magnolia

Ε! ναι το ξερω.
Το παρακανα λιγο με τα λουλουδια μου που ανθιζουν.
Αλλα αυτο το γρηγορο ξεπεταγμα της μανολιας (thibetan magnolia), ειναι για μενα το γεγονος της ανοιξης στον κηπο, και θελω να το μοιραστω μαζι σας.
Ολα γινονται παρα πολυ γρηγορα.
Οι εικονες που θα δειτε εχουν χρονικη διαρκεια δυο μονο εβδομαδες.
Αρχιζουν απο σφιχτο μπουμπουκακι και καταληγουν σε υπεροχα ολανοιχτα λουλουδια,
στις πιο ομορφες αποχρωσεις του ροζ.
Δυστυχως αυτη η ροζ ομορφια δεν κρατα για πολυ.
Σημερα βρεχει και τα πεταλακια θα βαρυνουν πιο γρηγορα.
Θα πεσουν ολα σε λιγες μερες σ' ενα ροζ χαλι κατω απο τα δενδρα.
Μικρα πρασινα φυλλαρακια θα φανουν στα κλαδια.
Σε δυο βδομαδες απο σημερα, τα δεντρα θα ειναι καταπρασινα.
Καθε χρονο τα φωτογραφιζω, σα να μη τα εχω ξαναδει.
Τωρα πια δε θα ξαναφερω λουλουδια.
(μεχρι να ανθισουν οι αζαλεες δηλαδη)

Αυτα για σημερα, με πολλα ανοιξιατικα φιλια.

Mυκονος galore (*)

Ε οχι!
Δεν μπορει να λειψη ο Μαρτης απ' τη Σαρακοστη!
Τουλαχιστο πεντε μπλογκς απο τα αγαπημενα μου στο πλαι κανουν αναρτησεις για το πιο φημισμενο αιγαιοπελαγιτικο νησακι.
Δεν μπορω να μεινω απ' εξω!
Θα φερω οτι εχω, θα πω οτι θυμαμαι.


Φερνω το αγαπημενο μου μεταξωτο μαντηλι. Σε χρυσοκιτρινο, με ecaille σχεδια.
Δεν ειναι ενα απλο μαντηλι.
Ειναι η Μυκονος ολοκληρη.
Οπως την ειδε ο σχεδιαστης.
Οπως την τυλιγω γυρω απο το λαιμο μου, μεσα απο την ασπρη μου καμπαρντινα.


Φοιτητρια ακομα στο δευτερο ετος, αποφασιστηκε να γινει μια εκδρομη στη Μυκονο.
Μαζευτηκαμε εννεα.
Μεσα στους εννεα ηταν και το αγορι μου, αλλα και ο Ερρικος (που τον πρωτογνωρισα στο καταστρωμα εκεινη τη μερα, μεχρι τοτε στα μεγαλα αμφιθεατρα δεν τον ειχα συναντησει)
Ξεκινησαμε με λιγη θαλασσα, αλλα στη συνεχεια εγινε φουρτουνα. Ο κοσμος κρεμοταν στις κουπαστες, ενα χαλι μαυρο.
Μονο ο Ερρικος κι εγω ακαθεκτοι και ανεπηρρεαστοι απο τον καιρο, αρχισαμε να μιλαμε περι ανεμων και υδατων θαλασσινων.
Η συμπαθεια ηταν αμοιβαια.
Στο νησι μειναμε σε πανσιον, και σαν παιδια τα βραδυα γυριζαμε απο κλαμπ σε κλαμπ.
Λιγο ποτο, λιγος χορος, και για μια στιγμη ακουω τον Ερρικο να λεει στον "αλλο" που χαζευε κατι τουριστριες.
"Ε! Προσεχε την λιγο, γιατι θα την χασεις"
Με εχασε την ιδια στιγμη εκεινη τη νυχτα στη Μυκονο.
Αυτη ηταν η αρχη της γνωριμιας μας πανω σ' ενα καραβακι και στο πιο ξακουστο νησακι του κοσμου.


Πολλα ρομαντικα φιλια

(*)Στην Ευη, στο Δημητρη, στην Γεωργια και στους εραστες του νησιου.

Το Νεστορακι

Το Νεστορακι κι εγω καποιες αποκριες παλια.

Ηταν ξανθο με γαλανα ματια κι ενα χαμογελο αφοπλιστικο.
Και παρ' ολο που ηταν μεγαλυτερος μου τρια χρονια, ειχε εκεινη τη γλυκα, που σε κανει να βαζεις ενα -ακι στο ονομα του και να το κανεις πιο δικο σου.
Το Νεστορακι ηταν δευτερος μου ξαδερφος.
Ο μπαμπας, και η ομορφη θεια μου, πρωτα ξαδερφια.
Τρελλαινομουνα να πηγαινουμε επισκεψη στο σπιτι τους.
Σε ενα ομορφο σπιτι με αυλη στα νοτια προαστεια της Αθηνας.
Παιρναμε τον ηλεκτρικο και πηγαιναμε.
Ειχαν ολοι μια καλωσυνη στην οικογενεια που ξεχειλιζε.
Ο μπαμπας (απο κει τα γαλανα ματια και το ξανθο μαλλακι) επιτυχημενος.
Η μαμα νοικοκυρα και ομορφη. Ψηλη, λυγερη, με καταμαυρα μαλλια και λευκη επιδερμιδα.
Ομορφοσογο, με καταγωγη απο τη νοτια Πελοποννησο, και δωρικη αλλα συναμα γλυκεια αυστηροτητα.
Μ' αρεσε πολυ να κοιμαμαι στο σπιτι τους τα βραδια γιατι τα παιδια δε σταματαγαν να μιλανε και μαθαινα τοσα πραγματα, εγω τοτε μικρουλα με αδειο κεφαλακι αλλα περιεργο.
Τα βραδυα του χειμωνα τοτε ηταν δυσκολο να ζεσταθουν καλα ολα τα δωματια,
και θυμαμαι τα σεντονια που ειχαν μια αφιλοξενη παγωνια σχεδον υγρη.
Το Νεστορακι εφερνε το σιδερο και μου σιδερωνε τα σεντονια για να μου τα ζεστανει.
Και μου ελεγε να μη το πω στη μαμα του γιατι φοβαται μη βαλει καμια φωτια, αλλα αυτος προσεχει.
Καλο μου γλυκο Νεστορακι.
Μεγαλωσαμε.
Τα παιδια ηταν στη Νομικη κι εγω στο Πολυτεχνειο. Ξανασμιξαμε τοτε γιατι ειχαν μετακομισει στο κεντρο και μου ηταν ευκολο τα μεσημερια να πεταγομαι στο σπιτι τους να τους δω.
Η θεια τρελλαινοταν απο χαρα να εχει παιδια στο σπιτι,
μας εφιαχνε φαγητο κι εμενα μου αρεσε πολυ.
Εβρισκα φιλους των παιδιων απο τη σχολη τους να κανουν ατελειωτες σηζητησεις και να προσπαθουν να τις τεκμηριωσουν νομικα, κι εγω η μικρη με το κεφαλι γεματο αριθμους τους θαυμαζα γιατι χειριζονταν τον λογο αψογα, κι εγω μονο ηξερα να βγαζω παραγωγους και να λυνω διαφορικες.
Το Νεστορακι μεγαλωσε, παντρευτηκε εκανε δυο παιδακια και ανελαβε το γραφειο του θειου.
Καποια στιγμη ομως αρρωστησε.
Ασχημα.
Ασχημα και αποτομα.
Θυμαμαι οτι η θεια με παρακαλεσε να κοιταξω στο NIH και στο Johns Hopkins μηπως και κανονισουμε κατι.
Πριν ακομα προλαβω να απαντησω ομως, το Νεστορακι εφυγε.
Η θεια οπως ηταν φυσικο μαραζωσε.
Ομως δεν περναει γεννεθλιο, ονομαστικη γιορτη στην οικογενεια, Χριστουγεννα και λοιπα που να μη με παρει τηλεφωνο. Ειναι παντα ορμητικη -οπως ητανε παντα- χειμμαρος στην κουβεντα.
Μιλαει μονο εκεινη.
Αγαπη μου, χαρα μου, χαμογελο μου, γλυκεια μου, δε σε ξεχνω ποτε.. κι εγω δεν μπορω να μιλησω.
Οχι μονο δε με αφηνει, αλλα βουρκωνω και δε ξερω τι να πω.

Πως τα θυμηθηκα τωρα ολα αυτα.
Θελεις τα ψυχοσαββατα που περνανε, θελεις η προσωπικη ιστορια μιας μπλογκοφιλης που περνα στεναχωριες με μια παρομοια ιστορια, θελεις η μαμα που πηγε και επισκεφτηκε την θεια προχτες.

Καθεται, μου λεει, σε ενα καναπε και δε σηκωνεται.
Απεναντι ο τοιχος ειναι γεματος φωτογραφιες, σε καδρα , καρφιτσωμενες στον τοιχο, μαυσωλειο το εχει κανει.

Και της λεω, συνεχιζει η μαμα, να βγει εξω να παει να δει τα εγγονια της.

Ηθελε να φυγει εκεινη πριν απο το Νεστορακι.
Δε μπορεσε και δε το ξεπερασε ποτε.

UPDATE: Δε θα απαντησω στα σχολια αυτη τη φορα, ηταν απλα μια γλυκεια και πικρη ιστορια που μου ηρθε στο μυαλο. Ολοι μας εχουμε παρομοιες, αλλος περισσοτερο κι αλλος λιγωτερο καθοριστικες για μας. Τα διαβαζω ομως και σας ακουω, οπως ακουσατε κι εσεις τη δικη μου. Και υποσχομαι ενα αισιοδοξο ποστ για την αρχη της βδομαδας.

οι ναρκισσοι της παρασκευης

Κοβω μερικους και φιαχνω ενα μπουκετακι.
Αυριο θα το παρω μαζι μου στο γραφειο.
Ετσι θα ειναι η Παρασκευη μου χρωματιστη.


Πριν τα παρω μαζι μου, τα φερνω να στολισουν την οθονη σας.


Πολλα γλυκα φιλια

φωτογραφιες και προσωπα

Αφορμη για το ποστ αυτο εγινε μια φωτογραφια που εβαλα προχτες στην καμερα.
Oι φωτογραφιες μου οπως και η καμερα μου ειναι τελειως ερασιτεχνικες.
Κι εδω στα μπλογκς που τριγυρναω, κοιταω τις δικιες σας και τις μελεταω προσπαθωντας να μαθω να "βλεπω" οπως κι εσεις, οπως ας πουμε ο φιλος μου ο φωτογραφος.

Καθομαι και χαζευω λοιπον, την πρωτη φωτογραφια, που την "εκλεψα" απο τον Ερρικο.
Αυτη μ' αρεσει.
Μου φαινεται πολυ δυναμικη.
Ο πλανοδιος μουσικος παιζει κιθαρα ,
το καθιστο ζευγαρακι ζαχαρωνει με την μελωδια - τι να παιζει αραγε; o sole mio? -
τα περιστερια πετανε,
αλλα ζευγαρακια περπατανε αμεριμνα,
ενα αγορακι φαινεται κατενθουσιασμενο,
κι ενα κοριτσακι στο βαθος, σχεδον πεταει μαζι με τα περιστερια.
Ολοι αυτοι τελειως ανυποπτοι οτι καποιος παιρνει φωτογραφια.
Ολοι, εκτος απο τα περιστερια ισως, που γι αυτα ειναι καθημερινη ρουτινα, και απορω πως δεν ποζαρουν κιολας!



Ομολογω οτι μου αρεσει πολυ να φωτογραφιζω προσωπα.
Πιο πολυ απο κτιρια.
Θαυμαζω τα πορτρετα του Μανου Αντωναρου και αναρωτιεμαι αν τα μοντελα του ειναι ανυποπτα, και σε περιπτωση που δεν ειναι, εαν δημιουργηθηκε ποτε καποιο προβλημα.
Προσωπικα, κι ενω εχω παρα πολλες φωτογραφιες γνωστων μου προσωπων, δεν φερνω ποτε φωτογραφιες τους εδω. Ειναι μερικες απο παιδακια γνωστων που ειναι πραγματικα απροσμενα ομορφες, με κατι φατσουλες σε ολες τις πιθανες και απιθανες εκφρασεις.
Ομως ο καθενας δε θελει να εκτιθεται στο ιντερνετ, και καλα κανει.

Πολλες φορες θελω να φωτογραφισω προσωπα αλλα δε το κανω, ουτε ρωταω.
Οτι δε θελω να κανουν σε μενα, δε το κανω.
Ποτε δε ξερεις ποσο θα πειραξει καποιον.
Το καλοκαιρι στην Ασιζη, εγινε ολοκληρος καυγας με ενα τουριστα που φωτογραφισε εναν Ιρλανδο που επαιζε γκαιντα. Εξαγριωθηκε ο Ιρλανδος, ε θα ειχε πιει και μερικα ουισκακια.
Στα κλεφτα λοιπον εχω δυο τρεις που τις θεωρω "αθωες" μιας και συνελαβα τα "μοντελα" με γυρισμενη την πλατη.


Οπως αυτον τον ψαρα που παρκαρε το μηχανακι του και ερριξε πετονια.


Οπως αυτο το κοριτσακι που λεει στο αλογο που να παει.


Οπως αυτη την ανυποπτη τουριστρια με τα δυο κοριτσακια - που χρησιμοποιησα και παλιοτερα σε πειραγμενη μορφη -


Και τελος, οπως αυτο το ζευγαρι σε μια παραλια στη Νικαια της Κυανης Ακτης, που παρ' ολη τη βροχουλα του Νοεμβρη, απολαμβανει τη γκριζα θαλασσα.

Σας φιλω γλυκα.

Bertinoro

Bertinoro


Με παιρνει πρωι πρωι το Ερρικακι απο το Bertinoro.
Ναι εκει ειναι, αναμεσα στην Φλωρεντια και στην Μπολωνια.
Σ' αυτο το μικρο χωριουδακι που το καστρο του χρονολογειται απο τον ενδεκατο αιωνα.
Ειναι μοδα τωρα τελευταια τα συνεδρια να τα κανουν σε κεντρα - αποκεντρα για να συγκεντρωνεται ο κοσμος μακρυα απο τον θορυβο των πολεων.
Αυριο λεει θα πεταχτει μεχρι τη Ραβεννα.
Μου περιγραφει το ταξιδι.
Κανει κρυο εκει.
Ξεχασα να του πω για το Iris Nobile.
Βρηκα και απο που προερχεται το ονομα Bertinoro.

"According to a folk tale, Galla Placidia, Emperor Valentiniano III’s mother, magnifying the quality of local wines served in rough jugs, once stated: “Non di così rozzo calice sei degno, o vino, ma di BERTI IN ORO”, which means: you do not deserve to be drunk from such a rough jug, but from a gold one (BERTI meaning being drunk and ORO meaning gold)."

Ακουω κατι παλια Ιταλικα τραγουδια και σας φερνω ενα.

Mille bacci a tutti

ΥΓ. Απο καποια αλλη εξορμηση στη Βενετια εφερα μερικες φωτογραφιες στην καμερα

Αποψη

Σημερα απο το πρωι εχω μια απολυτη τεμπελομπλογκιτιδα.
(Κι εχτες ειχα)
Ερχομαι, χαζολογαω στα δικα σας, αλλα προτιμω να κανω επισκεψεις.
Μου κανει καλο που δε σκεφτομαι τι να γραψω σημερα.
Μου κανει καλο να διαβαζω εσας.
Ετσι λοιπον σημερα εγω,


δεν έχω άποψη


έχω μονάχα κάτοψη



το ξέρω πια πως πίσω απ' τις ιδέες
υπάρχουνε τα ένστικτα
που ψάχνουν καποιο στήριγμα
και έτσι δραπετεύω απ' τις παρέες

Λέω να την κάνω σιγά - σιγά
Λέω να την κάνω
Λέω να την κάνω σιγά - σιγά
Λέω να την κάνω (*)


Φιαχνω ενα απεριτιφ κι ετοιμαζομαι να βγω για φαγητο.
Ευχομαι σε ολους καλη βδομαδα.

(*) Αποσπασμα απο στίχους του Ισαάκ Σούση, που μελοποίησε και ερμήνευσε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.