγκομαχωντας λιγο γιατι ολο και καποιο κιλακι βαλαμε απανω. Μαζεψα κουτακια με μπισκοτα και σοκολατακια που γεμισε το σπιτι και τα πηγαινω στο γραφειο οπου οι μπισκοτοσοκολατοφαγοι φιλοι μου τα εξαφανιζουν παραυτα και γουργουριζουν με ευχαριστηση κι απο πανω.

Επηξα και λιγο στη δουλεια και τραβηξα και μερικες υπερωριες απο αυτες που δε μου ζητα ποτε κανεις αλλα μονο το πεισμα μου να τελειωσω κατι που αρχισα η να λυσω ενα προβλημα για να μη το σκεφτομαι ολη νυχτα.

Την Τεταρτη με απιστευτη χαρα πηρα τα πιο ευχαριστα νεα της εβδομαδας. Μια λατρεμενη φιλη πηρε τα αποτελεσματα μιας ιατρικης εξετασης και ηταν ολα καλα. Την ειχα στο νου μου καθ'ολη τη διαρκεια των εορτων, και φυσικα εκεινη περασε ασχημα. Τελος καλο ολα καλα τα χαμογελα αποκατασταθηκαν και κριμα που ειναι μακρυα για να μοιραστουμε ενα μπουκαλι κρασι στην υγεια μας και σ'αυτη την παλιοζωη που μας τρομαζει που και που.

Η μαμα ειναι μια χαρα και περασαν ολοι οι μωλωπες απο το προσωπο, εγινε παλι ομορφη και πηρε τους δρομους.

Σημερα οταν γυρισα απο τα σουλατσα μου στις αγορες του Μερυλαντ βρηκα να με περιμενει το βιβλιαρακι της αγαπημενης Ιουστινης "Στις αγορες του κοσμου" ενας πολυτιμος οδηγος για αγορες σε ολο τον κοσμο. Πως να το περιγραψω, κατι σαν το guide Michelin για μοδατες αγορες. Γιατι οπως λεει σωστα η Ιουστινη "Τα ομορφα πραγματα ανηκουν σε ολους μας" Ευχαριστω Ιουστινακι.

Η φωτογραφιουλα με το τσιν τσιν τραβηχτηκε στις 13 Γεναρη του 2006. Λιγες μερες πριν φυγει η Σοφη στα γενεθλια της. Χρονια πολλα στην Σοφη μου που χαιρεται το αυστραλιανο καλοκαιρακι.

13 Γεναρη ηταν επισης τα γενεθλια του αγαπημενου μου μπαμπα που εφυγε νεωτατος, μολις 60 ετων γιατι τον προδωσε η χρυση του καρδια. Μολις απεκτησε την πρωτη του εγγονουλα, τη Δαφνη μου και τη λατρεψε τοσο πολυ. Εφυγε μονος του στο κτημα στη Μαλακασσα εκει που περναγε τα Σαββατοκυριακα του σκαλιζοντας τριανταφυλλιες και φιαχνοντας κρασι.

Οσο για το πρωινο με τα μπωτε και με το χαζολοι μια χαρα πηγε. Η Σηλα δεν ειχε παει και εκανε τη βαφη η χαριτωμενη και αποτελεσματικη Λωρα. Οσο για τον Μαικλ με υποδεχτηκε με μια τσιμπια στο μαγουλακι, εχουμε γινει μπαντυ-μπαντυ, με ζεστο καφεδακι και κεφια για κους κους.

Φιλια και καλη Κυριακη!

Τριχες

2008-01-12T07:16:00.000-05:00

Ποτε δεν ειχα καλη τυχη στα κομμωτηρια. Μια ζωη ψαχνομαι και τελικα ολο και κατι μου φταιει.
Μια ο καθενας θελει να κανει το δικο του, την αλλη μενει εγκυος η κομμωτρια και τρεχα να βρεις αλλη, την παραλλη λες εσυ ανταυγειες και σου φιαχνουν στο κεφαλι κατι σαν τον Βεζουβιο σε εξαρση.
Πριν τρια χρονια το εψαξα σοβαρα το θεμα και ειπα να δοκιμασω ενα απο αυτα που διαφημιζει το Washingtonian σαν τα καλα της περιοχης. Η αληθεια ειναι οτι πετυχα σε ενα απο αυτα, μια νεαρη κοπελλα που οχι μονο με ακουγε και εκανε οτι της ζητουσα αλλα ηταν διακριτικη και ευγενικη και εκανε και ωραια κουρεματα. Σε δυο μηνες ομως βρηκε αλλη δουλεια σε σουπερ απσκεηλ κομμωτηριο αλλα μιαμιση ωρα απο το σπιτι μου και παει την εχασα κι αυτη.
Εν τω μεταξυ ειχα καλαρει μια τσαπερδονα εκει που ηταν και πιο πεπειραμενη και με το ετσι με το αλλοιως τρυπωσα στην πελατεια της. Εκει αρχισε το βασανο. Για να κλεισω ραντεβου επρεπε να τηλεφωνω δυο μηνες πριν. Οταν εφτανα, και παρ'ολο που της εκαναν τη σχετικη ανακοινωση, εκεινη εστηνε την παρλα και περιμενα. Μεχρι που στο τελος λεω, για κατσε, δε γινεται ετσι δουλεια, εμπαινα και ελεγα παω να βρω τη Μαγκυ και κανενας φυσικα δε με σταματουσε.
Με τα πολλα αρχιζε η βαφη η οποια διαρκουσε κι εγω δε ξερω ποσο γιατι καθε τοσο κατι επρεπε να δει, καποια της μιλαγε και πηγαινε λεγοντας. Και οταν συγγεντρωνοταν σε μενα μιλαγε συνεχεια, ακαταπαυστα και δεν υπηρχε περιπτωση να παρω σειρα στον "διαλογο". Αλλα ειπα κομματια να γινει μ' αρεσει το αποτελεσμα. Εφτασε ομως κι εδω ο κομπος στο χτενι κυριολεκτικα, οταν τα Χριστουγεννα του 2006 αποφασισε να λειψει για βακανς. Καλα βρε χρυση μου, χρονιαρες μερες παρατας ετσι τις πελατσσες. Πηγα να το προσπερασω κι αυτο και ζητησα να με χτενισει καποια αλλη, αλλα χρειαζομουνα και φρεσκια βαφη. Μου προσφερανε να παω μια μερα για βαφη και μετα απο τρεις μερες για κουρεμα. Καπου εκει πηρα αναποδες και τους ειπα γεια χαρα και ξαναβγηκα παγανια για κομμωτηριο.
Διαλεξα λοιπον σε ενα που ειχε παρει το ματι μου παλι στην ιδια γειτονια. Παιρνω τηλεφωνο και κλεινω αυτη τη φορα με τον ιδιοκτητη, που ειναι ο τοπ κομμωτης, τον Μαικλ και τη βοηθο του ειδικη στις βαφες την Σηλα. Πηγα για πρωτη φορα λιγο πριν φυγω για ταξιδι.
Κακιστη ιδεα δεν την συνιστω!
Εδω εχω το εξης προβλημα. Ο Μαικλ ειναι καταπληκτικος και ποτε κανεις δε με ειχε κουρεψει και χτενισει τοσο ομορφα. Η ειδικη ομως που δε ξερω γιατι την εχει περι πολλου ειναι ζωντοβολο. Πρωτον παντα την περιμενω να ερθει γιατι παιρνω το πρωτο ραντεβου κι εκεινη ερχεται μιση ωρα καθηστερημενη. Τοσο που ο Μαικλ ντρεπεται και μου παραγγελνει καφεδες και κεικ. Ποτε δεν εχει πετυχει το χρωμα που θελω και το παρακανει στις ανταυγειες. Δυο φορες ελειπε και με δωσανε σε μια νεαρουλα που πραγματικα εκανε θαυματα με τις βαφες. Οπερ σημαινει οτι δε φταινε οι βαφες αλλα το ζωντοβολο. Οταν ομως ζητησα να με βαφει παντα η μικρη δεν το δεχτηκαν, η πριματονα ο Μαικλ μου λεει: Α!! μονο με τη Σηλα συνεργαζομαι, ειναι καταπληκτικη! Ε στραβοματα θα εχω. Η Σηλα ειναι επισης Περσις και δε ξερω πως της εχει κατσει οτι ειμαστε απο το ιδιο σοι. Οχι γλυκεια μου, καμμια σχεση με Ξερξη εγω, πηγα να της πω μια μερα, εσεις εισθε βαρβαροι κι εμεις πεφωτισμενοι, αλλα ειχα προβλημα στο να μεταφρασω το πεφωτισμενοι.
Την τελευταια φορα που ημουν εκει κι σε απελπιστικη οπτικως κατασταση, με τα αλουμινοχαρτα στο κεφαλι σαν τη μαγισσα Ξαντρα, με την μαυρη προστατευτικη ρομπα και λιγο ξαναμμενη απο το ζεστο αερα που μου ειχανε βαλει να φυσαει απο πανω μου, ηρθε ο Μαικλ και με πηρε απο το χερι να με γνωρισει λεει σε καποιον.
Τωρα εγω τι να κανω, παω μαζι και με παρουσιαζει ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ στον γοητευτικο ελληνικης καταγωγης δημοσιογραφο και συγγραφεα Τζωρτζ Πελεκανο που ειχε ερθει για ενα απλο κουρεματακι και ηταν ο ανθρωπος νορμαλ. Εγω το μονο που ξερω ειναι οτι η πρωτη εντυπωση ειναι καθοριστικη και ηθελα να ανοιξει η γη να με καταπιει. Μετα μου ειπε ο Μαικλ: Μαλλον δεν ηταν καλη ιδεα να σε φωναξω ετσι που ησουνα. Οχι του λεω δεν ηταν και οταν ερθει ο αλλος Τζωρτζ, ο Κλουνευ, πες του να περιμενει μετα το χτενισμα.
Τωρα τους θυμηθηκα γιατι παω απο κει σε μερικες ωρες, αλλα ετσι και με διαολισουν αλλη μια φορα, βγαινω στη γυρα για κομμωτη! Μπαι δε γουεη ο Μαικλ ειναι Κουμπανερο και οταν κραταει το ψαλιδι και χορευει ολοκληρος αναρωτιεσαι τι θα απογινει με το μαλλι σου αλλα τελικα αυτους τους φοβους τους απεβαλα απο τη πρωτη κιολας φορα.
Φιλια και καλο Σαββατοκυριακο.

Υ.Γ. Θυμαμαι οταν ημουν μικρη με επαιρνε η μαμα στο κομμωτηριο του κυριου Γιαννακη και της Κυριας Φωφης που ηταν θειοι της Ελενας Ναθαναηλ και χτενιζοταν κι εκεινη εκει καμμια φορα. Ηταν εξαιρετικοι, η κυρια Φωφη στις βαφες και ο κυριος Γιαννακης στο κουρεμα. Οταν εγινα 18 πηγα να μου κανουν μες. Ετσι τις λεγαμε τοτε τις ανταυγειες και η κυρια Φωφη ηθελε να με πεισει να κοψω το μαλλι κοντο γιατι ελεγε οτι μονο σε μαλλι σαν της Εφης Μελα (οι παλιοτεροι ισως θυμουνται το πρωτο μας μοντελο) ταιριαζουν τα μες. Φυσικα δεν δεχτηκα να κοψω τη μαλλουρα. Να ειναι καλα στον παραδεισο και οι δυο γλυκυτατοι εφυγαν πριν αρκετα χρονια, ηταν και αρκετα μεγαλυτεροι και απο τη μαμα. Οι καλυτεροι κομμωτες που γνωρισα ποτε!

Hi, I am Christina and I want to order a soup.

2008-01-09T19:53:00.000-05:00

Εδω στην Αμερικη μονο λιγοι ανθρωποι εχουν καταφερει να προφερουν το ονομα μου σωστα. Φυσικα δεν περιμενω να προφερουν το δελτα γιατι οπως και να το κανουμε εχουν ενα ψιλοπροβληματακι να βαζουν τη γλωσσα αναμεσα στα δοντια. Τους βγαινει λιγο ξεψυχισμενο. Αλλα υπαρχει και προβλημα στον τονισμο. Λενε Ντεσπίνα. Ποσες φορες προσπαθησα να τους διορθωσω, δε βαριεστε, μονο πεντε ατομα καταφεραν να πουν τουλαχιστο Ντέσπινα. Σε καποια φαση βαρεθηκα πια να τους διορθωνω.
Κι εμαθα ετσι να ακουω στο Ντεσπίνα.
Ομως οι φιλτατοι Κινεζοι του εστιατοριου που διαθετει το γραφειο μας στο ισογειο, προχωρησαν λιγο πιο περα.
Πολλες φορες το μεσημερι πηγαινα κατω και παραγγελνα μια απο τις σουπιτσες που φιαχνουν οι οποιες τωρα το χειμωνα ειναι οτι πρεπει για το μεσημερι.
Μια μερα αποφασισα να παρω τηλεφωνο να μου την ετοιμασουν και να κατεβω να την παρω.
- Γιολ νεημ.. λεει η μις Κινεζα .. κι εκει αρχισαν τα δυσκολα.
Ειπα να τους το κανω πιο ευκολο.
- Ντεσπίνα - ειπα κι εγω τωρα κατι.
- Christina?
- No Despina
D as in David
E as in Edward
S as in Sam και συνεχισα το παραληρημα.
- Christina?
- No Despina
- Christina!!
Τωρα τι να πω το αποφασισε!

Παω μετα κατω να την παραλαβω και φυσικα το χαρτακι δεν εγραφε Christina αλλα κατι σε zhongwen.

Την επομενη φορα ξαναδοκιμασα με υπομονη και παντα κατεληγα Christina.
Το πηρα αποφαση λοιπον οτι δεν μπορω να παραγγειλω κινεζικη σουπα ως Δεσποινα, αλλα θα πρεπει να μεταλλασομαι σε Χριστινα.
Οχι μονο αυτο, αλλα τωρα με μαθανε και οταν με βλεπουνε αρχιζουν εκεινες τις σπαστικες υποκλισουλες (σπαστικες ως προς την κινηση εννοειται) Hello Christina! και χαμογελο με απαστραπτουσες οδοντοστοιχιες.
Τωρα πια δεν εχουμε προβλημα. Μαθανε και τη φωνη μου στο τηλεφωνο. Με το που θα πω χελλοου,

- Yes Christina,
WHA KIN O SOU? (*)

(*) what kind of soup

Fells Point, Baltimore

2008-01-08T19:37:00.000-05:00

Μερικες φωτογραφιες απο μια προσφατη βολτα στην παλια συνοικια Fells Point στο λιμανι της Βαλτιμορης.

Φιλια και καλημερες!

Shake it up!

2008-01-07T20:47:00.000-05:00

Κουνηθηκατε παλι προχτες. Φαινεται οτι οι περισσοτεροι ακομα κοιμοντουσαν γιατι δε διαβασα πουθενα κανενα σχολιο.
Πως το παθανε το εβαλαν πρωτο νεο χτες στις ειδησεις αλλα οχι για να συζητησουν τον σεισμο αυτον καθεαυτο. Αλλα για να τσακωθουν και να ξεσπασουν παλι μπροστα στις καμερες.
Η σεισμολογια ειναι ο κλαδος της γεωφυσικης με την μικροτερη προβλεψιμοτητα και αυτο γιατι δεν υπαρχουν θεωρητικα μοντελα. Υπαρχουν μερικα εμπειρικα μοντελα που εχουν αναπτυχθει απο τους διαφορους σεισμολογους και βασιζονται σε στατιστικες περιοδικοτητας των σεισμων και φυσικα στην γνωση των μετακινησεων του στερεου φλοιου της γης. Τα μοντελα αυτα ειναι παρεμφερη και υπαρχει τεραστια ανταγωνιστικοτητα γιατι τα κονδυλια που παρεχονται για ερευνα ειναι περιορισμενα.
Τα ΜΜΕ το γνωριζουν αυτο βεβαια και ευκαιρια δε χανουν να φωναξουν τις ανταγωνιζομενες ομαδες και ο κοσμακης που περιμενει να ακουσει πεντε πραγματα να καταλαβει και δεν ενημερωνεται και εκνευριζεται.
Βρηκα στην ιστοσελιδα του USGS (United States Geological Survey) ενα τρελλο διαγραμμα που δειχνει τους σεισμους που εγιναν στην Ελλαδιτσα μας απο το 1990 και μετα. Ουσιαστικα δεν σταματαμε να κουνιομαστε καθολου.

Στον επομενο χαρτη βλεπουμε το " Hellenic trench " το ρηγμα των τεκτονικων πλακων της Ευρωπαικης και της Αφρικανικης. Το νοτιωτερο ακρο της Ευρωπαικης πλακας που ονομαζεται μικροπλακα Αιγαιου κινειται προς τα νοτια και σπρωχνει την Αφρικανικη η οποια βασικα βρισκεται απο κατω. Ετσι στα ορια που ειναι η ροζ γραμμη νοτια της Κρητης εχουμε μεγαλη κινητικοτητα λογω της συγκλισης.

Οι γεωλογοι παρακολουθουν την κινητικοτητα των τεκτονικων πλακων με μεγαλη ακριβεια (χιλιοστου πλεον) με επεξεργασια παρατηρησεων απο επιγειους σταθμους παρατηρησης σε δορυφορους GPS, παρατηρησεων λεηζερ σε δορυφορους με αντανακλαστικες επιφανειες, ειτε επεξεργασια παρατηρησεων εξωγαλακτικων πηγων ενεργειας (τα quasars).

Συμφωνα λοιπον με αυτες τις μελετες εχουν διαπιστωσει οτι τα νησια του Αιγαιου απομακρυνονται μεταξυ τους με αργους βεβαια ρυθμους. Το εξηγουν με το οτι, το ελληνικο τοξο εχει κινηθει νοτια και δεν πιεζει πολυ πλεον την Ευρασιατικη πλακα.
Εαν λοιπον σας φανει καποια στιγμη οτι το ταξιδι Συρος Μυκονος παιρνει λιγο παραπανω, θα ξερετε γιατι!

Ειναι λοιπον η γη μας δυναμικο σωμα και πρεπει να κινειται για να εκτονωνεται. Απλα εμεις ειμαστε πανω σε μια κλειδωση.

Φιλια και καλημερες!

Και του χρονου

2008-01-06T09:03:00.000-05:00

Με το ποστ αυτο λοιπον κλεινει ο κυκλος των εορταστικων αναρτησεων.
Σημερα ειχα σκοπο να ξεστολισω το σπιτι, αλλα ο καλος μου με παρακαλεσε να το αφησω αλλη μια εβδομαδα. Την επομενη εβδομαδα θα εργαζεται στο γραφειο του εδω στο σπιτι και θελει λεει να αισθανεται ακομα οτι ειναι γιορτες. Χαλανε χατηρια στα παιδια? Οχιιιι ποτε λεμε!

Ετσι κι εγω που δε θελω να βλεπω πια κουραμπιεδες, πιττες, και κουζινες, θα παω μια βολτα μεχρι το Μπλουμις να δω αν εχει μεινει τιποτα στο νουμερακι μου στα αφτερ Κρισμας σεηλς. Τι κακο κι αυτο μονο τα εξτρα σμωλ και τα εξτρα λαρτζ μενουν απουλητα.
Οπως σας ειχα υποσχεθει εγραψα την συνταγη για την καβουροσαλατα της Ελιζαμπεθ αλλα πρεπει να πατε στην κουζινα για να τη δειτε.

Τι κακο κι αυτο, εχω αρχισει να πηζω με τα τρια μπλογκς, στο τσακ ειμαι να τα κανω ολα ενα.

Θελω να σας ευχηθω να σας ζησουν οι Φωτηδες και οι Φωτεινουλες αν εχετε και αυριο οι Γιαννηδες, κι αν γιορταζετε κι εσεις, να σας χαιρονται. Εγω δεν εχω ουτε το ενα ουτε το αλλο.

Μεχρι πριν δυο χρονια ζουσε ο γλυκος μου ο νονος που τον ελεγαν Γιανκο και γιορταζε. Παντα πηγαιναμε του αη Γιαννιου. Εφυγε ο νονος, κι εμεινε η γλυκεια αναμνηση και η εικονα ενος σοφου σκεπτομενου ανθρωπου με χρυση καρδια να μου κραταει συντροφια. Και ο σταυρος της βαφτισης φυσικα για να εχω κατι χειροπιαστο μαζι μου.

Επισης μερα που ειναι θυμηθηκα που μου ελεγε η μαμα οτι η γιαγια η Δεσποινα ειχε επισκεφτει τους αγιους τοπους και ειχε βαφτιστει στον Ιορδανη. Παλια οσοι βαφιτιζονταν στον Ιορδανη ποταμο επειρναν και το προσωνυμιο "Χατζη". Σε μια αναφορα της γιαγιας ως "Χατζηδεσποινα Παυλιδου" νομιζα οτι ηταν καποιο αστειο αλλα τοτε ετσι συνηθιζοτανε.

Και του χρονου λοιπον, και εαν εισθε καλικατζαρος, περιπεραστε εξω περικαλω!

Γλυκα φιλια (απο τον πολυ κουραμπιε τρομαρα μου)

Το κρυο της αρκουδας.

2008-01-05T12:53:00.000-05:00

Ενεσκηψε χειμωνας τις τελευταιες μερες. Κατι που θυμιζει το βορρια που τ'αρνακια παγωνει η τo κανει κρυο παγωνια .. θελω τζακι και γωνια. Ο ποιητης εκτος απο τον ερωτα εμπνεεται και απο την αναγκη για χουχουλιασμα. Ενιοτε συνδιαζει και τα δυο οπως "κοντα στο τζακι αγκαλια στην πολυθρονα"

Ευτυχως που εκανα τα ψωνια μου χτες το απογευμα μετα το γραφειο και δεν ειχα να τρεχω σημερα. Το βραδυ περιμενω παρεα και εβαλα και σε εφαρμογη το πλανο του προηγουμενου ποστ. (Καλα ενταξει τραπεζομαντηλο θα βαλω)

Η μαμα ειναι μια χαρα και πολυ στα χαι της γιατι επειδη δε βγαινει (ακομα δεν περασαν τα σημαδια απο το πεσιμο) την επισκεπτονται φιλες της και ξενυχτανε στην μπιριμπα (αυτο το παιγνιο δε το εμαθα λοιπον ποτε ουτε το αλλο το θαναση, εγω επαιζα πρεφα ως νεανις).

Σημερα ανοιξα και το τελευταιο πακεττο με γλυκα απο Ελλαδα απο αυτα που εστειλε για τις γιορτες η πεθερα μου. Ηταν κουραμπιεδακια και τα φυλαγα για το σημερινο τραπεζι. Τα εστρωσα ομορφα, πασπαλισα φρεσκια αχνη κι ετοιμο το Εβερεστ. Εν τω μεταξυ μερικα απο αυτα σπανε στη μεταφορα και αυτα φυσικα τα τρωμε επι τοπου, καμμια φορα σκοτωνομαστε για τα σκορπια αμυγδαλα. Η πεθερα μου σιγουρα εχει πλουτισει το σουπερ μαρκετ με τα ταπερ που αγοραζει για να στειλει τα γλυκα. Με τα χρονια εχει διαπιστωσει οτι οταν τα χτιζει κοντα κοντα σε ταπερ δεν σπανε ευκολα. Εχω μαζεψει ομως τοσα ταπερ που σε λιγο θα πρεπει να βγουμε εμεις απο το σπιτι.
Το τι στελνει με το ταχυδρομειο δε λεγεται. Ο ταχυδρομος μας ξερει πλεον προσωπικα. Ακομα κι οταν ενα γραμμα εχει λαθος διευθυνση παλι το φερνει σπιτι.
Καποτε πριν χρονια. οταν ειχαμε πρωτοερθει και ειμασταν φοιτητες, και δεν ηθελε να μας λειπει τιποτα, εστελνε ακομα και τυρια σε ειδικη συσκευασια. Κι επειδη ολη μερα ειμασταν στο πανεπιστημιο, τα εστελνε στη διευθυνση του τμηματος που ειμασταν φοιτητες. Ελα ομως που τα λαδερα τυρια δεν σεβονται ουτε ειδικες συσκευασιες ουτε τιποτα. Και μια μερα ηρθε η γραμματεας του τμηματος με τη λιγδωμενη αλληλογραφια του καθηγητη και μονο μανταλακι στη μυτη δεν ειχε βαλει. Μετα απο αυτο κομμενα τα τυρια, ρεντικολο γιναμε!

Το κωλοβαραω κι εχω να μαγειρεψω κιολας. Μα τι μουργελα ειναι αυτη! Θα παρω εναν υπνακο και μετα θα ανασυγκροτηθω (ελπιζω)
Φιλα παγωμενα!